Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Eindelijk mag ik een keer een groupie zijn’

Column Chantal: ‘Eindelijk mag ik een keer een groupie zijn’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Eindelijk mag ik een keer een groupie zijn’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Echt waar, het aanrecht lijkt een oorlogsgebied na het koken’

Ken je dat liedje? Trouw niet voor je veertig bent en alle geheimen van het huwelijk kent? Ineens was ik daar laatst non-stop mee bezig. Nou ja, dat is een tikkeltje overdreven. Ik zal het even toelichten. Ik zou op een vrijdag verrast worden door de man. En dat is best bijzonder, want dat is de afgelopen zesenhalf jaar niet gebeurd. Dat ging ongeveer zo: houd die datum vrij, en blok de volgende dag ook maar. En kom op tijd uit je werk, want je wilt van tevoren even douchen en iets leuks aantrekken. En Ravi moest uit logeren. Heel eerlijk: ik hou niet van verrassingen. Een cadeautje hoef je voor mij ook echt niet in te pakken. Ik word al zenuwachtig van het papiertje eromheen.

Die bewuste dag sloeg de paniek toe. Gijs grapte nog dat hij me misschien ten huwelijk zou vragen. En ik kreeg het ineens Spaans benauwd. Ik kleedde me om. Vroeg tien keer of ik de dresscode had begrepen. Ik zag aan de frons op zijn gezicht dat hij mijn laarzen niet mooi vond. Maar ja, motorlaarzen, dat ben ik. Ik kreeg een glas champagne. Geen ring in de champagne. Godzijdank. We reden naar Amsterdam, waar we sushi gingen eten. Ik prikte met mijn stokjes in de wasabi. Goddank, weer geen ring. Ik begon me te ontspannen. En daar toverde de man twee tickets voor een optreden van All We Are uit zijn zak. ALL WE ARE!

‘Eindelijk mag ik een keer 
een groupie zijn’

Toelichting nummer twee: zes jaar geleden op X-mas night werden Gijs en ik tijdens onze reis door India om drie uur ’s nachts langs de kant van de weg uit een bus gegooid. Zo gaat dat in India. Opeens ben je er. Of vindt de bus driver dat je er bent. We zagen niks en ploegden met onze backpack op de rug over een nat zandpad dat steil naar beneden liep. Ik klaagde steen en been, hoe toepasselijk. Gijs probeerde bij te schijnen met zijn zaklamp. Opeens hoorden we de zee. Dit moest het strand zijn. In de verte zagen we een kampvuur en hoorden we een dronkenlap zingen: Jesus and the lads, and we all went down together.

Alle hostels waren nog gesloten dus sjokten we op het gelal af en ploften neer bij het kampvuur. Het waren Engelsen, uit Liverpool. We kregen whiskey en die nacht ontstond er een vriendschap. Maar beste mensen. Deze drie Engelsen zijn nu (wereld)beroemd. Binnenkort spelen ze op Glastonbury, je weet wel: Kate Moss en regenlaarzen. En ze traden dus op in Amsterdam. Tegen iedereen in de zaal wilde ik roepen: ‘Ik ken ze, ik ken ze!’ (en dat deed ik ook).

Mensen droegen T-shirts met All We Are erop. Ik wilde als een groupie vooraan staan (en dat wil ik nooit!). Ik begreep ineens het ‘ik wil mijn slipje naar je gooien-fenomeen’. Ik liet mijn bierglas vallen. Mijn man schaamde zich voor me. Ik gilde en floot. En opeens, ja, hij keek in mijn ogen. En hij herkende me! De drummer. Ik ben nog nooit zo blij geweest. Het mooie is: we gaan volgende week met ze mee op tour. In zo’n tourbus. Eindelijk mag ik een keer een groupie zijn. Beter dan een huwelijksaanzoek. Hoewel? Gijs heeft nog even voordat ik veertig word.

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee