Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Je jeugdliefde jaren later weer tegenkomen: ‘Na die eerste zoen dacht ik: wat stom dat ik dit heb gedaan’

Je jeugdliefde jaren later weer tegenkomen: ‘Na die eerste zoen dacht ik: wat stom dat ik dit heb gedaan’

Je jeugdliefde jaren later weer tegenkomen: ‘Na die eerste zoen dacht ik: wat stom dat ik dit heb gedaan’

Als je ineens weer oog in oog staat met je liefde van toen en blijkt dat die vonk er nog altijd is, dan kan het vuur hevig oplaaien, zo weten ook Carolien, Wendy en Moshe. “Het was alsof we de draad gewoon weer oppikten.”

‘Dat we nu veel meer met elkaar praten, is er balans’Carolien verliest haar jeugdliefde Sietse een paar jaar uit het oog totdat ze via een gezamenlijke vriend weer met hem in contact komt.

“Mensen reageren vaak verbaasd als ze horen dat wij getrouwd zijn. ‘Wat?’ zeggen vrienden van vroeger dan. ‘Jullie een setje? Het ging er vroeger zo heftig aan toe!’ En dat klopt, we hadden als pubers een intense aan-uitrelatie. De ene dag hadden we het heerlijk, de andere dag sloegen we elkaar spreekwoordelijk de hersens in. Het was de leeftijd, denk ik.
Ik leerde Sietse kennen in de derde klas van de horeca-opleiding. Al tijdens het voorstelrondje hadden we oogcontact. Hij had een bepaalde blik in zijn ogen: ondeugend. En dat trok me enorm aan. ‘Welkom in de klas,’ zei hij na afloop. ‘Wat zie je er leuk uit!’ We waren veertien en de toon was gezet: de flirtmodus stond aan. Vaste verkering wilden we allebei niet. We waren jong, avontuurlijk: daar hoorde een relatie niet bij. Maar we voelden ons wel enorm tot elkaar aangetrokken. In de twee jaar daarna hadden we een knipperlichtrelatie. Ik was rebels in die tijd, zette me overal tegen af en spijbelde regelmatig. Dat had ook zijn weerslag op onze relatie. Toen de vader van Sietse een baan aangeboden kreeg in een ander deel van het land en ze als gezin gingen verhuizen, betekende dat het einde van onze relatie. Het was vlak voor de zomer, ik weet het nog goed. Al vaker wilden we er een punt achter zetten – want onze relatie was zo intens, dat het ook veel energie kostte – en de op handen zijnde verhuizing bleek een stok achter de deur. We wilden geen langeafstandsrelatie, dus we maakten het uit.’

Bijna drie jaar verloren we elkaar uit het oog. Totdat ik een weekend alleen thuis was en contact had met een gezamenlijke vriend. ‘Je raadt nooit wie er nu bij me op de bank zit,’ zei hij. Ik noemde tien namen waarop hij antwoordde: ‘Sietse.’ Ik was verbaasd. Hij was toch verhuisd? Ik voelde me teleurgesteld toen die vriend vertelde dat de verhuizing destijds niet door was gegaan. Waarom had Sietse dat nooit gezegd? Waarom had hij geen contact meer met me opgenomen? Ik woonde in een dorp 35 kilometer verderop, we waren elkaar ook nooit meer tegengekomen. Later vertelde hij dat hem dat beter leek voor ons allebei. We waren nog niet klaar voor een relatie en dat was ik met hem eens.
Ik besloot nog diezelfde avond om die vriend uit te nodigen, samen met Sietse. Ik was al met een aantal vrienden aan het gamen, zij konden er ook nog wel bij. Toen de deurbel ging en Sietse me voor de grap een hand gaf en zich nogmaals voorstelde wist ik: wat ik voor jou voel, is zo echt. Jij bént het gewoon! De hele avond heb ik volgens Sietse zitten giebelen en niet lang daarna waren we een stel. Inmiddels zijn we alweer vijf jaar getrouwd en hebben we twee kinderen. Wat er nu anders is dan vroeger? We praten veel meer met elkaar. Daardoor is er balans. Dat intense van toen heeft plaatsgemaakt voor rust.”

‘Na die eerste zoen dacht ik: wat stom dat ik dit heb gedaan. Straks heb ik 27 jaar vriendschap verpest’

Wendy kent haar vriend Justin al van kleins af aan. Als kind zijn ze hechte vriendjes en in hun puberteit zitten ze bij elkaar in de klas op de middelbare school. Maar de échte vonk slaat pas vijftien jaar later over.

“Het was gek om als vriendin voor het eerst mee te gaan naar familiegelegenheden, want ik kende de ouders van Justin, zijn oma en broertje eigenlijk al. Dat gaf iets vertrouwds, maar aan de andere kant was het ook spannend. Ik wilde het niet fout doen nu ik niet meer gewoon een vriendin was, maar zíjn vriendin. Mijn moeder en de moeder van Justin zaten samen op zwangerschapsgym. Al vanaf onze babytijd staan we samen op de foto: samen in de dierentuin, of samen op een verjaardag. We waren hecht, speelden vaak samen als onze moeders koffiedronken. Toen Justin acht jaar was, verhuisde hij met zijn familie voor twee jaar naar Indonesië, maar op de middelbare school kwamen we elkaar weer tegen en zaten we bij elkaar in de klas. Jongens van mijn leeftijd vond ik in die tijd maar stom en kinderachtig. Ik was gefascineerd door jongens die een paar jaar ouder waren en al een scooter of auto hadden. Met Justin had ik vooral een vriendschappelijke klik. Lekker keten in de klas, daarin hadden wij elkaar gevonden. Justin hoorde bij het populaire groepje jongens in de klas, ik bij de populaire meiden. Ik herinner me een aardrijkskundeles waarin we non-stop zoemgeluiden maakten. We dreven de lerares tot wanhoop, ik schaam me nog als ik eraan terugdenk. Lekker gallen dus, en de klas opstoken, daar waren we goed in.

Na de middelbare school verloren we elkaar uit het oog. Ik trouwde met iemand anders en toen ik tien jaar geleden op Facebook oude bekenden aan het opzoeken was, kwam ik Justin weer tegen. ‘Hee, hoe is het?’ vroeg ik toen hij mijn vriendschapsverzoek had geaccepteerd. Al snel besloten we om ook weer eens af te spreken. Ik lag inmiddels in scheiding en het leek me leuk om hem weer eens te zien. Toen hij de deur opendeed, viel het me op dat hij veranderd was. Zijn donkere haren waren een stuk korter en hij was wat voller geworden. Ook was hij serieuzer en volwassener. Wel hadden we meteen weer die klik, ik voelde me supervertrouwd met hem. Het bleek dat hij nog contact had met vrienden van vroeger en we spraken honderduit. Het was alsof we de draad gewoon weer oppikten. In de periode daarna hielden we contact, we appten regelmatig over en weer. Het viel me op een gegeven moment op dat ik wel héél blij werd van zijn appjes. Hij leek hetzelfde te voelen, want zijn berichtjes werden steeds dubbelzinniger. Op een avond zei ik het gewoon: ik denk dat ik je méér dan leuk vind. ‘Ik jou ook,’ antwoordde hij. Die eerste zoen was fijn, maar ook heel gek. We kenden elkaar zo goed. Wat stom dat ik dit heb gedaan, dacht ik dan ook toen ik in de auto naar huis reed. Straks heb ik 27 jaar vriendschap verpest.

Inmiddels zijn we alweer negen jaar samen, waarvan we vijf jaar samenwonen. Ik merk dat het in onze relatie ontzettend goed werkt dat Justin en ik dezelfde achtergrond hebben, dat we hetzelfde zijn opgevoed. We denken over heel veel dingen hetzelfde, hebben aan een half woord genoeg. Ik kan bij hem mezelf zijn. Speelde leeftijd in onze puberteit nog een rol, nu is dat weggevallen en zie ik Justin heel anders. Opeens voel ik me tot hem aangetrokken. Best raar na al die jaren. Vorig jaar hebben we onze ouders en schoonouders meegenomen op een vakantie naar Bonaire. Het is fijn om te zien dat iedereen het zo leuk heeft met elkaar. Alle puzzelstukjes zijn in elkaar gevallen. En dat voelt ontzettend goed.”

‘We keken elkaar aan en ik dacht: o wow!’

Moshe wordt in haar studententijd tot over haar oren verliefd op Arnold, maar hij wil nog geen vastigheid. Na een korte relatie gaan ze ieder hun eigen weg.  Op haar dertigste ontmoet Moshe hem opnieuw.

“‘Wat heb jij een prachtige stem!’ Dat was het eerste wat Arnold tegen me zei toen we elkaar tijdens ons studentenbaantje bij een callcenter ontmoetten. We waren allebei 21 jaar en raakten aan de praat. Niet lang daarna volgden de eerste dates. We gingen samen naar het park of diep in de nacht trampolinespringen. Wat een leuke jongen, dacht ik steeds. We stonden alleen wel heel anders in het leven. Ik was destijds strenggelovig en heel serieus, terwijl hij als student wilde rondkijken wat er nog meer te koop was. Hij was losser, wilde geen vaste relatie. Ik probeerde juist alle regels van het christelijk geloof zo goed mogelijk na te leven, zoals geen seks voor het huwelijk bijvoorbeeld. Hoe verliefd we ook waren, we matchten niet.
Op mijn 26e trouwde ik met iemand anders. Arnold en ik waren al die tijd Facebookvrienden gebleven. Toen mijn huwelijk na vier jaar op de klippen liep – de passie was weg en diep in mijn hart voelde ik dat hij niet de vader van mijn kinderen zou worden – en ik mijn meisjesnaam weer aannam, kreeg ik een privéberichtje via Messenger. Arnold wilde me graag weer eens opzoeken, hij had een klus in de buurt en reed langs mijn woonplaats. Ik weet nog dat ik zat te eten met een vriendin in een restaurant en hem binnen zag lopen. Hij had een heel mooie jas aan en ik voelde het meteen in mijn hele lijf. O wow, dacht ik. Ik ben eerder weleens een andere liefde van vroeger tegengekomen, maar wat ik bij Arnold voelde, was uniek. Vuurwerk, ik kan het niet anders omschrijven.’

‘Toen hij wegging, zei mijn vriendin: ‘Dit is een goede vent. Hij kijkt zo verliefd naar je, die moet je houden.’ Vanaf toen ging het snel. We kregen een relatie en binnen een jaar ook een baby. ‘Ik ben nu 32 jaar, je moeder is al bijna zeventig en wil graag oma worden, dus ik wil een baby van je,’ had ik tegen hem gezegd. Arnold vond dat prima. Hij vroeg me ook dagelijks ten huwelijk, meestal ’s nachts voor het slapen gaan, maar ik was wat huiverig. Ik was immers nog geen jaar gescheiden. Toch ben ik overstag gegaan. En in tegenstelling tot mijn imposante huwelijk de eerste keer, hielden we het heel sober. Ik was al rond de twintig weken zwanger. We zijn binnen vijf minuten gratis getrouwd, aten taart van de Hema die mijn zus had meegebracht en hebben alleen met onze broers, zussen en mijn schoonouders ’s avonds lekker gegeten in een plaatselijk restaurant.

Nu we ouder zijn, zitten we veel meer op één lijn. Arnold is ook christelijk en we zijn wat dat betreft meer naar elkaar toegegroeid. Ik ben wat minder fanatiek, het geloof is nog steeds belangrijk voor me, maar beheerst niet meer mijn leven. Hij is op zijn beurt wat serieuzer. De flierefluiter van toen is ook een heel verantwoordelijke vader geworden, dat is zo schattig om te zien. Wie had dat in onze studententijd ooit gedacht!”