Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Familieverdriet is veel intenser dan liefdesverdriet’

Column Chantal: ‘Familieverdriet is veel intenser dan liefdesverdriet’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Familieverdriet is veel intenser dan liefdesverdriet’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘Daar stond ze dan, de rookmelder uit te schakelen’

Nou, beste mensen, ik kan er niet langer omheen schrijven, dus laten we het maar eens wereldkundig maken. Gijs en ik zijn uit elkaar. Omdat ik altijd vrij open ben in mijn columns, ga ik dit onderwerp dat op het moment mijn hele leven beheerst niet negeren. En lang verhaal in het kort: een stuiterbal en een ADHD’er gaan niet samen. Die halen het slechtste in elkaar naar boven en dat is geen fijne plek voor een kindje om op te groeien. Het is de moeilijkste beslissing van mijn leven geweest, maar ik kon niet meer. Ik zat er al langer mee en we hebben echt voor de liefde gevochten (want die is er wel).

We zijn een paar keer uit elkaar geweest, gingen in relatietherapie, verhuizen, vakantie en ga zo maar door. Ik wilde per se niet dat Ravi in een gebroken gezin zou opgroeien en ik geloof in ‘liefde overwint alles’ (de romanticus in mij). Dus zette ik door. Zowel Gijs’ ouders als die van mij zijn nog happy bij elkaar. Dus dat voorbeeld heb ik altijd gehad. En Gijs ook. Ik maakte lijstjes met voors en tegens. De voor was: rust. En die voor begon steeds zwaarder te wegen. Ook al stonden er tien tegens tegenover. Toen ik de knoop had doorgehakt, ging ik letterlijk over mijn nek. Vervolgens heb ik dagen in bed liggen hyperventileren, ik kreeg gewoon geen lucht.

‘Familieverdriet is veel intenser dan liefdesverdriet’’

Ik weet nu dat het waar is: scheiden doet zeer zeker lijden. Een paar vriendinnen, sommigen uit onverwachte hoek, trokken mij erdoorheen. Als ik Gijs sprak, moest ik overgeven. Alsof alles eruitkwam. Mijn lijf wist het al langer, maar ik handelde met mijn verstand. Je wilt nu eenmaal een gelukkig gezinsleven, vasthouden aan dat huisje-boompje-beestje-verhaal. Aan zoals het hoort, of zoals ik het altijd heb meegekregen. Na de zoveelste ruzie ben ik vier dagen alleen geweest en dacht ik na. Wilde ik zo nog tien, twintig jaar verder? Nee. En zou ik niet een betere moeder voor Ravi kunnen zijn als ik zelf (weer) gelukkig(er) zou worden? Dus koos ik voor Ravi’s rust en daarmee ook indirect voor mezelf. Dat neemt niet weg dat ik verdriet heb. Zoals een (ook gescheiden) vriendin zei: ‘Je hebt familieverdriet, dat is veel heftiger dan liefdesverdriet.’ En feit blijft: Gijs is/was wel mijn mattie, mijn maatje. Het huis is leeg zonder hem. En zo is het.

Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik sta honderd procent achter mijn besluit. En weet je wat het mooie is? Ik heb mijn echte vrienden leren kennen. Vriendinnen die ik al een tijdje niet had gezien, steunden me onvoorwaardelijk, terwijl ik van mensen van wie ik iets had verwacht totaal geen support kreeg. Daarom koester ik vriendschappen nog meer. En mijn lieve moedertje, heldin! Gelukkig kan ik elke dag nog lachen, bij Flair. Want ik heb reteleuke collega’s. En mijn werk geeft me voldoening en routine. Daar ga ik lekker op. Ik denk dat zij nog het meeste voor mij hebben betekend. Dus deze column is een ode aan mijn schatjes bij Flair. Achter de wolken schijnt de zon. Jammer alleen dat het vandaag regent. Maar hé, ik kijk naar buiten en de zon komt waarempel even tevoorschijn.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee