Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Chantal: ‘Ik blijk dus als ik zeer ontspannen ben te kunnen knutselen’

Chantal: ‘Ik blijk dus als ik zeer ontspannen ben te kunnen knutselen’

Thuis & wonen
Chantal: ‘Ik blijk dus als ik zeer ontspannen ben te kunnen knutselen’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Nu de man weg is, probeer ik Ravi zonder al te veel pijn door de scheiding heen te helpen. Want ook al is hij nog maar twee, bijna drie, hij voelt het heus wel. Het positieve is dat hij niet meer getuige is van extreme woede-uitbarstingen, en dat er rust is. Dus probeer ik er maar het beste van te maken. Ik stoei, ik bouw huizen met Duplo, speel met Playmobil, dans op ‘Altijd is Kortjakje ziek’, en leer Ravi blazen op mijn oude blokfluit (die vond mijn moeder op zolder). En kleien, dat doen we ook. Met vormpjes. Dat vindt hij leuk. ‘Wat is dit voor letter, wat is dit voor cijfer?’ vraagt hij dan. Waarop ik antwoord: ‘Dit is de M van Marie en de N van Nicolaas.’ Waarop hij dan weer gilt: ‘Wie is Marieeeeeee?!’ Dus nu zeg ik maar de M van Mama. Dat werkt beter.

Op een druilerige zondag moest ik ook tekenen. En daar ben ik niet goed in, zeg ik altijd. Ik ben van de tekst, niet van het design. Dat zie ik in mijn hoofd wel voor me, maar ik kan niks op papier zetten. Maar op zaterdag had ik een massage gehad, dus ik was zen, ik had een oude bekende opgezocht, eigenlijk vrienden van de ex, en dat was allemaal – tegen verwachting in misschien wel – zeer ontspannen geweest. Je begrijpt: ik voelde me sinds lange tijd (een beetje) lekker, voor het eerst sinds maanden. Ik haalde oude fotoboeken van zolder, en propte het huis nog voller met foto’s. Alles wat een positieve herinnering opriep, zette ik neer. Zo probeer ik het leefbaar en knus te maken. Ik woon toch een beetje verlaten, dus ons huis, moet wel echt ons plekkie worden. Klinkt een beetje lullig, maar de man woont hier niet meer, dus ik probeer hier nu een nieuwe fijne energie te creëren. Met Ravi bouwde ik een grote stad, dat was Amsterdam. En een oude kast van mijn oma verfde ik met krijtbordverf, zodat daar ook op getekend kon worden. Na de verbouwing – alles strak – mag het hier een beetje meer een Pippi Langkous-vibe krijgen.

En toen kwam de vraag: ‘Wil jij Woezel en Pip tekenen mama?’ Ik ontweek de vraag. Probeerde wat te kleien. Ravi was onverbiddelijk, ik móest Woezel en Pip tekenen. Nu moet je weten dat Ravi een knuffel heeft van Woezel en Pip, en hij en de knuffel zijn onafscheidelijk. Ik heb al een extra exemplaar aangeschaft, maar die voldoet niet. Die ruikt anders. En toch gaat Woezel en Pip of ‘doekie’ zoals hij z’n knuffel noemt geregeld in de was.

Op de een of andere manier lukte de tekening. Het was echt ongelooflijk. Ik heb nog nooit iets getekend 
wat ook maar enigszins leek op iets wat ik wilde tekenen. Dit was dus een mijlpaal. Vandaar dat ik een hele column aan dit oninteressante gegeven wijd. Ik heb een tekening gemaakt!

De column van Chantal komt uit Flair 03. Deze editie ligt tot 23 januari in de winkel.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee