Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Paulien (30): ‘Ik blogde over kinderen die ik helemaal niet had’

Paulien (30): ‘Ik blogde over kinderen die ik helemaal niet had’

Paulien (30): ‘Ik blogde over kinderen die ik helemaal niet had’

Jarenlang deed Paulien (30) zich online voor als Anna, architect, getrouwd met haar droomman en moeder van zes kinderen. Tot ze haar dubbelleven niet meer aankon en haar leugen opbiechtte.

“Op de dag dat ik de eerste zinnen op mijn blog publiceerde, zat ik nog op de middelbare school. Ik had kunnen bloggen over de zware periode die ik doormaakte, of over het misbruik dat mentaal z’n zware tol had geëist. Maar dat deed ik niet.
Ik schreef over mijn fictieve gezin, over kinderen die ik niet echt had, over een leven dat mijlenver van het mijne af stond. Het klinkt vast vreemd, maar ik stond er niet bij stil dat het not done was. Dat er aan de andere kant van het scherm mensen zaten die alles voor waar zouden aannemen en met me zouden meeleven. En vreselijk teleurgesteld zouden achterblijven
als ze achter de waarheid kwamen.”

Zwijgen, zwijgen, zwijgen

“Tot mijn twaalfde ben ik misbruikt door mijn opa. Als mijn ouders aan het werk waren, paste hij op mij en al vanaf toen ik erg jong was, kon hij daarbij zijn handen niet thuishouden. Ik heb heel lang gedacht dat wat ik meemaakte normaal was, ik was ook te jong om te beseffen dat de zaken zo grondig fout zaten. Op een bepaald moment kwam het misbruik aan het licht, maar ook toen bleef het voor mij heel moeilijk om er met iemand over te praten. Mijn ouders dachten dat ik die tijd redelijk zonder kleerscheuren was doorgekomen, aangezien ik er weinig over vertelde. Ik vond het dan weer vreemd dat mijn ouders er niet met mij over wilden praten. Rond mijn zeventiende begon het steeds meer te knagen dat we nog altijd bijna wekelijks op bezoek gingen bij de man die me misbruikt had. Dat niemand er veel woorden aan had vuilgemaakt. Ik zat vast, wist niet wat ik moest doen.”

Liever Anna dan Paulien

“Mijn blog was een manier om daarvan los te komen. Het werd een uitlaatklep, weg van de echte wereld waarin ik het erg moeilijk had. Anna, het personage dat ik verzon, was een vrouw die een tiental jaar ouder was dan ik en drie kinderen had. Zij werd mijn vlucht uit de dagelijkse realiteit. Als Anna reageerde ik op andere blogs van moeders, kreeg op die manier steeds meer lezers, en zo ging het eigenlijk vanzelf. Hoe meer mensen op mijn verhalen begonnen te reageren, hoe vaker ik wel voelde dat wat ik deed niet helemaal juist was. Maar het schrijven hielp mij en als ik de schade voor mijn lezers afwoog tegen wat ik eraan had, leek het allemaal wel mee te vallen. Dus schreef ik verder. In het leven van Anna gebeurde van alles en nog wat. Ze had de liefde van haar leven ontmoet op het schoolplein, er werden kinderen geboren. Anna leefde het leven waar ik van droomde als ik dacht aan later. Wanneer ik een goede dag had, schreef ik luchtige stukjes. Voelde ik me minder, dan beleefde Anna zwaardere dingen. Dat was dan ook de enige manier waarop onze levens overeenkwamen.”

Genieten van de aandacht

“Uiteindelijk heb ik drie jaar geblogd, in een tempo van drie stukken per week. Mijn publiek werd steeds groter, ik werdgevolgd door andere moeders, praatte met hen over draagdoeken, wisselde tips uit om de woensdagmiddagen leefbaar te houden met onze kleine schatten. Ik genoot van de aandacht en de reacties, van het begrip dat ik kreeg van andere moeders die ook hun dagelijkse beslommeringen deelden. Ik denk dat ik het nodig had, omdat ik met zo weinig mensen kon praten over het seksueel misbruik en hoe dat mijn leven op zijn kop had gezet. Via mijn blog kon ik wel met mensen praten, al was het dan over een fictief leven dat het mijne niet was. Ik hoorde ergens bij, al besefte ik ook dat dat onterecht was. Het voelde erg dubbel, omdat ik wist dat ik de positieve feedback die ik kreeg, eigenlijk totaal niet verdiende. Ik heb een paar keer geprobeerd te stoppen, maar elke keer begon ik opnieuw. Dan was er iets met een van mijn kindjes of raakte ik zwanger. Ik heb nooit extreme verhaallijnen geschreven, zoals die vrouw die had verzonnen dat haar kindje was gestorven en foto’s van andere mensen had gestolen, en toch vond ik wat ik deed even erg. Die vrouw en ik zijn vanuit hetzelfde punt begonnen en zij is gewoon een iets extremere weg ingeslagen. Of ik haar snap? Ik snap het van mezelf niet eens echt.”

Bezorgde berichtjes

“Niemand van mijn lezers heeft me ooit op een fout betrapt. Als Anna zwanger werd, zorgde ik ervoor dat ik goed de tijdslijn in de gaten hield. Ik plaatste geen foto’s van ‘mijn gezin’, maar daar had ik een goede reden voor: dat wilde de vader van mijn kinderen niet. Toch schrok ik soms van de impact van mijn blog. In de week dat ik zogenaamd was uitgerekend om te bevallen, was ik op vakantie in het buitenland. Toen ik terugkwam, stond mijn blog vol bezorgde berichtjes van vrouwen die de hele week hadden gedacht dat mijn stilte betekende dat het kindje er was. Ik schrok me rot en voelde me tegelijkertijd erg schuldig. Toch schreef ik de volgende dag wel een bericht, om de blijde geboorte aan te kondigen.”

“Op een gegeven moment begon het bij mij steeds meer te wringen. Ik besefte dat wat ik deed niet klopte, en ook dat het niet goed voor me was om ermee verder te gaan. Maar pas toen ik onder begeleiding van een psycholoog stond en haar vertelde wat ik al jaren deed, kreeg het idee om er compleet mee te stoppen echt vorm. Toen nam ik de beslissing om eerlijk uit te komen voor wat ik had gedaan. Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd naar mijn trouwste lezers, waarin de waarheid stond.”

“Ik was superzenuwachtig toen ik op ‘send’ drukte, was ook doodsbang dat mensen erachter zouden komen wie ik in het echte leven was. Maar dat is gelukkig niet gebeurd. Ik heb maar een paar reacties gekregen. De rest heeft niet gereageerd, al hoorde ik wel via andere blogs dat sommige mensen erg teleurgesteld waren. Dat kan ik begrijpen.”

Lees ook
Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Nooit meer

“Ik kijk met gemengde gevoelens terug op de hele periode. Niemand uit mijn omgeving weet wat ik heb gedaan, en dat wil ik zo houden. Ik schaam me nog steeds voor de leugens en het bedrog. Ik voel me ook schuldig tegenover al die mensen die mij met goede bedoelingen hebben gemaild of hebben gereageerd om me te helpen en daarbij hun echte leven met mij hebben gedeeld. Soms denk ik: waarom heb ik eigenlijk niet over mezelf geblogd, misschien had ik op die manier wel heel wat van me af kunnen schrijven, zonder anderen te bedriegen. Het kwam niet bij me op. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat die blog was wat ik op dat moment nodig had. Maar ik zou zoiets nu nooit meer doen. En ik hoop echt dat mijn lezers het me ondertussen hebben kunnen vergeven.”

Lees het hele verhaal van Paulien in het zomerboek. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.