Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Sharista heeft vitiligo, een chronische huidaandoening: ‘Ik verbrand binnen tien minuten, ook met factor vijftig op’

Sharista heeft vitiligo, een chronische huidaandoening: ‘Ik verbrand binnen tien minuten, ook met factor vijftig op’

Sharista heeft vitiligo, een chronische huidaandoening: ‘Ik verbrand binnen tien minuten, ook met factor vijftig op’

Voor de meesten van ons is er niets zo lekker als de zon op je huid. Maar voor Sharista, Debora en Irene is het ronduit slecht. En dat is moeilijk te verkroppen. “Mensen in de zon lijken zo gelukkig, ik zou wel willen weten hoe dat voelt.”

Persoonlijk

Sharista (30, managementassistent) is verloofd met Adjay. Ze heeft vitiligo, een chronische huidaandoening waardoor huid en haar pigment verliezen.

“Het is een error in mijn afweersysteem. Dat kun je hebben vanaf je geboorte, maar bij mij begon het toen ik elf was, met een witte stip bij mijn rechteroog. De stip werd een vlek en de huisarts dacht aan een schimmelinfectie. De crème die ik voorgeschreven kreeg hielp niet. Ik werd doorverwezen naar een dermatoloog, die nog voordat ik me aan hem had voorgesteld de diagnose stelde. ‘Jij hebt vitiligo.’ Ik had daar nog nooit van gehoord. Hij adviseerde een lichtbehandeling en een zalf, maar de witte vlek bleef zich uitbreiden. Als er al ergens door de behandeling donkere huid terugkwam, zag ik wel weer op een ander deel van mijn gezicht een nieuwe witte vlek verschijnen. Er was geen stoppen aan. Ook mijn handen en voeten werden wit.

Ik besloot het in mijn gezicht maar met bruine make-up op te lossen. Elke ochtend was ik zo’n anderhalf, twee uur bezig. De dagen dat de zon scheen, waren voor mij vreselijk. Mijn make-up liep dan door, omdat ik begon te zweten en de witte vlekken verbrandden heel snel – ook in de schaduw. Ik schaamde me zo dat ik in de zomer of op zonnige dagen het liefst zo veel mogelijk binnenbleef. Ik vond mezelf lelijk en vergeleek me met mijn oudere zussen: waarom was ik niet normaal?

”De eerste keer dat ik ‘als mezelf’ in de metro stapte, was doodeng.”

Op m’n zesentwintigste besloot ik dat ik mezelf wilde zijn, met witte vlekken, zonder make-up. Dat ging niet zomaar, ik heb enorm getwijfeld. De eerste keer dat ik ‘als mezelf’ in de metro stapte, was doodeng. Ik staarde naar de grond en durfde met niemand oogcontact te maken. Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Aanvankelijk dacht ik dat mensen keken omdat ze me lelijk vonden. Nu ga ik ervan uit dat mensen kijken omdat ze niet weten wat ik heb.

Ik glimlach dan naar ze, zo van: ik ben oké. Er is een last van mijn schouders gevallen nu ik mezelf niet langer verstop onder een dikke laag make-up. Ik was er de hele dag mee bezig, voortdurend checkte ik in spiegels of alles nog op de juiste plek zat. Nu ben ik met een beetje mascara en een eyeliner voor de hele dag klaar.”

Lees ook
Kirsten heeft grote zorgen door aardbevingsschade: ‘De mensen in Groningen worden aan hun lot overgelaten’

Zomermens

“De zon is nog steeds niet mijn grootste vriend. Ik verbrand heel makkelijk, al binnen tien minuten, ook als ik me insmeer met factor vijftig. Dan heb ik een paar dagen pijnlijke plekken in mijn gezicht. Het enige wat dan nog helpt, is smeren met aloë vera-gel.

Ondanks dat de zon mijn vijand is, ben ik wel echt een zomermens. Ik draag als ik buiten ben vaak grote zonnebrillen, want de huid rondom mijn ogen is het gevoeligst. En als de zon echt heel fel is, draag ik een pet. Ik laat me in elk geval niet door mooi weer tegenhouden om naar buiten te gaan, ik neem dan gewoon alle mogelijke voorzorgsmaatregelen die er zijn: ik zet een zonnebril op, smeer veel en loop of zit vooral in de schaduw.

”Eerst dacht ik dat mensen keken omdat ze me lelijk vonden. nu ga ik ervan uit dat ze kijken omdat ze niet weten wat ik heb”

Ik heb veel gehad aan lotgenotencontact via de Nederlandse Vereniging voor mensen met Vitiligo (vitiligo.nl). Het is fijn om mensen te ontmoeten die hetzelfde hebben als ik. Ik ben samen met een vriend, die ook vitiligo heeft, Vitiligo Awareness International gestart. Daarmee streven we naar meer acceptatie. Je ziet weleens een model met vitiligo in de media en dat is ergens heel fijn, maar tegelijkertijd zijn dat dan ook altijd ontzettend mooie mensen. Wij zoeken het meer in de herkenbaarheid, in de ‘gewone’ mens. Ik heb zo lang gezocht naar een oplossing, terwijl de enige echte oplossing acceptatie was. Die gun ik anderen ook.”

Naast Sharista hebben ook Debora en Irene last van huidziektes. Hun verhalen lees je, naast die van Sharista, in Flair 28-2021, de editie die t/m 20 juli in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Hester Zitvast | Fotografie: Marloes Bosch | Haar & make-up: Nicolette Brønsted