Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit’

Column Chantal: ‘Mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Eindelijk mag ik een keer een groupie zijn’

Het is ongelooflijk, maar waar. Ik ben gewend aan het platteland! Ja, ik meen het serieus. Ik liep zojuist door de weilanden te ploeteren met een blije hond en dacht aan de woorden van mijn goede vriendin Denise als ik haar weer eens opbelde en steen en been klaagde. Ik ben een klager, I know. Zij sprak als enige de wijze woorden: ‘Ik denk dat het wel anderhalf jaar duurt voordat jij gewend bent.’

Laatst verzuchtte ik tegen de man: ‘Weet je wel hoe vermoeiend het is om mij te zijn?’ Hij knikte. En ook echt op zo’n manier zo van: ja joh, ik begrijp je. Want ik wil dingen altijd snel, en ineens. Meestal denk ik pas later na. Impulsief, noemen ze dat. Gaat goed samen met een zware ADHD’er, overigens. Dus vrienden voorspelden: Zij houdt het nog geen jaar vol. Heb je haar weer, moet ineens zo nodig de stad uit. Ik vermoed zelfs dat er wedjes zijn gelegd.

Maar beste mensen, ik denk niet dat ik nog in de stad wil wonen. Ik pers er zelfs nog even een verbouwing uit hier. Tenzij ik een grachtenpand cadeau krijg met parkeergarage. Of een huis naast collega Nathalie, in een pakhuis aan het water. Maar goed, mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit.

Nu hebben mijn laatste tripjes naar de stad er ook wel iets mee te maken. Zo ging ik vorige week naar de kapper. Ik vertrok op tijd van huis, dan kon ik misschien nog een koffietje doen met vriendin A. Maar hé, de ring west was afgesloten, er lag een vrachtwagen op zijn kant (het was die regenachtige dag). Dus besloot ik mijn auto dan maar in Noord te parkeren en met het pontje over te gaan. In Noord heb ik drie keer moeten keren. Ik heb er ooit gewoond, maar wat vervloekte ik het stadsdeel. Elke straathoek lag daar opengebroken.

‘Mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit’

Eindelijk was ik bij de NDSM, ging de pont net weg. Ik zweer het, hij zag me rennen. Maar aan vriendelijkheid doen ze daar niet (meer). Dus nam ik de andere pont en stapte uit bij het Prinseneiland. Deze route was nieuw voor mij. Iedereen keek chagrijning. Alle mannen hadden knotten en baarden, alle meiden hadden ook knotten.

Was ik zo gewend geraakt aan die praatjes op straat en je hand opsteken naar iedereen die je ziet? Het enige wat me hier opviel was dat op elke straathoek een brievenbus stond. Waar ik zojuist in mijn polder drie kilometer voor was omgereden. En ik hoorde allerlei talen, behalve Nederlands. Frans, Duits, Italiaans, Spaans. Bij het Anne Frank Huis wurmde ik me door de menigte. Het verkeer kon er niet langs. Auto’s toeterden opgewonden. Ik vond het maar een toestand. Mensen, mensen, was het ook zo’n gekkenhuis toen ik hier nog woonde? Of viel die drukte me niet op omdat ik het gewend was en ik nu een poldermodel was?

Mijn haar zat mooi hoor, toen de kapper klaar was. Maar het kostte me 160 euro én het liep een tikkie uit. Wat betekende dat ik op de terugweg achteraan moest aansluiten in de avondspits op de ring.
Zo, ga ik nu even Denise bellen. Zeggen dat ik gewend ben.

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee