Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: Dagje uit

Column Chantal: Dagje uit

Thuis & wonen
Column Chantal: Dagje uit

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: De bank

Opeens had ik zin om iets leuks te doen met Ravi. Ik dacht groots: EuroDisney! En vervolgens: Efteling! Om daarna bij Sprookjeswonderland in Enkhuizen uit
te komen. Niet zo groot, wel een groots effect. De avond ervoor lichtte ik Ravi in. Hij hield zijn hoofd schuin (nadenkstand) en slokte de info die ik hem gaf op. Iets met kabouters, sprookjes en weet ik het wat.

Het resultaat: de volgende ochtend werd Ravi wakker en huilde, omdat hij niet naar het sprookjesbos wilde. Hij vond het ‘te spannend’ en wilde gewoon thuisblijven bij Tony (de hond, zijn beste vriend) en met mama en papa Duplotorens bouwen. Even was ik geneigd hem zijn zin te geven, want ook ik ben het liefst thuis. Dat is gek, want ik ben een gezelligheidsdier en een kluizenaar ineen. Heb je er weleens een ontmoet? Bijzondere kruising, al zeg ik het zelf.

Maar goed, het sprookjesbos en Ravi. Ik legde keer op keer uit dat het heel bijzonder was, dat er kabouters op hem wachtte. Dat ‘ka-kabouter’ deed het hem. Alsof hij zei: ‘You had me at kabouter.’ Hij ging mee. Overenthousiast pakte ik de tas in. De man mocht uitslapen, ik was er om halfzeven uit. Dat is niet verkeerd mensen, er zijn dagen dat het kwart voor zes is. (En ja, we hebben alles al geprobeerd.)

Die ochtend deed ik een poging om granola van Nigella Lawson te maken. Maar het was net iets minder lekker dan dat de man het maakt (ik heb een goeie vent in huis). Om acht uur mochten we hem wakker maken. Om negen uur zaten we in de auto. Om kwart voor tien stonden we voor de poort van Sprookjeswonderland. Er was al één andere auto.

Goddank waren we niet de allereersten. Ik riep ‘goedemorgen’, zij (peuter, vader, moeder, kinderwagen) wensten ons hetzelfde. En toen was het wachten geblazen. Zeg, wat duurt een kwartier lang, joh! Langzaamaan werd het drukker en drukker. Sta je daar voor een ingang bij een soort van pretpark elkaar een beetje aan te gapen. Ik zal je vertellen: ik vond het niks. Maar eenmaal binnen was alles vergeten.

Ik begon op een hobbelpaard dat rondreed. Ik vond het superleuk, Ravi vond het een beetje leuk. Hij wilde niet in de trein, wij wel, dus gingen we gewoon. Ravi zat er zwijgend bij. De ka-kabouters waren wel zeer interessant. Ze werden met grote ogen opgenomen. Hij gaf trouwens geen glimlach meer. Maar opeens werd onze zoon me toch wild. Ik dacht van Sneeuwwitje. Maar nee. Het was een glijbaan!

Hij glansde in het zonlicht. En hij was best hoog. Je begrijpt: daar hebben we de overige uren doorgebracht. Oerendhard gleden de man en de zoon naar beneden. En daar heb ik een mooi kiekje van genomen, zie je wel? En alleen om deze foto was dit dagje uit alles waard. Die koppies, vader denkt: o nee, ik ga iets te hard, straks val ik boven op die kinderen daar. En Ravi’s gezicht leest: let’s gooooooo! Ik denk dat we volgende week weer gaan.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee