Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Blog Maaike: ‘Ik heb het niet zo op vleermuizen.’

Blog Maaike: ‘Ik heb het niet zo op vleermuizen.’

Thuis & wonen
Blog Maaike: ‘Ik heb het niet zo op vleermuizen.’

Maaike is 37 jaar en woont samen met haar lieve kat Balou in Utrecht. Ze werkt op een accountantskantoor in dezelfde stad. Ze schrijft over de dingen die haar bezighouden in het dagelijks leven.

Lees ook: Blog Maaike: ‘Ach, iedereen gaat een keer dood.’

Ik heb het niet zo op vleermuizen. Volgens mij zijn er twee groepen mensen als het op vleermuizen aankomt: of je vindt het toffe beesten, of je nekharen gaan al overeind staan bij de gedachte aan een vleermuis. Ik hoor duidelijk bij de tweede categorie.

Een tijdje geleden werd ik ’s nachts opgeschrikt door mijn kat Balou die verwilderd over mij heen rende. Gedomesticeerder dan mijn kat vind je ze niet, dus mijn alarmbellen gingen direct af: een vleermuis. In de vier jaar dat ik mijn kat heb is hij slechts één keer eerder door het lint gegaan, en dat was toen er een vleermuis door mijn woonkamer cirkelde. Ik deed mijn bedlampje aan en ja hoor, daar sprong Balou op de grond en had hij opeens een pluizig beestje met twee leerachtige vleugels vastgeklemd tussen zijn poten.

De vleermuis slaakte elkaar snel opvolgende kreetjes, en tot overmaat van ramp sleurde Balou hem ook nog onder mijn bed. Er kwamen steeds langere tussenpozen tussen de gilletjes… en toen was het stil. Ik kroop naar de rand van mijn bed om poolshoogte te nemen van het slagveld dat zich zojuist onder mij afgespeeld had, bang dat Balou zich inmiddels tegoed zat te doen aan een lekkere vleermuissnack. Juist toen ik ondersteboven hing om de schade op te nemen, vloog de net nog dood gewaande vleermuis met een noodvaart langs mijn hoofd, snel weg van de hemelpoort waar hij pas nog voor stond.

Toen was het ondergetekende die elkaar snel opvolgende kreetjes slaakte, de kamer uit rende en de deur dicht trok. Maar ja, daar sta je dan om half 4 ’s nachts. Mijn mobiel lag op mijn nachtkastje, en Balou zat ook nog binnen. Ik kan via een raam in mijn slaapkamer kijken en zag de vleermuis als een malle rondjes om de hanglamp vliegen, en Balou een meter lager op mijn bed er achteraan, miauwend van vechtlust. Dat zijn niet de momenten in het leven dat de kalmte in mij de overhand neemt.

Gelukkig worden vleermuizen ook wel eens moe van dat gevlieg, dus hij besloot aan mijn gordijnrail te gaan hangen. Hét moment om mijn telefoon en kat te pakken te krijgen. In tijgersluipgang ben ik de kamer door gekropen, als een volleerd commando over mijn bed geklommen, de vleermuis angstvallig in de gaten houdend. Met een resolute grijp in de goede richting had ik mijn telefoon te pakken.

Balou de kamer uit lokken bleek iets moeilijker, die had veel te veel lol. Uiteindelijk heeft langdurig schudden met zijn bakje snoepjes hem over de streep getrokken en verkoos hij een zekere snack boven een onzekere.

Mijn rots in de branding in geval van vleermuizen is mijn buurman, dus ik wist tot wie ik mij moest wenden. De volgende ochtend stond hij voor de deur. Eerst had de vleermuis nog niet zo’n zin om naar buiten te vliegen, mijn gordijn hing kennelijk erg lekker, maar na wat gewapper met de gordijnen koos hij toch eieren voor zijn geld en vloog hij zijn vrijheid tegemoet. Zo kon ik weer rustig slapen, en heb ik ook nog eens mijn eigen superheld: mijn buurman de Batman.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee