Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: De redactie

Column Chantal: De redactie

Thuis & wonen
Column Chantal: De redactie

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: Roze

Benieuwd hoe een werkdag eruitziet? Komt-ie: Zes uur. Ravi is wakker. Hij wil een hartje maken met de emoticons op mijn iPhone (ik moet opletten dat de reeks aan beestjes, balonnen en vlaggetjes niet daadwerkelijk naar iemand worden geappt op dit niet zo Christelijke tijdstip). Daarna maken we met de zaklamp van de iPhone (waar zouden we zijn zonder de iPhone) en onze handen schaduwbeesten op het witte plafond.

Vervolgens gaan we in de slaapmak (lees: slaapzak) naar beneden en kijken een filmpje samen. Lang leve de laptop. Dan komt er een heel ontbijtritueel waarmee ik je niet ga vermoeien. Let op: de man vertrekt meestal om zes uur al van huis, dus die komt in dit verhaal nauwelijks voor. Rond een uur of zeven gaat die driedubbele espresso mee onder de douche.

Ravi zit dan vrolijk op een stoeltje in de badkamer (twee minuten), leegt daarna de badkamerkastjes, terwijl ik sta te douchen en is gefascineerd door mama’s borstjes. Daarna zet hij weer netjes alles terug, ja, nette jongen, die Ravi. Vervolgens helpt hij me met aankleden (in de zin van: zoekt panterprintjes en glittersokken uit). Daarna breng ik hem naar de opvang en scheur ik over slingerdijken tussen de koeien en schapen richting snelweg.

Onderweg zing ik mee met wat foute songs en bel ik vriendinnen. Deze veertig minuten zijn het moment om even bij te kletsen. Er zijn dagen dat ik veel liever wil zwijgen. En er zijn dagen dat niemand opneemt (dit komt vaker voor).

Op de redactie doe ik tien dingen tegelijk. Daarom praat ik in mezelf,  dus hardop, omdat ik anders niet onthoud waarmee ik bezig ben. Dat klinkt raar, en dat is het ook. Collega eindredacteur Aleida sprak laatst ook in zichzelf. En vervolgens deed collega Ilse ook mee.

Aleida: ‘Ik heb parkinson.’

Ik: ‘Je hebt toch reuma?’

Aleida: ‘Nee, het is een kop van een artikel.’

Ik: ‘O.’

Ilse: ‘Heel veel mensen hebben wimpermijt.’ (ze was bezig met de rubriek Van top tot teen).

Ik: ‘Gijs heeft zijn wenkbrauwen afgeschoren.’

Iedereen (in koor): ‘Waaaat?!’

Ja, beste mensen. Gijs is de man. En hij heeft zijn wenkbrauwen afgeschoren.

We graaien wat in de snoeppot. We willen eigenlijk geen snoep, maar vooruit eentje dan.

Of, he, ik heb een makreel bij me. En ik heb trek. Komt dat even mooi uit. Ik plet de vis op een dubbele boterham. Er valt een stukje op de grond. Ik rijd er met de wielen van mijn bureaustoel overheen en concentreer me weer op de tekst op mijn beeldscherm.

Ik: ‘Deze lezeres heeft een relatie met een oude vent.’

Aleida: ‘De Bodyguard.’

Ik: ‘Joh, is hij haar bodyguard? Meen je!’

Aleida: ‘Nee, ik ben de inhoud aan het maken, en de musicalaanbieding moet erin, van The Bodyguard.’

Ilse: ‘Het stinkt hier naar vis.’

En zo gaat dat. We lullen allemaal lekker langs elkaar heen. En intussen werken we ook nog eens keihard. Multitasken heet dat. En daar zijn wij vrouwen gewoon heel erg goed in.

 

Shoppen is altijd een goed idee