Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Seks met een vrouw: ‘Vraag jezelf als heterovrouw eens: ben je echt 100% van de mannen?’

Seks met een vrouw: ‘Vraag jezelf als heterovrouw eens: ben je echt 100% van de mannen?’

Seks met een vrouw: ‘Vraag jezelf als heterovrouw eens: ben je echt 100% van de mannen?’

Waarom moet je kiezen of je op mannen óf op vrouwen valt? Biseksualiteit wordt nauwelijks serieus genomen, het wordt hoogstens gezien als tijdelijke excentriciteit. Volgens Sarah Sluimer is de tijd rijp voor een nieuwe seksuele revolutie.

Ik was zeventien, zij negentien. We waren net klaar met de middelbare school. Ik leerde haar kennen bij een auditie voor de toneelschool. Ze was spectaculair mooi. Blonde krullen, lange benen, een gewelfde, sensuele mond en twee kleine, appelronde borsten. Een struise Marilyn Monroe, net zo onweerstaanbaar. Of het nu door de verhouding taille-heup kwam, haar evenwichtige en tóch grappige gelaatstrekken 
of de manier waarop ze, met wiebelende billen, door de kamer schreed: ik was verkocht. We kusten een keer op een feestje. Haar lippen waren zacht, ze rook naar citroensnoepjes, haren kriebelden in mijn gezicht. We zoenden vaker, ook op straat. Tussen onze oogharen door keken we naar de begerige blikken van de omstanders en grepen 
elkaar nog iets steviger vast. In haar huisje lagen we onder witte lakens in haar bed en luisterden we Franse chansons. We probeerden voorzichtig te vrijen. Het was lekker, ze was nog mooier zonder kleren aan, maar het bleef bij wat gefriemel. Verder wilden we allebei niet gaan, al bespraken we toen niet waarom. Ik nam haar mee naar huis, ik stelde haar vol branie voor aan 
mijn ouders. Mijn vader mompelde: ‘Ah, 
een schoondochter, veel beter eigenlijk’. 
Die zomer voelden we ons bevrijd. Geen jongens, alleen wij. Springerig, zinnelijk en een soort van verliefd. Maar na drie maanden ging ons samenzijn geleidelijk over in een vriendschap. Vrienden zijn we nog steeds. Af en toe, als we bij mij thuis wijn drinken, zou ik haar op het aanrecht willen zetten, mijn handen op haar dijen leggen en haar te grazen nemen, maar ik doe het niet.

Maatschappelijke moraal

Er zijn nog wat andere vrouwen geweest 
van wie ik de bibbers kreeg. Vooral in mijn tiener- en adolescentiejaren keek ik in periodes veel naar meisjes, fantaseerde over hen en had zo nu en dan een behoorlijke crush op een vriendin of collega. Maar de laatste jaren is het idee 
van een (seksuele) relatie met een vrouw langzaam naar de achtergrond verdwenen. En niet alleen bij mij: al mijn vriendinnen die in hun studenten­tijd 
nogal eens met een meisje het bed deelden, zijn nu met een man. 
Dat heeft er 
deels mee te maken dat de dertiger er over het algemeen mee bezig is aan een maatschappelijk dominante moraal te voldoen. We gaan minder uit, hebben een vaste relatie, kopen huizen, krijgen kinderen en zijn moe. Dat seksuele avontuur komt 
wel weer als we veertig zijn, wanneer de middelbare leeftijd ons in het gezicht 
staart en er meer tijd over is, omdat het nageslacht z’n eigen boterhammen smeert.
Toch is het gek dat biseksualiteit, of 
de mogelijkheid om liefde of seks met 
verschillende genders te beleven, iets is wat zich in de niche van ons leven afspeelt. Een avontuur met een vrouw hoort voor vrouwen bij ‘een ruige periode’ of is ‘iets eenmaligs.’ En dat niet alleen: vrouwenseks wordt 
nog steeds gekoppeld aan het mannelijke verlangen. Ik heb een keer met een meisje gezoend voor de neus van mijn toenmalige vriend. Hij vond het niet alleen prima, maar keek er zelfs met plezier naar. Als ik met een jongen had getongd, was de kroeg te klein geweest. Gek eigenlijk. Alsof een meisje per definitie geen bedreiging zou kunnen vormen.

Negatieve associaties

Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau is drie procent van de mensen biseksueel. Het werkelijke percentage zou best wat hoger kunnen liggen, aangezien biseksualiteit nog steeds niet echt wordt geaccepteerd in onze samenleving. Biseksualiteit als identiteit 
is in principe zelfs behoorlijk uit onze openbare ruimte verdwenen, zo schrijft popcultuur­wetenschapper Linda Duits 
op Brainwash.nl. Volgens haar hebben homo’s en lesbo’s vanaf de jaren zestig ‘een sterke identiteitspolitiek gevoerd’. ‘Ze organiseerden zich op basis 
van gedeelde kenmerken om voor politieke rechten te strijden (…) het staat ook voor een bepaalde lifestyle. Een helder script voor uit de kast komen, eigen clubs, cafés en winkels en allerlei verwachtingen over bijvoorbeeld je muzieksmaak 
en gevoel voor fashion (hoe onterecht die ook mogen 
zijn). Dit bestaat er allemaal niet voor biseksualiteit.’
Duits draagt daarnaast het argument van 
de tijdelijkheid aan, waarbij de biseksuele fase stopt als men is afgestudeerd. ‘LUG’ wordt het in de Verenigde Staten ook 
wel genoemd, oftewel Lesbian Until Graduation. Precies zoals dat bij mij ging dus: een ‘losbandige’ periode van een decennium, en daarna keurig in het stramien. Als derde argument noemt 
Duits de negatieve associaties die aan biseksualiteit verbonden zijn. Niet zelden staat biseksualiteit voor onbetrouwbaarheid, promiscuïteit en andere vormen van grensoverschrijdend gedrag. Ze noemt 
als voorbeelden films als The talented 
Mr. Ripley en Basic instinct, waarin ­psycho-patische personages toevallig ook seks hebben met ‘alles wat loopt’.

Nagenoeg onzichtbaar

Ernstiger is het dat volgens het Sociaal Cultureel Planbureau biseksuelen op vele fronten verhoogde risico’s lopen. Zo krijgt dertig procent van de openlijk biseksuelen 
te maken met intimidatie op het werk, ten opzichte van 21 procent van de lesbo’s en homo’s. Biseksuelen zijn ook vaker slachtoffer van geweld dan heteroseksuelen (4,4 procent ten opzichte van 3,2 procent.) Volgens 
het SCP: ‘Biseksuelen hebben meer kans op obesitas, overmatig alcoholgebruik en dagelijks roken. Zo drinken biseksuele personen bijvoorbeeld twee keer zo vaak overmatig alcohol als heteroseksuelen (20 procent vs. 9 procent.) 8 procent van de heteroseksuele bevolking maakte het afgelopen jaar een depressie mee, tegenover 18 procent van de biseksuele en 15 procent van de lesbische/homo­seksuele bevolking.’
Het resultaat is dat biseksuelen dan ook nagenoeg onzichtbaar zijn, zo schrijft NRC. In de media worden biseksuelen als Claudia de Breij, Gordon en Douwe Bob continu als lesbisch, homo of hetero gepresenteerd. Ook uit Amerikaans onderzoek in het magazine Psychology of sexual orientation and gender diversity bleek dat homoseksuelen en lesbiennes zelf stiekem geloven dat biseksuelen zich uiteindelijk wel tot één geslacht zullen bekeren. In een artikel op VICE, waarin biseksuelen vertellen over de opmerkingen die ze over zich heen krijgen, zegt Florence Bonten: ‘Lesbische vrouwen zeggen dingen 
als: ‘Zij heeft gewoon een piemel nodig’ en ‘Jij gaat uiteindelijk toch terug naar een man’. Heteromannen roepen dingen als: ‘Als je iets met een vrouw zou doen, zie ik dat niet als vreemdgaan’ of ‘O geil, mag ik meedoen?’ Dat soort ongein.’ Als klap op de vuurpijl zegt Duits dat de opkomende term ‘pan­seksueel’ de biseksueel zomaar de laatste doodsteek kan bezorgen. Een panseksueel 
is iemand die zich aangetrokken voelt tot alle genders, dus ook tot mensen die zich niet per se als man of vrouw identificeren, waar de biseksueel duidelijk voor mannen of vrouwen kiest.

Openheid en acceptatie

Eerlijk gezegd is het toch al te gek dat juist iets waar iedereen iets van kan begrijpen zo in het verdomhoekje terecht is gekomen. Want heterovrouwen, ga maar bij jezelf te rade: waar bevind jij je op de seksualiteitsschaal? Ben je echt honderd procent van de mannen? Heb je nog nooit een vrouw aangekeken die je zo aantrekkelijk vond dat je hart een sprongetje maakte? Of een lading feromonen binnengekregen via het parfum van een meisje waar je trillerig van werd? Kijk je weleens naar een vrouwenmond en vraag je je af hoe het is om die te kussen? Of droom je zelfs zo nu en dan van naakte vrouwenlichamen om eindeloos en vol overgave te beminnen?

Zelf­onderzoek

Ik weet in elk geval uit eigen ervaring dat het heel goed mogelijk is om een deel van je seksualiteit weg te stoppen of zelfs volledig uit te gummen. Vooral als je voorkeur maatschappelijk 
wordt ontkend of afgekeurd of hoogstens als tijdelijke excentriciteit wordt beschouwd. En vooral als je een keurige (heteroseksuele) relatie hebt en een gezin. Pas bij het schrijven van dit artikel 
ging er, na heel lange tijd, weer een klein vuurtje in me branden. Niet dat ik nu de onmiddellijke behoefte voel me op een vrouw te storten, maar ik realiseer me wel 
hoe ridicuul het is dat we onszelf zo’n dwingend kader opleggen wanneer het gaat over ons liefdesleven. De realiteit is voor veel mensen waarschijnlijk veel ambiguer 
dan we nu doen voorkomen. Niet alleen bij hetero’s, maar ook bij homo’s en lesbiennes, die zich 
net zo goed gedwongen voelen in de eigen groep te passen door zich tot één geslacht te beperken.

Op een bepaalde manier voelt het alsof de tijd rijp is voor een volgende seksuele revolutie. Juist omdat LHBTQIAP-ers* aan de ene kant zichtbaarder worden en 
aan de andere kant (in toenemende mate) problemen ervaren met betrekking tot hun (fysieke) veiligheid en geluksbeleving in een maatschappij die op drift is. En hoe goed die aandacht ook is: emancipatie kan helaas niet slagen zonder ook een beetje zelfonderzoek te doen en vastgeroeste aannames rondom seksualiteit te door­breken. We zullen dus allemaal ons steentje moeten bijdragen. Want door in hokjes te blijven denken, blokkeren we elke mogelijkheid om los te komen van de ideeën die we aan onszelf en anderen hebben ­opgelegd. En door LHBTQIAP-ers als de eeuwige ander te blijven zien, doen we onszelf tekort.
Daarnaast, het beste argument: het is ontzettend spannend, maar vooral geweldig leuk om op seksuele ontdekkingstocht te gaan, zeker als je met jezelf afspreekt dat niets hoeft en alles mag. Je leert nieuwe kanten van jezelf kennen en doet ervaringen op die later in je leven goed bruikbaar zijn.
Ik heb de daad bij het woord gevoegd en mijn oude vriendinnetje een geil appje gestuurd, gewoon om eens te kijken wat dat zou opleveren. Ze reageerde uitdagend. Onze verliefdheid laaide even op en de mogelijkheid tot weer eens een vrijage werd geopperd. Maar veel belangrijker: door mezelf toe te staan die verstopte kant weer eens te ontbloten, ben ik de laatste tijd gelukkiger. Het leven is zo kort, 
dus waarom zou je jezelf in een kooitje stoppen? Omdat de wereld vindt dat dat zo hoort? Omdat het makkelijker is jezelf niet uit je comfortzone te sleuren? Een beetje zonde van je kostbare tijd, toch? Dus kijk om je heen, flirt en voel je vrij om op iedereen te vallen. Pas als de grote groep op onderzoek durft te gaan, is er hoop dat de dingen écht veranderen en we niet langer bang zijn voor de biseksueel.

*De meest recente verzamelnaam voor Queer-identiteiten: Lesbisch, Homo, Biseksueel, Transgender, Queer, Interseksueel, Aseksueel, Panseksueel

Tekst: Sarah Sluimer. Dit artikel heeft eerder in VIVA gestaan.