Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Denise: Vakantietijd (week 4)

Blog Denise: Vakantietijd (week 4)

Thuis & wonen
Blog Denise: Vakantietijd (week 4)

Het was een week waarin ik soms het gevoel had per ongeluk in de herfstvakantie beland te zijn. Daar zat ik dan, op een camping, aan de rand van Delft. Anderhalve dag staarde ik naar de miezerregen die onafgebroken uit de hemel kwam. Ik vervloekte het: hadden we een midweek kamperen in Nederland geboekt, kregen we dít. Begin augustus!

Weersvoorspelling

Ik had me zo verheugd op gewoon een beetje bij de tent aanmodderen, lekker een paar dagen relaxen en leuke dingen doen met de kinderen na al het heen en weer gerace in het eerste deel van de ‘vakantie’. Een beetje lezen, frisbeeën en tennisspelletjes doen. Mooi weer en niet te veel moeten, daar waren we alledrie aan toe. Dus dit viel zwaar tegen. Zeker als je –áls je het dan doet- toch vooral een mooiweerkampeerder bent.

Ach, misschien was ik gewoon nog chagrijnig vanwege het feit dat ik net voor vertrek bericht van mijn advocaat had gekregen dat mijn ex op het nippertje nog in hoger beroep was gegaan, dat ik binnen een week verhinderdata moest opgeven en er de komende tijd twee megadikke dossiers op me wachtten. Niet wéér, dacht ik alleen maar.

Ik had de hele ochtend staan inpakken (wat nooit opschiet met de kinderen om je heen) en ik had nog een deadline. En toen bleek de speciale goedkope taxi de ons naar de camping zou brengen zich ook nog in de dag vergist te hebben waardoor hij al onderweg was naar een andere klus verder weg en hij ons dus niet meer kon brengen.

Ik kon wel janken. En dat gebeurde ook, ook al wilde ik het niet. Hè, ik wilde gewoon vrolijk een paar dagen met m’n schatten op vakantie! Met het OV –een flink stuk lopen, dan de tram,de trein en de bus- lukte het niet met alle spullen en nog snel iemand regelen lukte niet, dus gaf ik me over aan de meter van een taxi die uiteindelijk bijna 50 euro aangaf.

Toen we aankwamen was het weer nog redelijk. We zouden onze zorgen even van ons af laten glijden. Wat een súperleuke tent hadden we! Met echte bedden, wel zo fijn.

Coco

Tegen 5 uur viel er een kind uit bed (op een luchtbedje heb je dat dan weer niet, haha) en moesten we ineens alledrie plassen. Dus konden we lekker door het natte gras richting toiletten. Zo’n typisch kampeermoment…

Speeltuin in de regen IMG_7444

Een paar uur later haalden we verse croissantjes en lekkere broodjes en motregende het onafgebroken… Mijn dochter kon het niet zo veel schelen, die ging gewoon sporten in de regen. En zelfs ’s avonds speelden de kinderen nog –gehuld in regencapes- in de speeltuin. Ze waren vrijwel de enigen die dat deden. En verder? Nou ja, verder maakten we wat zomerse knutsels… Je moet toch wat.
Palmboom knutsel 

Nadat mijn zoontje ondanks de regen ongeveer 60 keer had gevraagd of hij een skelter mocht huren, was het woensdagmiddag godzijdank droog en kon het. Net als lekker tennissen voor de tent en zo.

Skelter

’s Avonds schonk ik een wijntje in en zat in het donker onder m’n fleecedeken op de veranda. Ik kreeg ik bezoek. Trippel, trippel. Hé, hoi, wat leuk, jij ook hier? Wat lief! Nee, het was niet een van de Spanjaarden, Fransen of Italianen die ook op de camping stonden, maar iets anders: een egeltje! Hij bleef gewoon zitten en at een overgebleven chipje dat op de vlonder lag. Handig, zo’n wandelende kruimeldief.

Ondanks het weer wilden de kinderen natuurlijk gewoon naar het zwembad. Een binnenbad was er niet, wel een buitenbad. Met lekker weer ga ik uiteraard ook zwemmen, maar nu…

‘Lieffies,’ zei ik, ‘jullie mogen lekker zwemmen, mama gaat er bij zitten, maar ik ga er niet in, dan weten jullie dat vast.’
Bo foto Denise

We waren de enigen. Ik had een deja vu: regen en kou op vakantie.  En een zwembad voor ons alleen. Mochten al die andere kinderen niet of zo? Mochten wij eigenlijk wel? Ja, het hek was open, dus het leek me van wel.

We hadden duikbrilletjes bij ons. De kinderen wilden die van de bodem duiken. Nou ja, de één gooide en de ander dook. Tja, normaal duik je met je brilletje iets anders van de bodem, maar zij wilde de brílletjes opduiken. Oké, nou ja, ook goed, wat maakt mij het uit.

Totdat één van de twee een kikker op de bodem zag, net toen ze de brilletjes weer in het water hadden gegooid. Ik zag ‘m ook, vanaf de kant. Hij lag met zijn witte onderlijf naar boven gericht. Echt fris zag het er inderdaad niet uit, maar je kon nog prima zwemmen. Mijn dochter wist echter niet hoe snel ze de kant op moest komen. ‘Rustig maar, rustig maar schat. Het is gewoon een kikker. Hij is dood, hij doet niks. Sowieso doet een kikker niks. ‘

‘En m’n brilletje dan? Je moet m’n brilletje pakken!’

Ik probeerde haar nog zover te krijgen toch even het water in te gaan, maar dat lukte niet. Ze kek me aan: ‘Hoe moet dat nou?’ Ik keek om me heen, lag er niet ergens een bezem of stok waarmee ik de brilletjes omhoog kon halen? Nee, helaas. En mijn zoontje had bandjes om, dus die kon sowieso niet naar de bodem.

Oké, dacht ik. Dan moet ík het dus doen. Het koude water in. Zonder bikini. Snel dacht ik na. Had ik een beetje een normale onderbroek aan? Eentje die op een bikinibroekje leek? Ja, dat wel, maar die beha dan? Ik wilde eigenlijk niet dat die nat werd. Ik had nog één andere bij me, een strapless, maar die zat niet lekker, dus om mijn favoriete beha nou nat te laten worden? Met dit weer en al dat pushup-gebeuren erin werd hij ook niet zo snel weer droog.

Er zat maar één ding op: uit dat ding en topless het water in. Er was niemand te zien, maar voor hetzelfde geld kwam er zo ineens iemand de hoek om. Snel trok ik mijn legging, jurkje en beha uit. Met een sarong liep ik naar de kant. ‘Jip, zei ik, hier, hou vast, als ik uit het water kom, moet je ‘m metéén geven.’

Met mijn handen voor mijn blote borsten (waar ik ooit trots op was, maar nu niet meer) waadde ik door het water. Ik kon net staan. Met mijn voeten voelde ik op de bodem en wipte de brilletjes een voor een omhoog. Ik legde ze op de kant en klom eruit, blij dat niemand het gezien had.

Toen ik rechtop ging staan keek ik recht in een camera. Oh oh, die had ik nog niet eerder gezien. Snel ging ik opzij en sloeg de sarong om. Als ik nou maar niet live op de website sta of zo, dacht ik. Ineens herinnerde ik me dat er verschillende schermen met camerabeelden bij de receptie hingen. O jé, was ik live te volgen geweest?

Buitenbad

Ja hoor, toen we later naar het winkeltje bij de receptie gingen zag ik het. De camera die vol op het zwembad stond gericht. En nu maar hopen dat niemand net in die ene minuut gekeken heeft. Ik heb het maar niet gevraagd. 😉

Nou ja, een vakantiegevoel had ik verder helaas totaal niet, maar we hebben het toch best leuk gehad. Het was een mooi gelegen kleinschalige camping, met behalve gewone campingplaatsen een paar superleuke accommodaties. Wij zaten zelf ook in een erg leuke ‘tent’, een ‘coco’ waarover ik op mijn reisblog nog een keer meer zal vertellen.

Glamping was het. Weliswaar zonder douche, toilet en stromend water, maar wel met magnetron en inductiekookplaten. Ik had ze nog nooit gebruikt, dus het was even wennen. Ráre dingen… O ja, en een klok in de tent die je ’s nachts hoort tikken. Elke seconde. Wie hangt er in godsnaam een klok in een tent? Dat wil je toch niet? Ik was één keer ’s nachts in staat die kok van de muur te trekken zo irritant vond ik dat getik. Bovendien is er al een magnetron en iedereen heeft een mobieltje, dus waarom? Doe dan een waterkoker zou ik zeggen. Daar heb je meer aan. Maar goed. Ik zal het als tip in de enquête zetten.

Waterspeeltuin

Direct naast de camping lag een kinderboerderij en een waterspeeltuin. Donderdag was het daar toch nog een beetje weer voor. Hoera! De kinderen genoten. Het natuurgebied Delftse Hout was sowieso mooi. Ik had er zelf nog veel meer van willen zien, net als van Delft zelf, maar los van het weer waren de kinderen daar niet echt voor te porren, net als toen. Ach, nou ja, vanuit Den Haag is Delft zo dichtbij dat ik altijd een keer terug kan gaan.

En vrijdag? Vrijdag begon de dag stralend. De zon scheen. Fijn! ‘Eindelijk, de eerste ochtend zon!’ schreef ik op Facebook, ‘dat móet wel de ochtend zijn waarop we alles weer in moeten pakken en voor half 11 de tent schoongemaakt en wel achter moeten laten.’

Vette pech. Tja, zo kun je het treffen in Nederland. Dagen als die ene hele mooie zijn toch vooral een uitzondering. Inpakken, afwassen en schoonmaken maar. Ik veegde en boende tot de coco er vele malen netter uitzag dan mijn eigen huis.

Mijn moeder haalde ons op, wat superlief was, en eenmaal thuis speelden de kinderen weer campinkje in de tuin, net als die eerste week. Zaterdag gingen we op schoolspullenjacht en zondag werd er gerolschaatst.
 Uit eten met m'n schatten

Zondagavond was de laatste avond met de kinderen voordat ze twee weken naar hun vader zouden gaan. Een mooie gelegenheid om met z’n drietjes even gezellig ergens een hapje te gaan eten. Dat was leuk. Want de gedachte ze de komende twee weken niet te zien voelt toch altijd weer rot.

Nou, deze week ben ik gewoon aan het werk, en verder maar hopen dat het vanaf half augustus écht een beetje mooier wordt, want zo’n zomer in Nederland is niks voor iemand met zo’n liefde voor reizen en zon, voor ver en exotisch, en voor de Mediterranée. Stiekem dacht ik: volgend jaar boek ik gewoon weer een vakantie naar een ‘gevaarlijk’ land. Daar is het tenminste warm.

 Lees ook: 

 

 

Shoppen is altijd een goed idee