Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Denise: Digikids

Blog Denise: Digikids

Thuis & wonen
Blog Denise: Digikids

‘Mama?’

‘Ja?’

‘We hebben de vierkantjes op de iPad een beetje verwisseld.’

Het duurt even voordat het tot me door dringt.

‘Vierkantjes?’

‘Wat? O nee!’

Snel loop ik naar ze toe. Mijn apps, denk ik, mijn apps. Er staan een paar belangrijke apps op, die moeten er niet ineens af zijn.

‘Jullie hebben er niks afgehaald toch? Dat mag echt niet!’

‘Nee hoor, we hebben ze alleen een beetje verwisseld.’

Snel kijk ik. Alles lijkt er nog op te staan. Stiekem moet ik er ook wel om lachen.

‘Oké, maar die van mama altijd laten staan hoor.’

Samen zitten ze op mijn inmiddels retro-iPad. Het protectiescherm is vies van vingers en kruimels. Het deert ze niet. Ze swipen en doen alsof het een lieve lust is. Ze zitten gezellig naast elkaar. Dat is ook wel eens anders. Want ruzie maken over wie er eerst mag… Poeh, dat kunnen ze ook!

In de vakantie dacht ik wel eens: ik wou dat ik twee van die dingen had. Vriendinnen gaven zelfs eerlijk toe precies om die reden uiteindelijk een extra iPad aangeschaft te hebben. Omdat ze doodmoe werden van de eeuwige discussie wie er eerst mocht, ook al maak je daar afspraken over. Een extra iPad zit er in mijn geval even niet in, maar goed, meestal lossen ze het wel op. Ik mag alleen blij zijn als ik er zelf ook nog eens op kan.

Gelukkig spelen ze ook veel buiten. En daar post ik natuurlijk ook wel eens wat van. Tegenwoordig vraag ik dat eerst. Vooral de jongste zegt het meestal zelf al als iets er niet op mag.

Nu mocht het wel.

‘Ik heb het op Facebook gezet hoor,’ zeg ik. Een paar foto’s van ons drietjes. Ze vinden het prima. Gelukkig maar. En toch vraag je je soms af of ze eigenlijk snappen wat het is.

‘Weten jullie nou eigenlijk wat Facebook ís?’ vroeg ik dus laatst.

‘Ja!’ zei mijn dochter.

‘Wat dan?’ vroeg ik.

‘Dat is blauw.’

Ik moest lachen.

‘Dat klopt. En wat is het precies? Wat kun je ermee?’

‘Een berichtje plaatsen.’

Haha, zo zeg ik het zelf inderdaad, ‘dat ik een berichtje ga plaatsen’.

Ik vertel dat veel mensen dat dan kunnen zien. Hoeveel kunnen ze nog niet bevatten denk ik.

Nou ja, nu heb ik de controle nog. Over niet al te lange tijd hebben ze waarschijnlijk een eigen telefoon en dan is het wel even anders. Dan appen ze zelf. Of zitten op social media…

Bo was laatst al aan het filmen. Op mijn telefoon filmde ze iets van haar Playmobil, legde er vanalles bij uit, liet de camera vervolgens de rommelige kamer rondgaan (‘En hier woon ik…’), richtte hem op mij en zei: ‘En dit is mijn moeder…’

Daar zat ik dan, in mijn niet allercharmantste outfit en met mijn bril op. Weet jij veel wat ze straks als ze een eigen telefoon hebben met dat soort filmpjes doen.

Mijn jongste, die net 7 is geworden, vroeg het laatst: ‘Mama, hoeveel jaar was jij toen je voor het eerst een telefoon kreeg?’

Ik glimlachte en dacht na. Hij denkt vast dat ik 12 was of zo.

‘Eh, bijna dertig schat. Je had nog geen mobieltjes toen mama klein was.’

Ineens voel ik me echt een hele oude moeder. Een oma bijna. Meteen zie ik de grote zwarte telefoon die mijn eigen oma vroeger had voor me. Een telefoon die in de gang hing. Ik vertel erover.

‘En als je dan ging bellen moest je daar blijven staan.’

In die koude gang, met die grote hoorn aan dat lange snoer…

‘Zo belde je.’

Ze vinden het maar vreemd.

‘Vroeger kon je niet bellen als je onderweg of buiten was.’

Ik weet zelfs nog dat ik als twintiger in de stad liep met mijn zusje en dat we iemand met een mobiele telefoon zagen. Dat was toen nog iets opvallends, iets ‘best wel geks’. Mijn zusje zei toen dat ze dat ook wel wilde. Ik: ‘Een mobiel? Nee, dat hoef ik écht niet!’

Wat is er toch veel veranderd. En wat is het toch wonderlijk wat kinderen qua digitale mogelijkheden allemaal al weten en kunnen. Hier waren ze 2 en 4, hun eerste stappen op de iPadZo rap als die vingertjes over een schermpje gaan. Hoewel ze ook wel eens mis swipen. Als ze het op mijn gewone fotocamera proberen bijvoorbeeld. En dat ze dan verbaasd naar mij kijken dat het niet lukt.

‘Wat is je wachtwoord mama?’

Ja, doei. Hihi, dat geef ik natuurlijk niet.

Deze week krijgen ze iets anders leuks. Via via krijgen ze een Wii. Ik weet er zelf helemaal niks vanaf, maar toen ik het vertelde was Bo in elk geval bere enthousiast. Ik ben heel benieuwd! En dan te bedenken dat wij vroeger thuis als een van de eersten in het dorp een videorecorder kregen en dat ik dat zó modern vond dat ik dacht: heel veel nieuws kan er toch niet meer bedacht worden…

Toen wist ik nog niet dat ik 35 jaar later hordes kinderen en volwassenen op zaterdagavond met telefoons in hun handen over het donkere strand van Kijkduin zou zien lopen, op jacht naar dingen waarvan ik nog steeds niet weet wat het zijn. Als je dat toen gezegd had had ik gedacht: nee, zoiets gebeurt echt nooit, die zijn niet wijs!

Weet je wat trouwens ook veranderd is? Dit.

Shoppen is altijd een goed idee