Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Chantal: ‘Ik zat in de wacht-kamer toen ik werd geroepen. Ik voelde meteen paniek’

Chantal: ‘Ik zat in de wacht-kamer toen ik werd geroepen. Ik voelde meteen paniek’

Thuis & wonen
Chantal: ‘Ik zat in de wacht-kamer toen ik werd geroepen. Ik voelde meteen paniek’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘Terwijl ik dit opschrijf, rollen er een paar traantjes over mijn wangen’

Ziekenhuis
Ravi is een ziekenhuiskindje. Gewone griepjes zijn 
zeldzaam, als hij iets heeft, is het meteen iets vreemds. 
Of iets engs. En: er gaat altijd wel iets mis. Begon al bij de bevalling. Het leek me best een ervaring, zo’n kind eruit persen. Een ervaring werd het: eentje die belandde in de top 10 van meest traumatische bevallingen. Of je denkt: hé, mijn baby heeft koorts. Heeft-ie hersenvliesontsteking. Enfin, ziekenhuizen. Ravi en ik kennen ze door en door. Het laatste jaar kwamen we geregeld op de kinderafdeling, omdat Ravi niet kon plassen. Te nauwe voorhuid. Gaat bij de meeste jongetjes vanzelf los, maar bij Ravi was het wel erg nauw en ontstak het vaak, waardoor-ie dus vaak in het ziekenhuis belandde. Dus: operatie, een besnijdenis, of circumcisie, zoals je dat netjes noemt. Zou vorig jaar al gebeuren toen hij geopereerd werd aan een niet ingedaald 
balletje, maar toen was het 
vergeten. Miscommunicatie. Of zo.

Ravi zou onder volledige narcose gaan. En moest nuchter blijven. Best lang voor een tweejarige als je om half een in de middag op het programma staat. Om elf uur moesten we in het ziekenhuis zijn. En natuurlijk liep het uit en was hij pas om kwart voor twee aan de beurt. Al die tijd moest Ravi wakker blijven en ja, nuchter. Het rijden in het bed naar de operatiezaal vond hij leuk. Toen hij het kapje op kreeg en moest in- en uitademen, deed hij stoer zijn speen uit. Hij zat bij mij op schoot en vlak voor de narcose intrad, ging zijn hoofd heen en weer, dat is best eng. De anesthesist zei dat hij een extra verdoving in zijn piemel kreeg. Ik knikte. Als hij maar zo min mogelijk pijn had. Snikkend liep ik de OK uit, nog een laatste blik op mijn kleine hummeltje op die veel te grote operatietafel.

Ik zat nog geen tien minuten in de wacht-kamer toen ik werd geroepen. Ik dacht: o jee, en voelde meteen paniek. Maar het viel mee. Het voorhuidje was losgegaan, vanzelf, na de laatste controle, drie maanden geleden. Dus Ravi hoefde niet per se geopereerd te worden. ‘Heeft u dat niet gezien, mevrouw?’ vroeg iemand aan mij. Ik hakkelde slapjes van niet. Maar toch, geen operatie, positief!

De prik was alleen niet goed gegaan, waardoor zijn piemel bont en blauw was. Het drama kwam later. ’s Avonds mochten we naar huis. Maar door die verkeerde prik kan Ravi niet goed plassen. In de zin van: hij gilt het uit. Zijn piemel lijkt niet eens meer op een piemel. Het is een pimpelpaars opgezwollen dingetje. Ik zet hem zonder luier op de grond en zet sinterklaasliedjes op. Dan proberen we wat te staan, wat ook moeilijk gaat, en na veel gekrijs komt er een plas. Die plas wil hij alleen op een bepaalde handdoek doen, waar we dus de rest van de dag omheen lopen. Alles voor het kind, zal ik maar zeggen. Maar wat een ellende: heb je (gelukkig) geen operatie, maar wel een jochie met pijn én slapeloze nachten. Ik vrees dat we hier nog wel even zoet mee zijn.

Nu ik weer bij mijn positieven ben, denk ik: zeg dokter, had ú niet even kunnen kijken hoe het ervoor stond, voordat u Ravi onder zeil bracht en een prik zette die pijn veroorzaakt in plaats van verdoving? Of was dit weer een gevalletje miscommunicatie?

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee