Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘If you ever come to Holland. Ja, zo ben ik. Dat roep ik vrij snel’

Column Chantal: ‘If you ever come to Holland. Ja, zo ben ik. Dat roep ik vrij snel’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘If you ever come to Holland. Ja, zo ben ik. Dat roep ik vrij snel’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Echt waar, het aanrecht lijkt een oorlogsgebied na het koken’

Een tijdje geleden waren de man en ik op vakantie op Sri Lanka. Daar bezocht ik een local, die ik had ontmoet na de tsunami. Ik had hem beloofd terug te komen en twaalf jaar later loste ik mijn belofte in. Tijdens een bbq (met veel drank) zat ik naast Elise, ze kwam uit Minnesota. Dat kende ik dan weer van de serie Fargo. Ze was nog jong, en (al) getrouwd.

Zij en haar hubby maakten een wereldreis. Niemand in hun omgeving begreep dat. Want: je bent getrouwd, koopt een huis, maakt baby’s. Je gaat dan toch niet reizen?! Dat is niet denken aan later. Deze twee hadden er schijt aan. We hadden een leuk praatje en wisselden Facebook-adressen uit. ‘If you ever come to Holland…’ Ja, zo ben ik. Dat roep ik vrij snel.

Twee maanden later staan ze dan ook daadwerkelijk voor je neus. Kersvers uit Bangkok, en o ja, ze waren ook nog even in Barneveld geweest. We zouden gaan meeten. Dus zaterdagochtend half elf haalde ik ze op uit Amsterdam. Ik belde aan. De deur ging open en een lange Amerikaan keek me lachend aan. Ik dacht: o ja, nu weet ik het weer, jij bent het! (#te veel alcohol daar op Sri Lanka). Hij zei: ’She’s getting ready.’ Omdat ik net uit Mozambique kwam, wist ik niet wat hij bedoelde met she’s getting ready. Twee minuten? Tien minuten? Twintig? In Afrika kan het namelijk twee uur betekenen. Anyway, ik zette mijn Parkmobile-app aan. Nog geen tien minuten later sprongen ze olijk in de auto.

We hadden van alles bedacht: de Afsluitdijk, het strand, lunchen bij een sjieke tent. Of nee, de Goliath in Walibi, zei Gijs. Amerikanen houden van pretparken (#vooroordeel). Maar ik dacht: Hollandser dan wij wonen, krijg je het niet. Molens, polder, verschil in waterniveau, dijken, vogels. Wij wonen eigenlijk in een openluchtmuseum en natuurgebied ineen. Dus namen we ze mee naar huis.

Ravi sprak hun taal niet, maar had daar een manier op gevonden. Gewoon keihard lachen en af en toe horse, goose of donkey roepen (de woorden die hij kent van YouTube dierenfilmpjes). En dan vooral heel, heel, héél hard lachen en rondjes draaien en gek doen.We namen ze mee op de fiets. Dat was een waar event, want ze fietsen langzaam, joh! En we hadden geen helm. En ja, Amerikanen… Sjokkend fietsten ze over de dijk.

Alle buren kwamen naar buiten en schudden hen de hand. Zoiets hadden ze nog niet meegemaakt. En het werd nog gekker toen daar plotseling een haas overstak. ‘A hare!’ riepen ze. ‘O my god, that’s awesome!’ Een haas dus. Zomaar gratis en voor niks. Een highlight van hun verblijf in Nederland. Ze postten het op Instagram en Facebook en ik kreeg later een lieve, lange mail waarin zij hun dankbaarheid uitspraken. Kortom, we hadden ze een geweldige dag bezorgd. Het enige wat een beetje jammer was, is dat ik mijn parkeer-app was vergeten uit te zetten nadat ik ze ophaalde uit Amsterdam. De Amerikanen  hadden een awesome dagje polder, dat ons niks kostte. Maar mijn auto had een bijzonder duur dagje Amsterdam gehad…

Lees nu een halfjaar Flair voor € 11 per maand en krijg een gratis leren crossbody tas t.w.v. € 69,95!

Shoppen is altijd een goed idee