Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Terwijl ik dit opschrijf, rollen er een paar traantjes over mijn wangen’

Column Chantal: ‘Terwijl ik dit opschrijf, rollen er een paar traantjes over mijn wangen’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Terwijl ik dit opschrijf, rollen er een paar traantjes over mijn wangen’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘Ik moet er vaker aan denken om iets vast te leggen’

Aan tafel
Gijs en ik hebben zojuist het opvoedplan voor Ravi in viervoud getekend. En nu voel ik me vreemd. Het is nu echt over en uit. En ik begin weer de leuke dingen van hem te zien. Het is toch wel gezellig, om even met iemand te kletsen. Want een koe zegt niets terug. En een schaap ook niet. Gelukkig staat Ravi’s mond nooit stil. Maar ja, hij wil voornamelijk dingen weten over het dierenrijk. Of vraagt dingen als: ‘Maar wat is de hemel. Wat gebeurt daar?’ Of: ‘Wat zeg jij mama, wat betekent dat?’

Vooral grappig was Gijs’ verbazing bij binnenkomst: ‘Je kookt? Je kookt! We zijn gescheiden en je kookt!’ Ik was net aan het uitvogelen hoe lang de quinoa in het water moest. Eerst grondig afspoelen in ruim water. Daarna koken en daarna nog tien minuten met deksel laten staan. Het was ook nog eens een pittige rekensom, want er moest 150 milliliter water in een pan per 100 gram. En ik heb geen weegschaal. En: die lettertjes op de verpakking zijn steeds moeilijker te lezen, ik moet echt een bril. Kortom: het zal er typisch hebben uitgezien. Vriendin Aleida belde. Iets over Flair. En ik riep meteen: ‘Hoe lang bak je een kalkoenfilet?’ Waarop ze antwoordde: ‘Check dat kiprecept even in deze Flair.’ O ja. Zo simpel kan het zijn.

Anyway, ik had een pan vol eten gemaakt. En het zag er verdraaid goed uit. Eigenlijk was het voor twee dagen, maar ik dacht: ik vraag of Gijs ook een bordje wil. Dan eten we dat samen op en tekenen we de papieren. In viervoud. Dat zijn heel veel parafen en handtekeningen, mensen. Wat komt er veel kijken bij een opvoedplan.Woonomgeving, regels, contact, vakanties, zelfs tatoeages komen aan bod. Daar gaat hij na zijn achttiende zelf over.

Ons diner was gezellig en treurig tegelijkertijd. We namen een hap, en zetten om de beurt een krabbel.

Ik zocht zijn laatste spulletjes en gaf hem een rolmaat, omdat ik die dubbel heb. Ik hou van meetlinten en rolmaten, want meten is weten. ‘Wil jij hem niet?’ vroeg Gijs. Ik: ‘Nee, neem jij ‘m maar. Ik heb er al een.’ Hij haalde zijn schouders op en stopte ‘m in het tasje. Er zat een sjaal bij van onze reis door India, vijf jaar geleden, waar we samen bibberend van de kou door Manali in Noord-India liepen, en het ijskoud hadden gehad in Pushkar en Varanasi, aan de heilige rivier de Ganges. We kletsten wat over gezamenlijke (ex-)vrienden, die ik dus niet meer zie, want: van zijn kant. Maar in wie ik wel geïnteresseerd was. Ik zei dat ik Amsterdam miste. Hij mist het platteland. ‘Je mist niks in Amsterdam, veel te druk, slaat nergens op.’ Ik voelde me iets beter. Twintig minuten later liep hij met zijn fiets in de hand de steeg uit. ‘Struikel niet over het poortje!’ riep ik hem na. En: ‘Het ga je goed!’ ‘Dank Chant, tot snel,’ riep Gijs nog voordat hij om het hoekje verdween. En terwijl ik dit opschrijf, rollen er een paar traantjes over mijn wangen.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee