Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Opgebiecht: ‘Onze dochters denken dat de kat is weggelopen’

Opgebiecht: ‘Onze dochters denken dat de kat is weggelopen’

Opgebiecht: ‘Onze dochters denken dat de kat is weggelopen’

Kyra (36): “Het was de grootste wens van onze dochters en ze hebben er lang om gezeurd: een huisdier, liefst een kat. Nou zijn mijn man en ik niet de grootste dierenvrienden, maar uiteindelijk hebben we toch toegegeven. Polle kwam, een kater van een paar jaar, maar het klikte totaal niet tussen hem en ons gezin. Daarom hebben we hem ergens anders ondergebracht en tegen onze dochters gezegd dat hij is weggelopen…”

Huisdieren

“Ik weet dat het niet goed is wat we hebben gedaan. Je moet je kinderen het goede voorbeeld geven en zeker niet tegen ze liegen. Johan en ik besloten in ons voordeel: dit is een leugentje om bestwil. Onze oudste dochter is acht en ze wilde zo ontzettend graag een huisdier. Ze heeft haar zusje van zes flink lopen opstoken, dus die wilde ineens ook een kat. Samen plakten ze alles onder met poezenplaatjes, beiden hadden een kat als knuffel en samen kropen ze op handen en voeten miauwend door het huis. Het was grappig hoe ze ons creatief aan het bewerken waren.”

Niet mee opgegroeid

“Johan en ik zijn het allebei van huis uit niet gewend, we zijn zonder huisdieren opgegroeid. Aanvankelijk dachten wij: een cavia of een vogel is misschien beter om mee te beginnen, maar onze meiden vonden dat niks. En wij eigenlijk ook niet, want áls je kiest voor een huisdier, mag het ook wel aanwezig zijn. Samen hebben we zitten googelen en er zaten best voordelen aan het nemen van een kat: bij kinderen brengt zo’n dier vaak een groot verantwoordelijkheidsgevoel met zich mee, het is goed voor hun zelfvertrouwen en ze schijnen zich er veilig bij te voelen. Niet onbelangrijk, leek ons!”

‘Dit beestje bezorgde ons letterlijk een kater’

“Terwijl Johan en ik aan het idee wenden, gingen we langzaam overstag. Johan wilde een kat uit het asiel en daar kon ik me in vinden; geen jonkie dat we nog van nul moesten opvoeden en dat onze bank zou verwoesten. We zouden gaan kijken en de meiden niks vertellen totdat we een geschikt exemplaar hadden gevonden. Dat lukte snel, het werd Polle, een kater van een paar jaar. We zijn hem gaan halen toen de meiden bij opa en oma logeerden en toen ze thuiskwamen was hij er. Wat een blijdschap, gegil en ongeloof, ze gingen he-le-maal uit hun dak. Stuiterend door het huis, die arme Polle schrok zich rot.”

Letterlijk een kater

“Al snel bleek echter dat Polle een duidelijke eigen wil had en het zinde hem niet om met de meiden te spelen of op schoot te liggen – daar was-ie gewoon helemaal niet van. Hij zat vaak onder het bed of onder de bank en was niet gek op drukte. Waren wij beneden, dan was Polle meestal boven en andersom. Hij kwam wel voor eten en de kattenbak, maar een gezelligheidsdier was hij niet. Voor de meiden was het lolletje er daardoor vrij snel weer vanaf. Ze hebben wel moeite gedaan en het geprobeerd en het lag ook niet per se aan hen – denk ik – maar het klikte niet. Zo bezorgde dit beestje ons letterlijk een kater, we kregen spijt! Johan grapte soms dat hij de deur wel liet openstaan, maar daar voelde ik niks voor. Het was geen buitenkat, het beestje kwam al uit het asiel en wij moesten onze verantwoordelijkheid nemen.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Mijn kinderen staan niet op de eerste plaats’

Weggelopen

“Alles veranderde toen ik hoorde dat een vriendin van een vriendin het idee had om een kat uit het asiel te halen. Een heel andere situatie daar thuis, geen kinderen, het dier zou meer op zichzelf aangewezen zijn. Het klonk als een goed huis voor Polle. Ik heb haar gebeld en het verhaal uitgelegd en zij zag het wel zitten. Polle kon daarheen, zij blij, wij blij. Eén dingetje: onze kinderen… We wilden dit niet zeggen, omdat we geen idee hadden hoe ze zouden reageren. En we zouden het slechte voorbeeld geven: kat in huis, klikt niet, doe maar weer weg dan. Zo werkt het niet in het leven! We hebben uiteindelijk verteld dat Polle naar buiten is geglipt en is weggelopen. Dat zorgde voor een middag paniek en wat tranen. Maar – zoals we hadden ingeschat – het verdriet was snel verdwenen. We zijn nu een paar weken verder en Polle wordt niet gemist. Sterker nog: de A4’tjes die ze wilden ophangen in de buurt om hem te zoeken zijn er gelukkig nooit van gekomen. Deze actie verdient geen schoonheidsprijs, maar we hebben er wel wat van geleerd. Dit gaat ons nooit meer gebeuren!”

Dit artikel komt uit Flair 11-2021, de editie die t/m 23 maart in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Valerie van der Meer | Beeld: Pexels