Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Wendy: ‘Discriminatie? Ik wíl juist anders zijn’

Blog Wendy: ‘Discriminatie? Ik wíl juist anders zijn’

Thuis & wonen
Blog Wendy: ‘Discriminatie? Ik wíl juist anders zijn’

Wendy Maria Dekker is journalist, illustrator, nachtmens en muzikant. Ze woont samen met Arthur, hun tweeling Lea en Mara (3) en Garfield, een enorme rode kater die haar niet zo mag. Ze vlogt over alles en niks. Ze gaat pittig van start: haar eerste blog en vlog gaan over de zwartepietendiscussie en discriminatie. 

 

‘Discriminatie? Ik wíl juist anders zijn’

‘Hee pinda!’ Ze riepen het, soms, de kinderen bij ons in het Zeeuwse dorp waar ik opgroeide. En daarbij moet gezegd worden dat ze de ongezouten peulvrucht niet bedoelden als koosnaampje. Zelf was ik ook nog maar een kind en trok ik het me vreselijk aan. Het betekende tenslotte dat ik anders was. Ik had een ander uiterlijk; ik was gekleurd, had donkere haartjes op mijn armen en een iets plattere, bredere neus (of zoals een jongen uit mijn klas zei: ‘Jij hebt helemaal géén neus!’). Het was niet meer dan een logisch gevolg van het feit dat mijn roots in Indonesië liggen. Dat ik als vijf maanden oude baby geadopteerd werd door Nederlandse ouders, voorgoed in Nederland kwam wonen en opgroeide met dezelfde Nederlandse gewoonten, taal, normen en waarden, maakte in de ogen van de scheldende kinderen geen enkel verschil. Ik had een kleur en daarmee basta.

Anders zijn

In die tijd, het waren de jaren tachtig, las ik in een fantasierijk prentenboekje het verhaal van een gekleurd jongetje dat zich met een speciaal goedje wit kon wassen. Ik heb mezelf wekenlang staan schrobben met een stuk zeep. Alles om maar niet anders te zijn. Dat gevoel anders te zijn begon bij mij als geadopteerde al binnen het gezin. Want in niets leek ik op mijn blanke ouders. Evenmin op mijn broer, maar goed, die was dan in elk geval wél gekleurd, net als ik. Alleen kwam hij niet uit Indonesië, maar uit Vietnam. Maar ach, een kniesoor die daarop lette. ‘Ach, jullie Aziaten lijken toch allemaal op elkaar,’ hoorde ik mensen zeggen. En daarmee hoorde ik toch ineens bij een groep – die van De Aziaten Die Allemaal Hetzelfde Zijn. Dat zag ik dan toch maar als een voordeel.

Mildere wereld

De angst die ik als kind had om anders te zijn, heb ik inmiddels omgezet in een streven. Als volwassene zie ik het juist als mooi, als bijzonder, wanneer mensen niet zijn zoals de rest. Een positieve instelling die ik overigens niet puur te danken heb aan mezelf. Het is ook de wereld die ik moet bedanken, omdat die mij milder is gaan behandelen. Omdat die mij niet of nauwelijks nog buitenspel zet of veroordeelt. Niet alleen ik ben gegroeid, ook de mensen om mij heen. In hun denken, in hun kijken. Mensen snappen tegenwoordig dat ik niet elke dag rijst eet en dat zelfs ík, een kleurling, de Nederlandse taal prima beheers. Ik voel me geaccepteerd.

Your loss

Natuurlijk ontgaat me niet dat ik in duurdere winkels soms niet word geholpen. Of linea recta word doorverwezen naar de koopjeshoek. En dat als mij al een blik waardig wordt gegund, het de ‘die gaat vast iets jatten’-blik is. Maar op zo’n moment denk ik: jij wilt niet dat ik mijn geld uitgeef in jouw winkel? Your loss. Jij bent te dom om verder te kijken dan mijn uiterlijk? Your loss. Kortom, ik heb hoe dan ook gewonnen.

Olifantshuid

Welke zeep ik ook gebruik, de kleur van mijn huid zal altijd hetzelfde blijven. Wat wel aanzienlijk is veranderd in de loop der jaren is de dikte ervan. Een olifantenhuid heb ik, als het aankomt op negatieve opmerkingen. Ook ik word weleens Zwarte Piet genoemd, wanneer ik in de winter een muts draag. Jaloezie, veronderstel ik. Want I totally kick ass met die Franse baret! Ook ik zal wellicht eens een baan hebben misgelopen vanwege mijn huidskleur. Maar wil ik überhaupt werken bij een dom bedrijf, voor een kortzichtige baas?

Simpelweg geluk

Ik wil hiermee rassendiscriminatie niet bagatelliseren. Integendeel. Dat er veel ergere vormen van racisme bestaan en dat een behoorlijk aantal gekleurde mensen hieronder gebukt gaan, realiseer ik me heel goed. Ik maak het persoonlijk dan niet mee, maar ik ontken het bestaan ervan niet. Ik denk dat ik simpelweg geluk heb. Dat mijn Aziatische huid niet te donker is en ik er alleen al daarom relatief goed mee weg kom. Dat ik daarom nooit oerwoudgeluiden naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen bijvoorbeeld. Ik heb het domme geluk dat het enige wat mensen tegenwoordig weleens naar mij roepen ‘Hé pinda!’ is, en dat het dan altijd lief is bedoeld.

Met de Sint in ’t lang en de pietendiscussie die elk jaar weer oplaait, ben ik benieuwd hoe discriminatie op dit moment in Nederland leeft. In deze vlog geven actrice Anousha Nzume en anderen (gekleurd én blank) hun mening.  

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee