Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Sophie (31) betrapte haar man met hun 8-jarige dochter: ‘‘Ik gaf haar seksuele voorlichting,’ zei hij’

Sophie (31) betrapte haar man met hun 8-jarige dochter: ‘‘Ik gaf haar seksuele voorlichting,’ zei hij’

Sophie (31) betrapte haar man met hun 8-jarige dochter: ‘‘Ik gaf haar seksuele voorlichting,’ zei hij’

Zó’n schok, dat je hersenen niet kunnen registreren wat je ziet. Het gebeurde Sophie (31), toen ze haar man betrapte met hun achtjarige dochter. “Ik voelde al mijn liefde voor hem uit mijn lichaam wegtrekken. In dat ene moment besefte ik dat ons mooie gezin kapot was en dat onvoorwaardelijke liefde er alleen is voor je kinderen.”

Onvoorwaardelijke liefde

“Ik wilde eigenlijk de was ophangen, maar de machine draaide nog. Daarom liep ik even naar het kantoortje van Ronald op zolder om de tijd te doden. Meestal liet ik hem met rust als hij nog aan het werk was. Maar die avond deed ik toch de deur open en zag ik iets wat ik niet kon bevatten. Ronald zat naakt in een stoel met zijn rug naar me toe. Voor hem stond onze oudste dochter Nienke van acht jaar. Toen Ronald me hoorde, draaide hij zich geschrokken om en zag ik dat hij niet alleen naakt was, maar ook een erectie had. Ik schrok zo erg, mijn hersenen konden eigenlijk niet registreren wat ik zag. Ik stuurde mijn dochter de kamer uit en begon tegen Ronald te schreeuwen. Wat ik heb geroepen weet ik niet meer, maar ik was woest en wilde uitleg. Ronald begon meteen sorry te zeggen. ‘Ik gaf haar seksuele voorlichting,’ zei hij, ‘maar het ging te ver.’ Hij probeerde op me af te lopen om me vast te houden. Ik deinsde achteruit. Op dat moment voelde ik letterlijk alle liefde voor deze man uit mijn lichaam wegtrekken. Een ijskoud gevoel kwam daarvoor in de plaats. Ik had altijd gedacht dat ik onvoorwaardelijk van hem hield, dat we samen oud zouden worden. Maar in dat ene moment besefte ik dat ons mooie gezin kapot was en dat onvoorwaardelijke liefde er alleen is voor je kinderen.”

Afstandelijke vader

“Ik kreeg een relatie met Ronald toen ik zeventien was. We zaten bij dezelfde kerk en ik had hem op de zondagen weleens gezien. Ik vond hem stiekem al best een tijdje leuk. Hij was een jongen met humor en lachte veel. Toen hij contact met me opnam via Hyves ging het snel. In no time hadden we verkering en een halfjaar later bleek ik zwanger. Dat lag nogal gevoelig vanwege onze kerkelijke achtergrond, maar we trouwden meteen. Dat was geen moetje voor ons, we waren stapelverliefd. Onze oudste dochter Nienke werd geboren, gevolgd door dochter Sanne. We hadden het leuk samen. Ronald startte zijn eigen consultancybureau en dat liep meteen goed. We hadden financieel de ruimte voor leuke dingen en maakten altijd tijd voor elkaar. Wel was zijn band met de kinderen wat afstandelijk. Hij kon een driftkikker zijn en dan sprong ik ertussen. Maar het liep door mijn interventies nooit uit de hand en elk huisje heeft zijn kruisje. De kinderen kwamen qua warmte niks tekort omdat ik ze op de eerste plaats zette. En naar mij toe was Ronald wel warm.”

“Onze relatie veranderde toen ik onverwacht weer zwanger bleek. Die zwangerschap verliep heel anders dan de vorige. Ik had last van extreme misselijkheid en kreeg enorme angsten. Het was gek, ineens was ik bang in mijn eigen huis. Ik ging daarom vaker naar mijn ouders toe, die vlak bij ons woonden. Ronald was begripvol, hij reed me naar afspraken met psychologen, bracht me naar mijn ouders en nam de zorg voor de twee meiden grotendeels over. Toen onze zoon Jonas werd geboren, ging het al snel veel beter met me. Toch merkte ik dat Ronald steeds meer afstand van me nam. Zo gebeurde er seksueel eigenlijk niks meer, terwijl we voor de laatste zwangerschap altijd een gezond seksleven hadden gehad. Ik begon zelfs te denken dat hij misschien een ander had. Toen hij een keer niet thuis was, heb ik zijn hele computer doorgespit, op zoek naar bewijs van een andere relatie. Ik vond niks. Toch bleef het knagen. Misschien dat ik hem daarom die avond onverwacht in zijn kantoor bezocht. Om te kijken of hij met een vrouw aan de lijn hing. Maar wat ik aantrof, had ik echt nooit verwacht.”

‘Wat als ik hen niet had betrapt?’

“Toen ik die bewuste avond de zoldertrap afliep, zag ik Nienke en Sanne huilend in de gang staan. Ik nam ze mee naar de woonkamer en belde mijn moeder. Ik vroeg of ze alleen wilde komen, want ik was bang dat als mijn vader meekwam hij Ronald zou aanvliegen. ‘Jullie gaan toch niet scheiden?’ vroeg Nienke met een betraand gezicht. Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen. Toen mijn moeder er eenmaal was, hebben we rustig met de meiden gepraat. Ik vroeg Nienke wat er net was gebeurd met haar vader, maar ze wilde en kon er niet over praten. Even later lag er een brief van Ronald op de trap. Hij schreef dat hij had gefaald als vader. Wat ik had gezien, had nooit mogen gebeuren. Hij beloofde beterschap, schreef dat ik beter verdiende. Het was een eenmalig iets wat uit de hand was gelopen. Een stomme fout. Het maakte me alleen maar nog bozer. Hoe kun je als vader zó’n fout maken? Het ging er bij mij niet in. Ik heb de brief aan mijn moeder gegeven, wilde dat ding niet eens in huis hebben. Ronald pakte uiteindelijk wat spullen en trok bij zijn moeder in. Kort daarop heb ik de scheiding aangevraagd.”

Lees ook
Kaja is verslaafd aan spullen jatten: ‘Ik kan het stelen niet laten’

Schuldgevoel

“Nienke is nu elf en het gaat naar omstandigheden goed met haar. Soms kan ze ineens uit haar slof schieten. Haar psychologen hebben me verteld dat dit normaal is. Als moeder blijft het een hel; je wilt je kind beschermen. En dan gebeurt zoiets onder je eigen dak. Het voelt als falen. Ik ben in mijn hoofd zo vaak alles nagegaan. Was er een moment dat ik iets had kunnen vermoeden? Had ik kunnen weten dat hij die kronkel in zijn hoofd had? Had ik dit kunnen tegenhouden? Het eerste jaar ging ik gebukt onder schuldgevoel. Als je zoiets over een ander hoort, denk je meteen: hoe kon die moeder dat niet weten? Uit angst voor dergelijke reacties brengen veel moeders het niet in de openbaarheid. Maar uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik niks had kunnen weten. Ik troost me met de gedachte dat ik het in elk geval heb ontdekt. Vaak komen deze dingen pas aan het licht als de kinderen ouder zijn en erover gaan praten. Wat als ik hen niet had betrapt? Dan was dit nog lang doorgegaan en was Sanne misschien ook misbruikt. We weten nu vrij zeker dat haar gelukkig niks is overkomen. Maar ik maak me wel zorgen over Nienke’s toekomst. Hoe zal het voor haar zijn als ze een vriend krijgt? Ik hoop dat de hulp die ze heeft gekregen en de warmte van haar familie de schade helpen repareren. Maar zoiets draag je je leven lang bij je. De grote wonden helen misschien, maar de littekens zullen blijven. Voor ons allemaal.”

Lees het hele verhaal van Sophie in Flair 19-2021. Wil je deze editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Michelle Iwema | Beeld: Pexels