Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Kyra: Honden in nood

Column Kyra: Honden in nood

Thuis & wonen
Column Kyra: Honden in nood

Droom jij er ook weleens van om in het buitenland te gaan wonen? Kyra Rutgers (journalist en auteur) is met haar partner (voetbaltrainer) deze uitdaging voor een bepaalde periode aangegaan. Elke week houdt ze voor Flair een blog bij over haar ervaringen.

Lees ook: Column Kyra: Voetbalvrouwen

Ik voel de zon op mijn huid branden en snuif de intense lavendelgeur op. De stilte wordt alleen doorbroken door het gefluit van de vogels. Zittend in de tuin met een frappé en een schaaltje zoete watermeloen binnen handbereik geniet ik van het ochtendgloren. Weer een nieuwe dag op Cyprus, het eiland van Aphrodite, godin van de liefde. Aan dat symbool voldoet het eiland in bijna al zijn facetten. Ik zeg bíjna, want bij een groot deel van de bevolking ontbreekt het aan dierenliefde. Omdat ik bij een opvang voor mishandelde honden zou gaan werken, had ik vóór mijn vertrek al veel gelezen over de (zwerf)hondenproblematiek op Cyprus. Het greep mij enorm aan toen ik er alleen al over las, maar nu ik het met eigen ogen heb gezien, weet ik dat het dierenleed nóg erger is dan ik had kunnen bevroeden.

Honden die sterk vermagerd, soms gewond en soms heel ziek, over straat zwerven. En als ze al een ‘baasje’ hebben, zitten ze 24/7 in de brandende zon vastgeketend op het erf, vaak zonder water en eten. Of ze worden gehuisvest in zulke kleine kooien dat ze nauwelijks kunnen bewegen, waardoor hun pootjes vergroeien. Als de eigenaren de honden na het jachtseizoen niet meer nodig hebben, worden ze in de bergen uit de auto gezet en aan hun lot overgelaten. Puppy’s worden in een gesloten zak of in een kartonnen doos gedumpt naast de weg, in the middle of nowhere of op parkeerplaatsen van supermarkten en tankstations. Vreselijk. Ik heb er geen woorden voor!

Op mijn eerste werkdag bij de hondenopvang vertelde de Nederlandse Nieske de Jonge, die inmiddels ruim honderd honden uit hun erbarmelijke omstandigheden heeft gered, mij nog veel meer schrijnende verhalen. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, kreeg ik nog meer respect voor Nieske, die haar hele leven aan de dieren wijdt. Vier jaar geleden realiseerde zij in het bergdorpje Giolou hondenopvang Stray Haven. Zonder hulp van de overheid, maar met een klein groepje vrijwilligers geeft Nieske deze kansarme honden de zorg en liefde waar zij recht op hebben. Meermaals heb ik mogen ervaren hoe toegewijd Nieske zich inzet voor ‘haar’ honden. Helaas was de woon-werkafstand voor mij te ver om bij Stray Haven te blijven werken, maar gelukkig kon ik aan de slag bij Paphiakos Animal Welfare, een hondenopvang dichter in de buurt. Ook daar werd ik opnieuw geconfronteerd met hartverscheurende verhalen. Honden van wie de oren met een keukenschaar zijn afgeknipt, die geschopt, geslagen en zwaar ondervoed zijn. Telkens moet ik weer vechten tegen mijn tranen. Maar… hoe mooi is het dat ik iets voor deze gekwelde hondjes kan betekenen.

De leiding van de opvang drukte me bij de intake op het hart dat ik afstand van mijn emoties moest nemen en niet een te hechte band met de honden moest opbouwen. Maar dat is onvermijdelijk. Ik heb mijn hart verloren aan al deze hondjes en in het bijzonder aan Fílos (op de foto). Hij was kort voor mijn eerste werkdag in de opvang terechtgekomen. Zeven maanden oud en al zo beschadigd. Hij was erg angstig en verschuilde zich het liefst in een hoekje. Ik ging bij hem zitten en bleef hem aaien. Urenlang! Totdat hij op een gegeven moment met zijn staart begon te kwispelen en opstond om een wandeling met mij te maken. Het is zo mooi om te zien hoe ik zijn vertrouwen heb kunnen winnen, en hem elke keer weer een stukje vrolijker zie worden…

Helping one dog might not change the whole world, but it might change the world for one dog!

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

 

Shoppen is altijd een goed idee