Je bent hier: Home > Thuis > Blog Denise: wat doet een reisblogger?

Blog Denise: wat doet een reisblogger?

Thuis
Blog Denise: wat doet een reisblogger?

Ook al lijkt het misschien alsof ik altijd op reis ben, het grootste deel van mijn dagen (én avonden) breng ik schrijvend achter mijn computer door. Slechts het driftige getik op mijn toetsenbord doorbreekt de stilte. Soms draait een wasmachine of passeert een auto. Een enkele keer word ik onderbroken door jehova’s of door bovenburen in euforische toestand.

Rustig schrijven is fijn. Tijdens de uren waarop de kinderen naar school zijn of de dagen waarop ze bij hun vader zijn, schrijf ik dan ook het meest, hoewel er ook dagen zijn waarop ik eerst nog 100 andere dingen moet doen of waarop ik keer op keer gestoord word door pakjesbezorgers die mij altijd haarfijn weten te vinden als het om het afleveren van pakjes voor de hele straat gaat. Ik speel dan ook regelmatig voor pakjesdienst. Dat lijkt tegenwoordig wel het lot van de zzp’er.

Maar meestal werk ik dus gewoon lekker door, te midden van een huis vol rommel, want dat ik geen opruimwonder ben wist je al. Vele uren per week ben ik met teksten, foto’s, social media bezig, en vooral ook met heel veel niet leuke dingen. Om je een idee te geven: als de kinderen bij hun vader zijn, maak ik gemakkelijk 10 uur per dag. Vaak nog meer, ook gewoon in een weekend dus, terwijl jij misschien in het park, op het terras of op het strand was.

Los van de leuke kant van mijn werk doe ik als zzp’er uiteraard aan acquisitie, schrijf ik rekeningen uit en hou ik mijn administratie bij. Ook dat kost allemaal tijd! Net als het eindeloos onderhandelen zonder dat er iets uitkomt. Maar de buitenwereld ziet alleen het reizen: ‘Ze gaat alweer op reis!’ ‘Daar staat ze weer op Schiphol, hoor!’

Zo heel vaak ga ik trouwens niet eens (er zijn reisbloggers die nog veel vaker weg zijn, 10x per jaar op pad is dan weinig), maar kennelijk lijkt het zo. En vergeet niet: het is altijd maar kort. Ik ben al bijna 5 jaar niet meer 2 weken of langer weg geweest, écht op vakantie. Jij waarschijnlijk wel. Of lekker lang rondreizen. Ik mis dat enorm.

Je ziet de foto’s van zo’n pers- of blogtrip en denkt misschien: die zit een beetje indruk te maken. Nee, als reisblogger of online influencer (tijdens mijn laatste reis werd ik voor het eerst zo door de opdrachtgever geïntroduceerd) móét je posten. Soms krijg je een speciale hashtag mee, of een Facebook- of Twitter-account dat je moet noemen.

Als je gerecht er eindelijk mooi op staat, is je eten koud (nou ja, inmiddels ben ik er natuurlijk supersnel in, maar er zijn van die reizen waarop bloggers elkáárs gerecht er ook nog eens op willen zetten, en ja, daar ben ik zelf ook schuldig aan). En dat shot van je blote voeten op die mooie plek is een shot van je blote voeten op die mooie plek, niet meer en niet minder; doorgaans lig je die dag verder niet aan dat strand of bij dat zwembad, maar is het hup, naar de volgende bestemming.

En als je dan eindelijk in je hotel aankomt, kun je nog niet neerploffen, nee, dan moet eerst je kamer nog op de gevoelige plaat. Vervolgens heb je vaak nog 10 minuten om iets te posten (als de wifi werkt), 10 minuten om te douchen (of dat héérlijke bad dat je thuis niet hebt uit te proberen) en hup, je moet alweer present staan. Het is dus geenszins gratis vakantie vieren of zo, ook al zijn er momenten waarop dat soms héél even zo voelt.

Ga je individueel op pad, dan ben je vaak ook nog druk bezig met het uitzoeken van van alles of met het spreken van de juiste mensen. En uiteraard moet je áltijd zorgen dat je SD-kaart niet vol zit en al je apparaten opgeladen zijn, ook nog als je al een halve dag op pad bent geweest. En ook als blijkt dat je in dat ene land toch echt een wereldstekker nodig hebt terwijl je daar even niet bij stilgestaan had. Want je bent nú op die plek en nú moet je het doen. Tijd om terug te gaan of op het mooiste licht te wachten is er vaak niet.

Reisblogger zijn is vaak dus gewoon heel hard werken. Ook al vind ik een dag op persreis zijn waarbij je van ’s ochtends 7 tot ’s avonds 11 bezig bent doorgaans minder vermoeiend dan een weekenddag in het dagelijks leven met kinderen, waarin ik van hot naar her moet fietsen met ze en niet alles soepel gaat. Dát allemaal in goede banen leiden vergt pas energie.

Nou, hoor ik je al denken, zo’n baan wil ik ook wel! En dat snap ik. Want ja, natuurlijk is het superleuk, daarom doe ik het ook.

‘Wat een droombaan heb jij.’ ‘Zwaar leven.’ ‘Jij weer!’ ‘Mag ik mee?’ Het zijn dingen die mensen zeggen, of die ze denken. Opmerkingen die ik ook vaak bij de reacties bij andere reisbloggers en bij bevriende reisadviseurs voorbij zie komen. Soms wil ik die bloggers en reisadviseurs dan verdedigen, want ik weet hoe hard ze ervoor werken en ik weet dat er -zeker bij het bloggen – véél meer bij komt kijken dan wat je ziet. En ook dat puur het op reis gaan geen baan is. Dat het niet lekker betaald op reis gaan is en dat je daarna een dag vrij bent en het geld vanzelf binnenkomt. Nee, dan begint het pas. Of eigenlijk: dan gaat het allemaal meteen weer door.

Wil je het ook? Ik zeg: probeer het maar, gewoon naast wat je nu al doet, zoals de meeste bloggers het doen. Ga eerst maar eens jarenlang bloggen, iets opbouwen, en vooral ook veel zelf op reis. Noem jezelf geen reisblogger als je zeven landen hebt gezien. Tenzij je van een paar landen werkelijk álles weet misschien.

‘Maar ik heb geen geld om op reis te gaan,’ hoor ik sommigen al zeggen. Zelf reizen hoeft niet veel te kosten, dus doe het gewoon. Als je reizen echt belangrijk vindt, dan geef je dat prioriteit boven andere dingen. Geen luxe huis, geen dure kleren, weinig andere uitgaven, maar vooral… reizen! Begin desnoods in je eigen dorp of stad. Schrijf daarover. Maak mooie foto’s. En hou vol. In een interview met Expedia gaf ik ook al eens wat tips. Ook staan er tips van andere reisbloggers. Maar wilde je het écht graag, dan was je waarschijnlijk al lang begonnen.

Er zijn momenten waarop ik denk: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Al dat harde werken, waar doe ik het voor? En andere momenten denk ik: wauw, wat is dit toch gaaf! Ik zie zoveel mooie plekken en mijn blog groeit zo hard! Een paar dagen geleden had ik alweer een nieuw recordaantal unieke bezoekers, en de maand is nog niet voorbij. Dat maakt me blij, maar zelfs als het niet zo was, bleef ik het doen. Ik vind het écht heel leuk en ik zou het niet níét kunnen doen.

Het is verleidelijk overal op in te gaan, maar ik doe alleen wat bij mijn blog past. Zoals dit: 100 bloggers mogen naar 100 bestemmingen in Griekenland. Misschien heb je er wel iets over gehoord. I love Griekenland heet de campagne. Deze keer zijn het niet alleen de travel bloggers die meedoen. Het zijn ook lifestyle en andere bloggers. Maar kan ik ze ongelijk geven? Nee. Want wie wil nou geen little secrets ontdekken, en eilanden die niet standaard in elke reisgids staan, zoals Koufonisia, Astypalaia, Sikinos en Kastelorizo. Ik noem er maar even een paar. En Griekenland is natuurlijk sowieso een heel fijn land met mooie eilanden.

Het lastige is dat bloggers nog lang niet altijd betaald worden voor wat ze doen. Terwijl bloggen tegenwoordig ook echt serious business is. Want waarom zou ander werk wel betaald worden en het schrijven van blogs voor veel volgers niet? Dit is best wel een hot issue binnen de bloggerswereld en gelukkig langzaamaan aan het veranderen.

Als blogger moet je soms dus afwegingen maken: is dit alleen maar heel leuk of verdien ik er ook wat aan? Geeft dit mijn bezoekersaantallen een boost of brengt dit me anderszins verder? Uiteraard gaat het niet alleen maar om verdienen (er zijn ook bloggers die het puur voor de lol doen, zoals ik ooit ook begonnen ben), maar als je de boel draaiende moet houden…

En dan ben ik weer terug bij waar ik begon: bloggen, bloggen, bloggen. Urenlang achter je laptop of pc. Met passie. Daar begint het mee. Echt mooie blogs of goede reviews schrijf je niet even in een uurtje. Daar gaat veel werk in zitten. Heel veel werk, zeker als je een perfectionist bent zoals ik. En wat dacht je van de foto’s? Onderschat ook dat niet!

Reisblogger zijn (of foodblogger, of wat voor serieuze blogger dan ook), is keihard bikkelen, ook al zien buitenstaanders vaak alleen maar ‘Die gaat weer lekker op reis’ of ‘Die eet alleen maar in de heerlijkste restaurants’. Of ze denken dat het je om de gratis producten te doen is. Nou nee hoor, ik krijg zelden tot nooit iets toegestuurd, en dat wíl ik ook niet eens, mijn huis is al vol genoeg. 😉

 

Shop de leukste items: