Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: De kinderboerderij

Column Chantal: De kinderboerderij

Thuis & wonen
Column Chantal: De kinderboerderij

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een halfjaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

In ons dorp is elk huis een kinderboerderij. Het zijn namelijk allemaal boerderijen, soms met dieren. Denk aan geiten, kippen, schapen, koeien en een hond. De schapen zijn tam, die kun je aaien. En ze komen meteen op een drafje aangerend wanneer je ze roept. Ze luisteren beter dan onze hond Tony. Serieus.

Je begrijpt: voor Ravi is het een groot feest om op het platteland te wonen. Maar soms wil hij ook naar een echte kinderboerderij. Het liefst naar die van opa en oma. Klein Artis heet het. En dat is het. We gaan er vaak naartoe – oma net iets vaker dan ik – en dan aait hij alle dieren. Je kunt er niet even snel doorheen sprinten. Elk dier krijgt aandacht, maar vooral de konijnen zijn een attractie. En bij de vogels zit een eekhoorn. Ook bijzonder. Verder zijn er kippen, geiten en een ezel of zo.

Deze keer ging papa Gijs met Ravi naar de kinderboerderij. ‘Aai het varken maar,’ zei Gijs. Gijs, 1 meter 90 en giga handen, deed het even voor. ‘Nu jij Ravi.’ En hij porde hem een beetje. En, no offense, maar papa’s zijn, in elk geval deze papa, net iets minder voorzichtig dan mama’s. Of misschien ligt het aan mijn kennissenkring, dat kan natuurlijk ook.

Een voorbeeld: Vriend T. zei vlak na de geboorte van zijn dochtertje: ‘Zal ik wat water voor haar pakken, ze lijkt zo dorstig…’ Tja, water. Ik vind het geen gekke gedachte, om eerlijk te zijn. Hoezo aan de borst (of fles), hup water erin!

Maar goed, de kinderboerderij. Ravi stak dapper zijn hand tussen de tralies. Het varken hief zijn hoofd en hapte zonder pardon in Ravi’s hand. Dacht waarschijnlijk dat die vingers kleine worteltjes waren. Ravi zette het op een krijsen, maar papa Gijs vond dat onzin. Laat eens zien je hand! Ravi brulde nog steeds. Waarop Gijs in de lach schoot. En niet zo’n beetje ook, want hij kwam niet meer bij. Hij ging gewoon stuk van het lachen. Sloeg met zijn handen op zijn knieën en lag letterlijk dubbel van het lachen. Ja beste mensen, dat is toch wat? Je kind wordt gebeten door een varken en je man lacht zich suf.

Ik vond het niet grappig. Ravi liet ’s avonds zijn handje zien. Ik zag er twee tanden in staan en zijn vingers waren opgezwollen. O ja, en ik spotte een heel klein blauw plekje. Het viel mee, maar toch, het was wel degelijk een beet. Dit was geen niks-aan-de- handje, dit was serious business.

‘Haha,’ papa lachen,’ probeerde Ravi de boel nog te sussen. Maar ik zag aan zijn gezichtje dat hij het voorval eerder indrukwekkend vond dan grappig. Ik gaf er een kusje op en ging op de grote stoel naast zijn bed zitten om een verhaaltje voor het slapengaan te lezen. Het werd het boek We hebben er een geitje bij (aanrader: beloond met de prijs voor beste prentenboek). En het gaat, hoe toepasselijk, over de kinderboerderij.

Alle dieren kwamen aan bod. De koe die loeit en zegt boe, het schaap doet meeeee. ‘En wat doet het varken?’ Ravi antwoordde onmiddellijk: ‘Bijten!’

Lees ook:

 

Shoppen is altijd een goed idee