Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Denise: Hormonen, hooikoorts en hondsmoe

Blog Denise: Hormonen, hooikoorts en hondsmoe

Thuis & wonen
Blog Denise: Hormonen, hooikoorts en hondsmoe

Eens in de zoveel maanden heb ik een bijkletsafspraak met 2 vriendinnen. We drinken bier (zij) of wijn (ik) en vertellen wat er allemaal goed en vooral ook niet goed gaat. We luisteren, leven mee of lachen erom, bestellen nog een drankje en na een paar uur kunnen we er weer helemaal tegenaan. Of gewoon net wat beter.

‘Ja, het gaat eigenlijk wel góéd!’ hoorde ik mezelf bij binnenkomst in die setting zeggen. Uiteraard ging er ook genoeg minder, maar toch voelde ik me de laatste tijd beter. De maand mei had me goed gedaan. Niet alleen was ik op vakantie geweest met de kinderen, naar dit mooie plekje, ik had ook meer kunnen schrijven (waar ik altijd heel blij van word), het gaat goed met mijn reisblog én ik had twee leuke blogreizen achter de rug, één naar Malta en Gozo, en één naar Toscane, waar ik 2 nachten in een houten cabin mocht verblijven, lekker midden in de natuur. Mooi toch?

Ondertussen was het in Nederland lekker warm geworden. Ik had er doordat ik veel weg was geweest weliswaar een deel van gemist, maar toch hielp het. En dat de bomen zo knalgroen zijn nu, daar hou ik écht van! Eindelijk is mijn seizoen weer aangebroken. Van mij mag het nog 4 maanden 25 graden zijn. Warmer mag ook.

Het is fijn om een blij gevoel te hebben. Niet even, maar gewoon wat meer over de hele linie. Ik weet namelijk ook dat het anders kan. Lang geleden, nog voordat ik kinderen kreeg, slikte ik een tijdje antidepressiva. Ik was blij dat het er was toen ik het nodig had, ondanks de misselijkheid en bijkomende klachten, en toch voelde het alsof ik mezelf niet meer was. Alsof ik er niet echt bíj was. Dat gevoel gaf de depressie me al (het gevoel alsof je achter een glazen pui staat en het leven aan de andere kant door ziet gaan en het niet meer kunt bereiken), maar de medicijnen maakten dat nog erger.

Des te blijer was ik toen ik ze niet meer nodig had. Vaak hoor je ook dat mensen van antidepressiva júíst stemmingswisselingen en zelfs waanbeelden krijgen. Erg toch? Een vriendin wond zich hier laatst ook over op. ‘Ja, en dat wordt dan gewoon ook aan achttienjarigen voorgeschreven van wie de hersenen nog niet eens volgroeid zijn!’

Nee, dan de pil. Jarenlang slikte ik hem, wie niet. Van mijn 18e tot mijn 33e. Vijftien jaar, verschillende merken. Pas toen ik ermee stopte, merkte ik wat een effect het had gehad. Ik voelde me ineens heel anders! Meer Denise. Ongelofelijk hoeveel hormonen met je kunnen doen!

Ik had best vaak depressieve klachten gehad, maar sindsdien niet meer. Alleen die paar dagen per maand nog, maar dat was anders. Totdat ik een ander anticonceptiemiddel ging gebruiken. Ik wilde niet meer aan de pil, maar wat dan wel? Het werd de Nuvaring, een soort kunststof armbandje dat je inbrengt en drie weken laat zitten. Eitje toch? De hormonen waren zo minimaal, dat kon je niet merken.

Nou, wel dus hè? Hoe grappig ik die ring op zich ook vond, en hoe makkelijk in het gebruik (veel makkelijker dan de pil), ik merkte écht dat het iets met me deed. Ik werd steeds emotioneler. Dat wilde ik niet!

Onlangs sprak ik een buurvrouw. Nadat haar dochtertje geboren was, had ze een tijdje een staafje in haar arm gehad, een anticonceptiemiddel. Ik kende het niet eens. Ook zij werd er niet blij van. Ze had het weer laten verwijderen. Aanstellerij? Nee, de ene vrouw is gevoeliger voor wisselingen in het oestrogeenniveau dan de andere, schijnt. Helaas ben ik er een van het gevoeliger soort.

Niet alleen met anticonceptiemiddelen heb ik dat trouwens. Ook de hooikoortstabletten die ik ineens kreeg voorgeschreven drukten op mijn gemoed. Jarenlang was ik tevreden met de hooikoortstabletjes die ik had, en ineens vergoedde mijn verzekeraar andere, veel goedkopere. Met dezelfde werkzame stof, dus ik kon er geen last van hebben, werd mij gezegd. Nou, ik werd er niet gezellig van. En vooral hóndsmoe. Ik heb het twee seizoenen geprobeerd en ook nu, nu mijn ogen weer tranen en mijn neus kriebelt, heb ik het weer overwogen, maar nee, ik doe het niet.

Toch is het irritant, dat je neus maar blijft lopen terwijl je niet verkouden bent en je het liefst heel de dag in je ogen zou willen wrijven. Het is dat ik alweer lange tijd aan de kust woon, in Den Haag, dat scheelt aanzienlijk, want toen ik in de provincies Utrecht en Gelderland woonde had ik veel meer last. Alleen zondag in het Zuiderpark :0 merkte ik weer hoe heftig het kan zijn.

thumbnail_IMG_6283

Foto: Denise

Op Twitter las ik trouwens dat iemand dé oplossing tegen hooikoortsklachten had gevonden: tape op je rug plakken. Geen gewoon plakband natuurlijk, maar een speciale tape. ‘Mijn fysiotherapeut kwam ermee,’ schreef ze. En het schijnt geweldig te werken. Ik heb gegoogeld en wie weet is het voor veel mensen wel een uitkomst. Ik kende het nog niet. Jij?

Het gekke is wel dat ik dit weekend zónder die verrekte hooikoortstabletten óók hondsmoe was. Man, ik kon niet meer. Op zich niet gek, want ik fietste me weer eens een ongeluk, op en neer van het een naar het ander, naar logopedie, kinderpartijtje, zwemles, nog een zwemles, noem maar op. Met boodschappen, koken, afwas, was en een beetje opruimen erbij was ik ’s avonds echt uitgeteld.

Hoezo weekend? Hoezo lekker bijkomen? Ja, we wandelden achter konijntjes aan in het Zuiderpark, en ja, we aten gezellig croissantjes, en ja natuurlijk ben ik intens dol op ze, maar ze waren ook wel echt heel erg druk. Met een speelgoedzwaard door de kamer rennen is tot daar aan toe (ik kan me best voorstellen dat dat leuk is), maar dat ruzie maken steeds… Pffft. Ik dacht af en toe echt: hoe kom ik straks die zomervakantie door, als mijn werk ook nog gewoon doorloopt? Ze waren niet moe te krijgen. Ik zette het al op Twitter:

Dat je kinderen nog fit zijn terwijl je zelf het liefst naar bed wil:

‘Ga maar naar bed hoor mama, doei!’

Ik bleek niet de enige te zijn. Veel mensen herkenden het. Dat scheelt dan altijd weer.

Nee, dan die blik van een vader met bakfiets bij het stoplicht afgelopen vrijdag: ‘Zó,’ zei hij tevreden, ‘wéékend!’

Nou, om eerlijk te zijn dacht ik maandagochtend: ‘Zo, máándag.’

thumbnail_DSC00514c

Foto: Denise

Shoppen is altijd een goed idee