Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Denise: De vraag der vragen aan Rutte

Blog Denise: De vraag der vragen aan Rutte

Thuis & wonen
Blog Denise: De vraag der vragen aan Rutte

Ik googelde net mezelf met Rutte. Dat klinkt misschien raar, maar ik wilde even weten wat ik eerder al eens online over hem gezegd had. Ik vond een blogpost die ik ooit voor een vrouwensite schreef en die nu elders staat. Het ging over de Rutte van toen.

Ik zag hem wel eens op de Grote Markt, schreef ik al. Kopje koffie. Krantje. Wat stukken doornemen. Gewoon onder de mensen. Ik vond het altijd zo leuk dat hij dat gewoon deed. En dat dat kennelijk gewoon kon. Zonder steeds maar gestoord, aangegaapt of aangesproken te worden. En dat dat gaaf is. En hij het er kennelijk prettig vond.

Af en toe keek hij dan eens op of rond; charmant, bescheiden, een tikkeltje verlegen bijna. En na een tijdje stapte hij dan weer op. Met zijn aktetas in zijn hand. Op naar de kamer. Maar ook op een vrij moment zat hij er regelmatig, gewoon in spijkerbroek. Met een cappuccino. Of een biertje.

Toen hij in 2010 voor de tv trots zijn nieuwe kamer liet zien (in het torentje natuurlijk) herkende ik diezelfde ietwat verlegen charmant-bescheiden blik. Als een klein jongetje dat nu eindelijk die kamer heeft die hij altijd al wilde, maar eigenlijk nog steeds een beetje perplex is dat hij al zo snel vrij kwam. Die charmante bescheidenheid heeft hij dus nog steeds, ook al is hij nu minister-president, schreef ik toen hij het torentje in ging.

Inmiddels zijn we 6 jaar verder. In het Haagse hangt hij nog steeds rond, maar zondag was hij te gast bij Zomergasten. Eigenlijk wilde ik al naar bed, net als waarschijnlijk vele andere tv-kijkers met mij. Met zijn allen wachtten we stiekem toch op die ene vraag.

Sommige mensen vonden het schokkend dat half twitter op die ene vraag zat te wachten; die meenden dat het liefdesleven van Rutte er niet toe deed of niet relevant was. Daar was ik het niet mee eens. Als het een politiek programma was was dat inderdaad zo. Maar in Zomergasten hoop je juist eens wat dieper te gaan, iets meer te weten te komen. Een andere kant van iemand te zien. Toch? Meer de mens dan de politicus, de wetenschapper of de BN’er. Nou is een mens meer dan de relaties die hij of zij al dan niet heeft, maar dat kijkers erop zaten te wachten vind ik niet vreemd.

Ik was ook nieuwsgierig. Niet uit sensatiedrift, maar puur omdat ik het zo leuk voor hem zou vinden. Dat op zich kan al verkeerd vallen; de omgeving wil vaak iets voor je wat je misschien zelf helemaal niet wil, hoe ‘goed bedoeld’ ook. Ik merk dat zelf ook. Als ik met vriendinnen afspreek en mijn werk, kinderen en het gedoe met mijn ex besproken is komt alttijd de vraag: ‘En nog leuke mannen?’ Dat geeft niet, ook al is het een leuk onderwerp (dus blijf het vooral vragen), soms voelt het alsof je pas weer compleet bent als dat ook weer aan de orde is. Alles moet kennelijk in het plaatje passen.

Onzin dat het niet relevant is. Het leeft nou eenmaal. En Zomergasten gaat juist verder dan dat wat je normaal ziet en hoort. Ook al kwamen we niet heel veel van hem te weten, hij deed toch een paar best wel openhartige opmerkingen en bekentenissen.

Rutte vertelde dat hij sinds zijn studententijd geen relatie meer heeft gehad.

Dat was best wel open en eerlijk. Meteen na de onthulling dat hij nog nooit had samengewoond, kreeg ik een appje binnen: ‘Nou, stuur maar een berichtje hoor, een vrouw is welkom in zijn leven.’

Ergens had ik ook met hem te doen. Ik voelde de eenzaamheid die hij soms toch moet voelen. Ook al is het meestal allemaal prima, er zijn gewoon van de momenten… En dan als bekend persoon, dat lijkt me verrekte lastig, en als minister president al helemaal. Iedereen die je overal maar kan kennen en overal iets van zal vinden. Moeilijk hoor.

Ook als je een relatie met hem zou willen. Het idee alleen al dat de hele wereld je in de gaten houdt en elke poep en scheet volgt als je iets met hem zou beginnen. Ik moet er niet aan denken. Welke nieuwe partner wil dat wel? Die types zijn er waarschijnlijk ook, die dat juist willen, maar of hij daar nou op zit te wachten.

Maar soms is dat gemis er dus. Als hij ’s nachts ergens over gebeld wordt. Ja, natuurlijk is het dan fijn als je iemand naast je hebt liggen met wie je even kunt overleggen of bij wie je even je ei kwijt kan. Iemand die er gewoon voor je is.

Het lastige is natuurlijk dat hij weinig tijd heeft. Dat zei hij niet, maar dat heeft hij eerder wel eens gezegd. Is dat een reden dat het niet tot een relatie komt? Dat kan. Ik zeg het ook vaak. Ik zou niet weten hoe ik nog een man in mijn leven in moet passen. En toch is het dat vaak niet alleen.

Was Tinder misschien iets voor Rutte? Nee, dat was vanwege zijn functie niet echt handig. Of kun je de juiste persoon nog per toeval tegen komen? Ja, dat kan. Ik ga nog best vaak in mijn eentje uit.

Ik zag Rutte ook eens op een dansfeestje trouwens. Nou ja, waarschijnlijk was hij niet voor het feestje gekomen. Dat feestje was er namelijk maar één keer per maand. Dus hij wist het waarschijnlijk niet. In de tuin van het betreffende restaurant niet ver van het Plein dronk hij rustig een drankje met een vriend. Of misschien was het gewoon een ietwat verlate vrijmibo met een collega, after work, dat kan ook.

Het was een mooie zomeravond, langzaamaan druppelden meer mensen binnen.

Gefluister.

Daar zat Rutte.

Sommigen gluurden stiekem, maar iedereen liet hem.

De muziek ging aan, binnen kon gedanst worden.
Rutte stapte op.

Ik val op andere types. Maar stel je voor hè, stel. Ik zou iets met Mark Rutte hebben. Het kan gewoon niet. Een kopje koffie of een drankje in de stad kan ik me nog voorstellen. Maar in mijn leven? Nee. Zie je het voor je? Dat ik zoals zondag het feestje van mijn zoontje voor familie vier, in mijn kleine Haagse achtertuintje, en dat Rutte daar dan zit. Haha, dat kan niet.

Of dat hij de dag erna langskomt.

‘O, sorry voor de troep Mark, ik heb even geen tijd gehad, ik heb anderhalf uur neten staan verwijderen. En by the way, ik heb de pan met soep net laten vallen. Hoe was jouw dag?’

Überhaupt. Ik ben geen VVD-vrouw.

Dat hoeft ook niet, meende iemand op twitter.

Ik schreef namelijk dat hij me sympathiek lijkt, maar dat ik zijn manier van denken niet deel.

‘Het is zijn werk hè,’ antwoordde iemand.

Daar moest ik even over nadenken.

Ja, het is zijn werk, maar dat kan ik er niet los van zien.

Met iemand die plotseling populistische woorden als ‘Pleur op, ga naar Turkije, lazer op,’ zegt kan ik niet in bed liggen. Ook al begrijp ik het verband wel waarin hij het zei, ik vind het niet kunnen.

En dat hij zo fel zegt de multiculturele samenleving te haten, dat woord ‘haten’, daar schrok ik ook van. Ik begrijp het doel van de opmerking, maar ik vind het nog al wat dat een premier van een land dat zegt. We zíjn nou eenmaal een multiculturele samenleving.

En toch, hij geeft ook les op het VMBO, gaat elk weekend bij zijn moeder eten. En hij lijkt me nog steeds, ondanks alles, best sympathiek.

En was hij nou gay?

‘Neehee,’ dat heeft hij ontkend, en niet voor het eerst.

Op Facebook vroeg ik nog even of mijn vrienden (waarvan er net als ik veel in Den Haag wonen) nog iets slims, schokkend, grappigs, schattigs,openhartigs of opvallends te vertellen hadden. Niet om er een roddelblog van te maken (ik heb niks met roddelbladen), maar gewoon voor misschien net nog een bijzonder of mooi weetje.

‘Dat je Rutte tot voor kort nog elke zaterdag boodschappen zag doen voor zijn moeder,’ reageerde een vriend meteen. ‘Bij de AH.’

‘Iets voor jou?’ vroeg iemand op twitter. ‘Wellicht een gezellige vent.’

‘Je hebt de kans om First Lady te worden…’ schreef een andere volger.

‘Plan een date Mark!’

Sinds zijn studententijd had hij geen relatie meer gehad. Maar hij heeft ook nog nooit samengewoond.

Thomas Erdbrink keek er van op.

‘Ik deel alles met mijn vrouw,’ zei Thomas. ‘Mis je dat niet?’

Ja, uiteraard zijn er momenten waarop Rutte dat mist. Dat snap ik dan weer heel goed. Dat heb ik ook. Ook al heb je nog zoveel mensen om je heen of kennen nog zoveel mensen je, het gevoel van eenzaamheid kan er toch zijn. Omdat je op die fundamentele momenten niet iemand naast je hebt waar je meteen iets mee kunt delen.

Rutte: ‘Alleen zijn is misschien wel het allerlaatste taboe’.