Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Femke zeilde een jaar over de wereld na de dood van haar man: ‘Dit is puur geluk, dacht ik aan het roer’

Femke zeilde een jaar over de wereld na de dood van haar man: ‘Dit is puur geluk, dacht ik aan het roer’

Femke zeilde een jaar over de wereld na de dood van haar man: ‘Dit is puur geluk, dacht ik aan het roer’

Zestien jaar na de dood van haar man stapte Femke Lobach (56) aan boord van een zeiljacht voor een reis van bijna een jaar. Een reis die haar leven voor altijd zou veranderen. ‘Ik heb nachten doorgebracht in complete stilte onder een hemel met miljoenen sterren. Ik zwom op een paar meter afstand van een bultrug. Wie maakt dat nou mee?’

Zorgeloze zondag

“‘Er is iets gebeurd met je man. We sturen een taxi om je op te halen.’ De exacte woorden van de politieagent aan de andere kant van de lijn vergeet ik nooit meer. Ik was net thuisgekomen van een verjaardag in Uithoorn. Han was met onze jongens van vijf en zes naar een sportdag van zijn werk in Arnhem. Het was een heerlijke zorgeloze zondag. We hadden ‘s ochtends samen ontbeten met de kinderen, Han had in zijn geruite kamerjas gelachen om de jongens die grapjes uithaalden met hun gekookte eitjes en we hadden allemaal een leuke dag voor de boeg. ‘Kan ik niet gewoon zelf jullie kant op rijden?’, vroeg ik verward. ‘Beter van niet’, reageerde de agent kalm. Wat er aan de hand was, wilde hij niet zeggen. Ik hing op en zakte door mijn benen. Ik voelde mezelf uit mijn lichaam treden. Alsof ik naar een film keek. Alsof het niet mij overkwam, maar een ander.”

Ziekenhuis

“Bij het ziekenhuis stormde ik naar binnen. Geen idee hoe, maar ik kwam uit op de verdieping waar Han lag. Ik werd aangesproken door een verpleegkundige. ‘De arts wil u eerst spreken, daarna mag u naar uw man.’ Diep vanbinnen voelde ik dat hij niet meer leefde, maar ik wilde het niet geloven. ‘Ik wil gewoon naar Han’, bleef ik herhalen. ‘Ik wil mijn man zien.’ Maar het mocht niet. Ik werd in een kamer geplaatst die uitkeek op een andere ruimte. Het duurde even voordat ik doorhad waar ik naar keek: collega’s van Han die elkaar huilend om de hals vielen. Ik raakte paniek. Hij is dood. Hij is echt dood. Ik rende de kamer uit. ‘Je moet wachten!’, riep de verpleegkundige nog. ‘Hij is dood!’, riep ik terug. ‘Ik wil hem zien. Nu.'”

Sterk

“De jaren na Han’s dood bestonden uit vechten en doorgaan. Om de zoveel tijd kreeg ik een stuk rouw voor mijn kiezen waar ik doorheen moest bijten. Bijvoorbeeld als ik geconfronteerd werd met beelden of verhalen over alleenstaande moeders, hartproblemen of de dood. Ik reageerde dan buitensporig verdrietig of boos. Ik voelde de angst dat ik in het verdriet zou verdwijnen. Toch gaf mijn boosheid me elke keer de energie om erdoorheen te worstelen. Ruim een jaar na het overlijden van Han voelde ik me voor het eerst vrij van die woede. Ik werd wakker, keek naar buiten, zag een stralend blauwe lucht en dacht: het leven is mooi. Onverklaarbaar, maar waar.”

Verliefd

“Ik had die dag een eindexamenfeestje van mijn overbuurmeisje. En daar zat hij: Gijs. Een aantrekkelijke man, die vertelde over zijn avontuurlijke leven als schipper. Hij was altijd onderweg en zou binnenkort naar de Caraïben vertrekken. Hij was ontzettend charismatisch. Ik was op slag verliefd. Omdat ik me die dag weer openstelde voor het leven, stond ik denk ik ook open voor hem. Toen ik wegging, plakte ik een post-it op zijn mouw: ‘Je hebt een boot, maar geen businessplan. Daar kan ik je bij helpen. Dit is mijn telefoonnummer.’ Hij belde, ik hielp hem met zijn onderneming, we raakten steeds meer met elkaar verweven en bouwden door de jaren een romantische relatie op.”

Droom

“Gijs had al jaren het idee om met zijn zeiljacht de oceaan over te steken: van Sint Maarten naar Australië en uiteindelijk Zuidoost-Azië. Een uitdagende reis die bijna een jaar in beslag zou nemen. Ik wist zeker: dat ga ik nooit doen. Mijn kinderen hebben al geen vader, dan is er helemaal niemand meer bij wie ze terechtkunnen. En hoe moest dat dan met mijn werk? Het avontuur leek me fantastisch. Ik ben dol op reizen, maar mijn kinderen en mijn veiligheid kon ik echt niet achterlaten. Dat gevoel veranderde toen de jongens de twintig passeerden, ik een groot project als coach van het Zuid-Afrikaanse hockeyelftal had afgerond en ik tijd voor mezelf wilde inplannen. Die geweldige onmogelijke droom lag al jaren op de plank. Als ik het nu niet doe, ga ik het nooit doen, was mijn gedachte.”

Lees ook
Stefanie vond haar donorvader: ‘Ineens had ik er zo’n tweehonderd halfbroers en -zussen bij’

Genieten

“Tijdens de eerste zeiltocht naar Curaçao voelde ik alle prikkels van het emotionele afscheid en mijn drukke leven in Nederland van me afglijden. De zon brandde op mijn gezicht, de boot gleed door het water en er was geen leven te bekennen. Geen luide mensen, geen telefoon, geen toeterende auto’s, zelfs geen vissen. Enkel en alleen de uitgestrekte zee, het geluid van de wind, golven die komen aanrollen en het gekraak van ons zeiljacht. In Nederland staat mijn hoofd altijd aan, zelfs tijdens yoga. De to do-lijstjes die ik nog moet afvinken, de mensen die ik nog moet bellen, de boodschappen die ik nog moet halen: alles passeert continu de revue. Op zee tellen alleen de basisdingen: het besturen van de boot, eten, het weer checken en genieten. Ik voelde dat mijn gedachten stil kwamen te liggen. Ik kon toch nergens heen. Op zee kon ik gewoon zíjn. Zonder verwachtingen. Gewoon ik. Dit is puur geluk, dacht ik toen ik aan het roer stond. Wat een machtig gevoel.”

Lees het hele verhaal van Femke in Flair 09-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Jadrike Boels