Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Aranka woont bij haar schoonouders: ‘Overleeft de liefde onze torenhoge schulden?’

Aranka woont bij haar schoonouders: ‘Overleeft de liefde onze torenhoge schulden?’

Aranka woont bij haar schoonouders: ‘Overleeft de liefde onze torenhoge schulden?’

Naam: Aranka
Leeftijd: 28
Status: Machteloos
Oftewel: zij en haar vriend hebben grote schulden en wonen noodgedwongen bij zijn ouders

‘Overleeft de liefde onze torenhoge schulden?’

‘Een jaar geleden gebeurde het: we werden ons huurhuis uitgezet. We wisten dat het eraan zat te komen, hadden al incasso­bureaus en een deurwaarder op de stoep gehad. Maar toch kun je het bijna niet geloven als het echt gebeurt.’

Het ging de verkeerde kant op toen mijn vriend Max twee jaar geleden zijn baan verloor. De levensstijl die we hadden – waarin we het ruim namen met merkkleding en etentjes – zetten we voort. Zo vloog ons spaargeld erdoorheen. We dachten dat hij snel een nieuwe baan zou vinden, maar dat gebeurde niet. Ondertussen volgde ik een studie en had ik een bijbaantje in een café. Om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen, ging ik meer werken waardoor ik een burn-out kreeg en ook thuis kwam te zitten. Ik heb toen besloten om met mijn studie te stoppen, het was te hoog gegrepen. Maar aangezien ik maximaal had geleend, bleef ik achter met een enorme studieschuld. Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts. Achterafgezien hadden we veel eerder om hulp moeten vragen in plaats van te lenen waar we maar konden. Bedrijven, vrienden, familie; inmiddels zijn we ze ­duizenden euro’s verschuldigd. Ongelooflijk stom, we schamen ons rot.
Gelukkig zijn de ouders van Max ons altijd blijven steunen.

Natuurlijk zijn ze teleurgesteld, maar in tegenstelling tot mijn familie en onze vrienden niet kwaad. Daarom konden we bij ze terecht en daar wonen we nu nog steeds. In het begin deden we erg ons best om ons aan te passen. Het huis is klein en mijn schoonouders zijn met pensioen, dus we zitten de hele dag op elkaars lip. De eerste weken ging alles goed, maar al snel ontstonden er irritaties. 
Goed­bedoelde adviezen voelden als constante bemoeizucht. Max en ik voelden ons niet meer een liefdeskoppel, maar een stelletje klaplopers dat werd behandeld als kleine kinderen. Wat vooral overheerst, is een vreselijk gevoel van falen. Je ziet mensen van jouw leeftijd huizen kopen, een gezin starten. Ondertussen zitten wij bij zijn ouders in een kamertje van drie bij vijf meter. Zo hoort het niet te zijn. Steeds vaker nemen we dat elkaar kwalijk. Maar eigenlijk schreeuwen we tegen een spiegel: wat ik tegen hem zeg, geldt net zo goed voor mij. Deze ellende hebben we samen veroorzaakt. Dat weten we dondersgoed en toch vreten we die woede en onmacht op elkaar uit.

Soms overweeg ik het uit te maken met Max. Om echt opnieuw te beginnen, helemaal alleen. Maar dat zou een vlucht zijn, want het ligt absoluut niet aan onze gevoelens voor elkaar. Als ik hem zie, ben ik nog steeds verliefd en hij op mij. Het zijn de omstandigheden die een enorme druk op onze relatie leggen en ik hoop dat we daar doorheen gaan komen. Gelukkig hebben we allebei inmiddels werk gevonden, maar we houden amper iets over. Het zal nog wel een tijdje duren voordat we echt weer een plek voor ons samen hebben. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we dat gaan redden. Dat we hier later op terug kunnen kijken als een grote leerschool. Eén ding weet ik zeker: dit laat ik nooit meer gebeuren. Met of zonder Max. •