Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Chantal: ‘ik dacht: sneeuw, zacht. Nee man! Sneeuw, ijs! Ik schoof met mijn achterkant op de ijsschots en bleef hangen…’

Chantal: ‘ik dacht: sneeuw, zacht. Nee man! Sneeuw, ijs! Ik schoof met mijn achterkant op de ijsschots en bleef hangen…’

Thuis & wonen
Chantal: ‘ik dacht: sneeuw, zacht. Nee man! Sneeuw, ijs! Ik schoof met mijn achterkant op de ijsschots en bleef hangen…’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘Die strakke billen, die komen er hoor’

Weet je nog, die sneeuw vorige maand? Ik woon in een geweldig mooi natuurgebied, al zeg ik het zelf, en die witte wereld was prachtig. Vooral als ik binnen zat, en het buiten flink sneeuwde. Maar er kwam een moment dat ik de deur uit moest. En dat kan alleen per auto. Het is zo afgelegen, er komen geen strooiwagens. Overal is sneeuw, je ziet het wegdek niet eens. En je rijdt over dijken, waar je amper een tegenligger kunt passeren. Soms moet je een tijdje in een bocht wachten, tot de tegenligger je passeert. Ik hang soms schuin met mijn auto aan die dijk. En dan zo’n vrachtwagenchauffeur die met zijn raampje naar beneden roept: ‘Gewoon blijven gassen, meid.’ En dat doe ik dan braaf. Sinds ik op het platteland woon, kan ik een stuk beter rijden en is mijn auto altijd vies. Ik weet nog dat ik vroeger dacht, als mijn nicht in zo’n vieze Golf naar de stad kwam: Goh, die auto kan weleens door de wasstraat. Nu weet ik dat dat dweilen met de kraan open is. Ik dwaal af.

Ravi moest naar de peuterspeelzaal, en ik was twee dagen niet met de auto weggeweest. We waren lekker thuis aan het rommelen, kleien en dat soort zaken. Door de witte wereld baanden we ons een weg. Ik had voor het gemak sneeuwlaarzen aangetrokken, Ravi wilde per se zijn rode regenlaarzen aan. Aan mijn arm glibberde hij over de weg, hij ging tig keer onderuit en wilde steeds zijn voetstap in verse sneeuw zetten. We liepen de olifantenbrug over. Dat is een brug in aanbouw, waardoor ‘mijn’ dorp al drie maanden niet bereikbaar is voor verkeer. Wel voor voetgangers. Omdat je zo lekker kunt stampen op de brug, ik maak er maar een spelletje van, noemen we het de olifantenbrug. Het galmt zo lekker. Anyway: ik propte Ravi in de auto, in het te kleine zitje. De nieuwe staat al weken klaar, maar zonder man, ja, moet ik daar even voor gaan zitten en ik kan die lettertjes niet lezen (bril waar ben je toch?). Dat lukte net aan. Vervolgens moest ik de auto uitgraven. Ik dacht: ik veeg de laag sneeuw van mijn voorruit met mijn ruitenwissers. Uiteraard geen beweging in te krijgen. Na tien minuten bik-werk was de ruit sneeuwvrij. Toen kwam het volgende probleem. Ik moest keren op de dijk. En die is smal. Met die sneeuw zag ik de afgrond niet goed. Ook zag ik geen moer door mijn achterruit, galmde de airco en gilde Ravi van alles. 
Ik hop, in zijn achteruit, ik zag wel 
wat wits, maar ik dacht: sneeuw, zacht. Nee man! Sneeuw, ijs! Ik schoof met mijn achterkant op de ijsschots en bleef hangen. Twee voorbijgangers schoten te hulp. #toestand. 
Om twee over negen kwam ik na een giga glibberrit bij de peuterspeelzaal aan, die daar zo mooi aan het water ligt (zie foto). Ik heb mijn auto wel even midden op de weg geparkeerd, ver weg van alles wat wit was.

De column van Chantal komt uit Flair 02. Flair 02 ligt tot 16 januari in de winkel.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee