Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: Fietsen

Column Chantal: Fietsen

Thuis & wonen
Column Chantal: Fietsen

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: papegaai

Ik ben het perfecte marketingslachtoffer. Echt waar. Uit zelfbescherming heb ik me onlangs maar afgemeld van alle nieuwsbrieven, want zodra ik zoiets zie staan als ‘Nu twee voor de prijs van één’ denk ik dus: dit móét ik kopen, ik bespaar geld! Echt, gekkenwerk. Maar ja, ik trap er toch telkens weer in.

En ik geef gewoon graag geld uit. Op de een of andere manier mag dat niet op mijn rekening blijven staan. Hup, weg ermee! Het gaat niet allemaal naar materiële zaken, hoor. Integendeel. Zo had ik ooit iets aan mijn ogen, waardoor ik tijdelijk niets zag. Onmiddellijk heb ik al mijn geld, zodra ik weer iets kon zien, overgemaakt aan de blindenstichting. Is er een modderstroom in een land waar ik ooit ben geweest (let op: dat zijn héél veel landen) en zijn er mensen dakloos geworden? Hoppa, mijn gehele banksaldo (dat overigens nooit uit meer dan drie cijfers bestaat) gaat naar het betreffende derdewereldland.

Dit heeft uiteraard niets met marketing te maken, maar ik meld het toch maar even. Dat ik dan in de kantine mijn lunch niet kan betalen, ach, ik heb lieve collega’s die wel even willen voorschieten (niet zó lief dat ze het geld niet meer terug hoeven, helaas). Maar nu heb ik dus een racefiets gekocht. Ik heb hem twee dagen in het plastic laten staan. Dat doe ik altijd met nieuwe spullen. Ik laat ook zo lang mogelijk de prijs- en andere kaartjes aan een nieuwe jurk hangen. En schoenen zet ik een week in de vensterbank om ernaar te kijken voordat ik ze aantrek. Ik vind het zonde om ze meteen te dragen. Het zal wel gestoord klinken. Is het ook, denk ik.
Maar goed, de racefiets. Ik wilde iets kopen wat me gelukkig zou maken. Het begon met een bankstel dat ik ergens in een folder had zien staan (marketing!). Daar kreeg je een flinke korting op (tel uit mijn winst!). Ik dacht: daar kan ik lekker op zitten, de hond mag er eindelijk niet meer op, goh, wat zou die bank mij toch gelukkig maken. Vervolgens dacht ik: ik kan ook naar Mozambique vliegen en mijn broer verrassen, die daar in het ubertropische Tofo een hotel heeft. Dat zou een onbetaalbare vakantie worden, dus daar zou ik vast ook heel erg gelukkig van worden. Want vitamine ZEE.

Maar ineens kreeg ik de drang om te fietsen. Nee, om snél te fietsen. Want sinds ik niet meer in Amsterdam woon, doe ik alles met de auto. Dat is nu eenmaal zo hier op het platteland. Alles is heel ver weg. Maar deze omgeving vraagt, nee schrééuwt erom iets te doen in de buitenlucht. Een soort spinning in een openluchtsportschool, zo zag ik het voor me. Die fiets zou blijvend zijn. Ik zou endorfine aanmaken en natuurlijk ook een ontzettend sexy reet krijgen. Ik blij, man blij, en ooit de mannelijke bevolking van Mozambique blij als ik daar over het strand zou rondparaderen.

En die bank, als die er ooit komt, daar zou ik met een gespierde kont nóg lekkerder op zitten. Zo zie je maar. Geluk is gewoon te koop.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee