Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Annemijns broer was vermist: ‘Er was geen enkele reden, en toch verdween hij’

Annemijns broer was vermist: ‘Er was geen enkele reden, en toch verdween hij’

Thuis & wonen
Annemijns broer was vermist: ‘Er was geen enkele reden, en toch verdween hij’

Schijnbaar uit het niets verdween de broer van Annemijn (27). Wat volgde was een zoektocht vol hoop, hopeloosheid en beklemmende onzekerheid.

‘Als iemand me van tevoren had verteld wat er allemaal in hem omging, had ik diegene uitgelachen. Mijn broer Tim was altijd vrolijk. Iedereen was graag bij hem in de buurt. Hij had oog voor iedereen, het woord ‘vooroordelen’ kwam niet in zijn vocabulaire voor. Hij luisterde net zo geïnteresseerd naar een lezing van een hoogleraar als naar het verhaal van een dakloze die hij in zijn portiek aantrof. Sterker nog, in de periode voordat Tim verdween, had hij een ongewone interesse in daklozen. Ik moest er weleens om lachen. Dan liepen we samen door de stad en stond hij zo een half uur te praten met een straatkrantverkoper. Iets aan dat leven fascineerde hem, denk ik nu.’

Oorverdovend stil
‘Tim houdt van brieven. Hij plaagde mij en Paula, ons jongere zusje, altijd graag met ons familie-appgroepje. We hadden hem er natuurlijk wel aan toegevoegd, maar terwijl de berichtjes tussen Paula en mij over en weer vlogen, bleef het van Tims kant oorverdovend stil. Appen is gewoon niets voor hem, net zoals social media. Hij heeft weleens een Facebook-profiel aangemaakt, maar zijn berichten leest hij niet.

‘Ik geef de voorkeur aan echte interactie’ zei hij lachend, als we weer eens opmerkten dat hij ‘ook weleens een berichtje mocht sturen’. Toen ik was geslaagd voor mijn studie, en dat direct naar hem en Paula had geappt, kreeg ik zelfs geen felicitatie terug. Ik was teleurgesteld: interesseerde het hem dan niets? De volgende ochtend ontving ik een handgeschreven brief. Van Tim. Drie velletjes vol. Toen ik de brief begon te lezen, sprongen de tranen in mijn ogen.

Hij was prachtig. Tim beschreef hoe trots hij was op mij, zijn ‘eerste kleine zusje’. Vanaf de dag dat ik was geboren en hij me als vierjarige kleuter voor het eerst op schoot hield. Hij haalde allerlei herinneringen uit onze jeugd aan. Van die typische broer-zus-ruzies tot het samen stiekem wegglippen naar de campingdisco tijdens onze gezinsvakanties. Toen ik de brief uithad, zat ik met een brok in mijn keel. Ik appte om hem te bedanken. Zo ben ik dan ook wel weer. Achteraf gezien denk ik dat dat de eerste keer was dat ik me werkelijk realiseerde hoe gevoelig Tim is, hoe groot zijn innerlijke belevingswereld is. Veel groter dan hij over het algemeen liet zien, dat was wel duidelijk. Maar dat hij zo veel duisternis met zich meedroeg, had ik nooit kunnen vermoeden. Misschien dat hij daarom ook niets had met internet en social media. Ik denk dat hij rust in zijn hoofd nodig had om te kunnen strijden tegen de angsten en depressies die hem in hun greep probeerden te krijgen.’

Bezorgdheid
‘Op een avond werd ik gebeld door Maartje, Tims nieuwe vriendin. Ik kende haar nog niet zo heel goed, ze waren pas een paar maanden samen. Ik was dus best verbaasd dat ze me belde. Die verbazing sloeg snel om in bezorgdheid. Of ik wist waar Tim was, vroeg ze. Ze kon hem namelijk al drie dagen niet bereiken. Ik had geen idee, ik had wel vaker een paar dagen geen contact met mijn broer, maar ik schrok wel.

De eerste twee dagen was Maartje ervan uitgegaan dat Tim wat ruimte voor zichzelf nodig had. En nog steeds twijfelde ze of ze er goed aan deed mij in te seinen. ‘Ik wil hem niet voor schut zetten, stel je voor dat-ie gewoon een paar dagen weg is? Maar het zit me niet lekker.’ Mij zat het ook niet lekker. Hoewel Tim inderdaad het type was dat spontaan op de trein kon stappen om een paar dagen naar Parijs te gaan, liet hij dat altijd aan onze ouders weten. Ik wist zeker dat hij dat nu niet had gedaan, ik had de dag ervoor nog bij hen gegeten en ze hadden daar niets over gezegd.

Ik probeerde Tim te bellen, maar zijn telefoon stond uit. Mijn zusje Paula had ook niets van hem gehoord. Omdat Tim bezig was zijn eigen zaak op te starten, een klusbedrijf, waren er ook geen collega’s of een baas bij wie hij zichzelf kon hebben gemeld. Wat moest ik doen? Ik reed naar Tims huis, maar alles zat potdicht. Ook de buren konden me niet verder helpen, zij hadden hem niet gezien. Ik probeerde mezelf gerust te stellen, Tim had geen enkele reden om te verdwijnen. Hij had geen financiële zorgen, begon net zijn eigen bedrijfje waarvoor hij al een leuke klus in de planning had, had net een nieuwe relatie. Niet het stereotype kandidaat voor een vermissing.

Ik reed naar mijn ouders. Die waren niet thuis, maar ik wist waar ze de reservesleutels van onze huizen bewaarden. Ik pakte die van Tim uit het laatje en ging terug naar zijn appartement. Tims fiets stond in het halletje, zijn jas hing nog aan de kapstok, zijn telefoon lag op bed, leeg. Ik voelde in zijn jaszakken, misschien vond ik daar een aanwijzing. Die vond ik, maar hij was niet al te bemoedigend: Tims portemonnee, met zijn ID-kaart en bankpasjes.’

Lees het hele verhaal van Annemijn in de nieuwe Flair, nu in de winkel!

Wil je niets meer missen van Flair ? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee