Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: De Schoonmaakster

Column Chantal: De Schoonmaakster

Thuis & wonen
Column Chantal: De Schoonmaakster

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Er is één dag per week waarop ik blij de sleutel in het slot steek, vervolgens huppelend de trap op ren en mijn slaapkamerdeur openzwaai. Want wat ik dan aantref, is een waar feest voor mijn ogen. Mijn bed is opgemaakt als een hotelbed. Echt, mij lukt het niet. De kussentjes liggen precies goed, de gordijnen zijn open, de gebreide deken hangt nonchalant over de leuning van de stoel in de hoek. Ja, precies zoals je op foto’s op Instagram ziet.

Vrijdag is Ivette-dag. En Ivette, dat is de schoonmaakster. Of misschien moet ik haar onze
hulp in de huishouding noemen. Of rots in de branding, nog beter. Ik vond haar via een oproepje in de supermarkt. Vijf kilometer verderop, want wij bevinden ons echt waar in the middle of nowhere. Er is hier helemaal niks. Of nee, dat lieg ik. Niet dat hier niks is, maar ik vond het kaartje niet, maar mijn moeder. Waar zou ik toch zijn zonder haar?

Mijn moeder rocks. Zonder mijn moeder ben ik nergens. Ik nam contact met haar op, en – hoe toevallig – ze woonde slechts twee kilometer verderop. Dat betekent in mijn omgeving dat je buren bent. We maakten een afspraak. Voor de zondagochtend. Ze wilde graag vroeg afspreken. Ik dacht aan een uur of tien. Maar zij dacht eerder. En dus kwam zij op een zondagochtend, stipt om acht uur (ja, echt waar), het huis inspecteren. Op de fiets
van haar verloofde. Ze doet namelijk alles op de fiets.

Ze heeft cliënten (zo noemt ze ons, haar ‘dear clients’) die zeker vijftien kilometer ver van haar huis wonen. Hup, op de fiets. Dat vind ik dapper. Ivette komt uit Zuid-Amerika, mijn favoriete continent. Uit Venezuela om precies te zijn. Ik vind dat een dikke pre, want zo kan ik mijn Spaans een beetje bijhouden, hoewel ik dus voornamelijk ‘schoonmaakwoorden’ spreek. Ga ik naar Spanje op vakantie, dan kan ik prima
uitleggen dat iemand niet moet vergeten onder het bed te stofzuigen en ook een lapje over de afzuigkap moet halen. Misschien komt het nog eens van pas. Ivette is goud waard.

En omdat ik haar zo’n gouden vondst vind, heb ik ervoor gezorgd dat ze veel nieuwe klanten kreeg. Daardoor appt ze me geregeld de fantastische woorden: ‘I love you, boss.’
Je begrijpt: dan kun je voor mij niet meer stuk. Soms leg ik een cadeautje voor
haar neer. En omgekeerd, als ik ziek ben, stuurt ze mij online een get-well-soon-kaart. Een paar dagen later checkt ze nog even of ik al opgeknapt ben. Kijk, dat noem ik nog eens toewijding.

Met Valentijnsdag kreeg ik een kaart. De eerste ooit, ik heb nog nooit een valentijnskaart gehad. O ja toch: op de lagere school van ene pukkelige Jasper, maar that’s it. Deze kaart was van Ivette. Ze wenste me een Happy Valentine’s Day. Deze dag was mij, en zelfs mijn vriend, totaal ontgaan, maar Ivette niet. Eigenlijk zou iedereen een Ivette in haar leven moeten hebben. Maar deze Ivette is van mij.

Shoppen is altijd een goed idee