Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Denise: Vakantietijd (week 5)

Blog Denise: Vakantietijd (week 5)

Thuis & wonen
Blog Denise: Vakantietijd (week 5)

Stad. Terras. Zon. Wijn. Marvin Gaye. Deze mama is éindelijk een middag van de zomer aan het genieten. Helemaal alleen.

Dat twitterde ik gisteren. In no time had ik 10 likes. Kennelijk waren er meer mensen die verlangden naar ‘even alleen’ of naar ‘lekker in het zonnetje’. Of die het me gewoon gunden, dat kon natuurlijk ook.

Als je veel op social media zit is het soms een kwelling te zien wat er allemaal voorbij komt, zeker in de zomermaanden. Dan lijkt het wel alsof iederéén weg is. Natuurlijk, je gunt het al je lieve vrienden, maar er kwamen zoveel foto’s met blote voeten with a view en mooie plekken langs dat het ook wel eens moeilijk was.

Mensen die met hun gezin leuke dingen aan het doen waren, van het Baskenland tot Ibiza, en van Kreta tot Kroatië. Om heel eerlijk te zijn, hoe blij ik ook voor iedereen was, ik vond het moeilijk. Deze maanden (net als kerst) doen me altijd des te meer beseffen dat ik geen gezin meer ben. Nou ja, niet in de traditionele zin van het woord. En dat doet, nu bijna 5 jaar later, nog altijd een beetje pijn. Ook al was bij elkaar blijven geen optie.

Natuurlijk post niemand over die ruzie bij het inpakken van de auto (er is altijd iemand die denkt dat hij het beter kan) of over dat restaurantje in dat authentieke dorpje waar het eten niet te eten was of waar de kinderen uit hun plaat gingen, dus het is maar een momentopname, maar naarmate de weken verstreken had ik toch zwaar het gevoel dat ik iets verkeerd deed.

Maar deed ik dat niet gewoon zelf?

Daar zat ik dan, als een kluizenaar opgesloten in mijn huis. Stomme zomer. Ik had me er zo op verheugd! Het regende pijpenstelen, het was ronduit koud en ik was grotendeels gewoon aan het werk. Ik zou eigenlijk flink gaan opruimen deze zomer en dat lukte ook al niet. Het mooie weer kwam maar niet. En als het er al even was zag ik het niet, in mijn donkere huis. Ik was bijna in staat de boom van de buurman om te hakken omdat ik LICHT wilde.

En warmte, wat verlangde ik intens naar warmte…

Het idee dat straks al die rotmaanden er weer aan komen, daar zag ik zó tegenop. Om weer door weer en wind op en neer te moeten fietsen naar god weet waar allemaal. Of überhaupt om weer op een schoolplein te moeten staan tussen mensen waarvan bijna iedereen wel 2 of 3 weken weg is geweest. Daar kon ik nu al ongelukkig van worden. Helemaal als ze dan ook nog gaan zeggen: ‘Hebben we er allemaal weer zín in?’

Nee!

Ik was een midweek weg geweest. En ik had heul veel regen gehad. Ontspannen was ik er niet bepaald van geworden. Dus een vakantiegevoel? Nou nee. Oké, sommige mensen kunnen helemaal niet op vakantie, maar in mijn omgeving van hoogopgeleide gezinnen gaat bijna iedereen twee a drie keer per jaar!

‘Maar jij reist toch veel voor je werk?’ Nou ja, ’veel’ valt ook wel mee, maar ik mag wel eens op pad ja. De laatste trips waren naar Malta en Toscane. Altijd flitsbezoekjes, zonder vrije tijd, maar wel heel leuk inderdaad! Oké, en terugkijkend op Zakynthos werd ik toch weer een beetje blij.

Maar waarom lukt het me nou niet om ook híer gewoon even te relaxen? Waarom blíjf ik bezig, altijd maar, terwijl het tegelijkertijd niet opschiet? Hoe vaak ik het me ook heb voorgenomen, tijd voor mezelf neem ik nog steeds vrijwel niet. Zelfs geen kwartiertje lummelen in de zon.

Andere mensen lezen hele boeken uit in de zomer, vooral Huidpijn van Saskia Noort heb ik ontelbaar vaak voorbij zien komen, maar zelf lees ik geen letter. En áls ik dan eens vijf minuten in de tuin zit met de buurtkrant ben ik bang dat mensen denken: die heeft niks te doen! Het zou me een worst moeten wezen, maar ik heb het toch.

Als het zo door gaat, gaat het niet goed, besefte ik. De redding was mijn blog voor Flair. Ik móest iets leuks gaan doen anders had ik niks te vertellen in mijn volgende weekoverzicht. Dus fietste ik zondagmiddag naar de stad. De zon scheen! Ja, wonderlijk hè? In Den Haag wel althans. Ik wist een fijn verscholen terrasje waar ik even lekker wat kon gaan lezen. Ik had tijdschriften bij me waar ik al maanden niet aan toegekomen was. De hoogste tijd dus om even lekker niks te doen en tot mezelf te komen. Meer in het nu te zijn.

Het was druk in de stad. Overal hoorde ik Frans en Italiaans. Alleen dat al werkte positief op mijn gemoed. Ik zocht een plekje voor mijn fiets en liep naar het beoogde terras waar ik ooit eens was geweest. Het Heden heette het. Heel toepasselijk. Helemaal achteraan kwam ik in de heerlijke tuin terecht.

‘Eh sorry,’ zei de jongen die er werkte alleraardigst, ‘we gaan net een beetje afronden…’

Hmmm, probeer ik eens in het heden te leven, word ik er weggestuurd, dacht ik. Ik moest er zelf om lachen.

Den Haag foto Denise

Foto: Denise Miltenburg

Nou ja, verder zoeken maar. Als een toerist wandelde ik door mijn eigen stad. Maakte foto’s die toeristen ook maken. Ontdekte een paar leuke nieuwe hotspots. En herinnerde me toen ineens een ander terras waar ik lang niet was geweest. Ook verscholen.

Ik liep ernaartoe. De zon scheen. Er was geen wind. Ik ging in een hoekje zitten. Bestelde een glas wijn. Pakte mijn tijdschrift. Las een paar letters. Legde ‘m weer weg. Deed mijn ogen dicht. Genoot van de zonnestralen op mijn gezicht.

Hè, he, eindelijk.

Urenlang zat ik daar. Gewoon in mijn eentje. Op twitter checkte even hoe het er op de eenoudertrip van Brechtje de Leij aan toe ging (voor wie het ook wil volgen, de hashtag is #1oudertrip) en bestelde nog maar een wijntje.

Ik genoot. Van de zon. Eindelijk kwam ik een beetje tot rust.

 

 

 

 

Shoppen is altijd een goed idee