Je bent hier: Home > Thuis > Blog Denise: Verslapen!

Blog Denise: Verslapen!

Thuis
Blog Denise: Verslapen!

De wekker van de buurman ging.

‘Jeetje, die moet er vroeg uit,’ dacht ik. Niet dat ik wist hoe laat het was maar aangezien mijn eigen wekker altijd om 6:15 gaat en de kinderen nog sliepen, moest het wel heel vroeg zijn.

Ik reikte naar mijn telefoon op het randje boven mijn bed.

Geen telefoon.

Dan lag hij waarschijnlijk aan de oplader, in de keuken. Aangezien ik in mijn pijpenla-huis maar een paar meter van de keuken vandaan slaap, hoor ik hem dan toch altijd als het alarm afgaat.

Ik deed mijn ogen weer dicht en was blij dat ik er nog niet uit hoefde.

Ik viel weer in slaap. Voor hoe lang weet ik niet.

Totdat Jippe wakker werd.

‘Mag ik op de iPad?’

‘Ja hoor.’

Het voelde alsof het al 6 uur was, en dan mogen ze eruit.

‘O, lieverd, zei ik voor de zekerheid, wil je dan gelijk even mijn telefoon pakken? Die ligt in de keuken.’

Ik wilde toch even weten hoe laat het was. Op de een of andere manier voelde ik me ineens best wel ‘wakker’ terwijl ik pas om 1 uur naar bed was gegaan. Dat was best wel raar. Vooral ook omdat ik me meestal helemaal niet zo fit voel ’s ochtends.

Hij kwam terug.

‘Ik zie ‘m niet.’

Ik schoot omhoog. Binnen een paar tellen stond ik in de woonkamer.

Daar lag hij, mijn iPhone.

7:38u stond er.

Zeven uur achtendertig??!!

‘O nee, we hebben ons verslapen!’

Dat gebeurt nooit!

Bo sliep nog, ook dat gebeurt nooit. Die is altijd vroeg. Vrijwel altijd voordat mijn wekker gaat.

Shit, opschieten maar!

‘Maar ik mag niet te laat zijn,’ piepte Jippe.

‘Komt goed schat!’

Voor douchen was geen tijd meer. Snel friste ik me op, schoot in mijn kleren en griste wat schoons voor de kinderen bijelkaar.

Ondertussen was Bo er ook uit. Die dacht maar aan één ding, hongerig als ze altijd is:

‘Ik wil wel eten hoor.’

Sneller dan ooit smeerde ik 5 boterhammen en 4 bolletjes en goot een kop koffie naar binnen.

Hoe laat was het inmiddels?

5 over 8.

En je moet mijn staart nog maken.’

‘Oké, ga zitten, ik kom er aan.’

Snel deed ik dagcrème en mascara op en rende terug de kamer in.

‘We gaan het halen jongens.’

Wonderlijk hoe goed we op schema lagen ineens, terwijl we gewoonlijk dik een uur extra hebben.

Iets sneller dan normaal kamde ik Bo’s lange haren.

‘Au, mama.’

Sorry, er zat een klitje. Stil zitten, kom!’

‘Nou, máma.’

‘Het moet even schat; hou je hoofd stil.’

‘Hij zit schúin!’

‘Ja, niet je hoofd draaien dan.’

Nieuwe poging.

Gelukt.

‘Oké, jij nog wat gel Jippe.’

Hup.

Goed zo! Pak je schoenen maar.

‘Waar zijn die dan?’

‘Daar!’

‘Mag ik mijn atletiekschoenen aan?’

‘Nee.’

IK verbaas me erover hoe snel, kort en duidelijk ik ineens kan zijn.

‘Kom, jassen aan.’

Meestal presteren ze het dan op het allerlaatste moment iets te zeggen als:

‘Mijn onderbroek zit niet lekker’ (en dan moet er nog snel ergens een labeltje uit geknipt worden), ‘Er kriebelt iets bij mijn nek’ (weer een labeltje, maar dan aan een hemd) of ‘Wat heb je eigenlijk op mijn brood gedaan, toch geen ham hè?’.

Of dat ze ineens weer een broek uit gaan doen waarvan ze de knoop niet oké vinden.

Snel keek ik hoe laat het was.

8:13u. Dat werd racen.

‘Oké, naar buiten!’

En als we dan eindelijk de deur open hebben, moet Jippe vaak nog naar de wc.

Maar, deze keer was dat niet zo.

‘Heb je m’n gymtas?’

‘Ja.’

Ondertussen denk ik moest er niet nóg iets mee? Vooral in december moest er elk dag wel iets mee: een witte sok en een pak rijst om een sneeuwpop te knutselen, een glazen potje, oase, een kerstbal, kersttakken, versieringen, kleding die je niet meer gebruikt, een kerstmuts…

We hadden alles.

Ik trok mijn fiets uit de gang en we spurtten naar school.

Nee, dat was niet de ochtend waarop we aangereden werden. Het was al eerder.

Vroeger dan normaal stonden we op het schoolplein. Alsof we om 6 uur waren opgestaan. Terwijl we net drie kwartier wakker waren. Schouderklopje voor onszelf.

Ik fietste naar huis waar pyjama’s en onderbroeken over de grond verspreid lagen, rolgordijnen nog dicht waren, chocopasta en haarborstels nog op tafel lagen, broodkorstjes nog op borden en bekers melk onaangeroerd.

Soms zou je wel eens een filmpje willen zien van hoe het er bij al die andere ouders ’s ochtends aan toe gaat. Alle stressmomentjes en de ‘Trek je jas aan, je jás aan!’-situaties van iedereen achterelkaar gemonteerd. Dat lijkt me nou grappig. Want het gaat heus niet bij iedereen altijd maar soepel en relaxed.

In de kerstvakantie hoefde naar school haasten even twee weken niet, maar nu is het voor veel mensen wel weer even wennen. Als ik mijn twitter-timeline mag geloven had vrijwel iedereen maandag beroerd geslapen. Ik ook. Al een week trouwens. Want al sinds nieuwjaarsdag ben ik megaverkouden. Zo’n neus die steeds dicht zit, zo’n keel die onophoudelijk pijn doet, en dan zo’n droge mond midden in de nacht.

Veel mensen zijn ziek. Hopelijk zijn we snel allemaal weer gezond en fit. Een beetje mooier weer zou al fijn zijn. Of flink wat sneeuw. En wat bij mij sowieso altijd helpt: vakantievoorpret!

Morgen ben ik op de vakdag van de vakantiebeurs. Misschien woensdag ook nog even.

Ga jij er als bezoeker naartoe?

Hoe dan ook: ik wens je een gelukkig en gezond, liefdevol en reislustig 2017!