Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Stefanie vond haar donorvader: ‘Ineens had ik er zo’n tweehonderd halfbroers en -zussen bij’

Stefanie vond haar donorvader: ‘Ineens had ik er zo’n tweehonderd halfbroers en -zussen bij’

Stefanie vond haar donorvader: ‘Ineens had ik er zo’n tweehonderd halfbroers en -zussen bij’

Ruim een jaar geleden ging Stefanie van der Maas (36) op zoek naar haar donorvader. Ze vond hem en kreeg er tot haar verrassing zo’n tweehonderd halfbroers en -zussen bij. ‘We hebben met elkaar een Facebookaccount, ‘de halfjes’.’

Twee moeders

“Ik ben opgegroeid met twee moeders, een heel warm en liefdevol gezin. Als enig kind hadden mijn moeders alle tijd en aandacht voor mij. Een broer of zus heb ik nooit gemist. Ik wist niet beter en bovendien brachten we veel tijd door met mijn neefjes en nichtjes. Dat mijn gezinssituatie anders was, ontdekte ik pas toen ik een jaar of negen was. Steeds vaker als ik bij vriendinnetjes ging spelen, zag ik een vader. Iets wat ik niet had. Ik had geen idee dat je als een kind een vader hoort te hebben. Ik had twee moeders, dat was voor mij de normaalste zaak van de wereld. Al zijn mijn moeders wel heel open geweest op het moment dat
ik vragen begon te stellen. Het antwoord dat ik met behulp van een zaaddonor ter wereld was gekomen, was voor mij voldoende. Ik had nooit het gevoel dat ik er iets mee moest doen.”

Vragen

“Eigenlijk pas toen ik in 2014 een burn-out kreeg, merkte ik dat er voor het eerst vragen opborrelden. Zou mijn vader de reden zijn dat ik me zo incompleet voelde? Wat voor man zou hij zijn en hoe zou zijn leven eruitzien? Ik was nieuwsgierig, maar ik heb er destijds niets mee gedaan. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Het was mijn man die een kleine vier jaar later, toen ik weer niet zo lekker in mijn vel zat, zei dat ik op zoek moest gaan naar mijn vader. Ik was vaak somber en down. Ik had weinig energie en het gevoel dat ik er niet écht was. Mijn man was ervan overtuigd dat een ontmoeting met mijn vader me zou helpen. Diep vanbinnen voelde ik dat hij gelijk had, maar tegelijkertijd vond ik het ook zo spannend. Het is niet iets wat je zomaar even doet.”

Zoektocht

“Mijn moeders vertelde ik als eerste over mijn zoektocht. Zij hadden ook geen idee wie mijn donorvader was, maar begrepen mijn keuze om hem te zoeken heel goed. Ze hebben me daarin altijd gesteund. Net als mijn man, ik weet ook niet of ik het zonder hem had gekund. Samen hebben we er úren over gepraat en uitgezocht hoe het precies in zijn werk zou gaan. De stap om de zoektocht naar mijn vader te starten was voor mij al zo’n enorme overwinning, dat ik er zonder verwachtingen aan ben begonnen. Ik leverde wat wangslijm in bij het Fiom, een stichting die mensen helpt contact te zoeken met hun biologische familie, en zou vanzelf zien wat het me zou brengen.”

Spermadonor

“Zo’n twee maanden nadat ik mijn DNA opgestuurd had, werd ik gebeld door het Fiom. ‘We hebben je vader gevonden, maar misschien is het beter als je even gaat zitten’, werd er gezegd. Het bleek dat mijn vader nogal actief is geweest als spermadonor. Er waren toen al zestig broers en zussen bekend, maar dit kon oplopen tot zo’n tweehonderd. Ik moest lachen, vond het zo onwerkelijk. Het eerste wat ik gekscherend zei, was dat ik voor mijn volgende verjaardag maar een zaaltje moest huren. Mijn vader heeft jarenlang in verschillende klinieken gedoneerd. Onder andere in de kliniek van Jan Karbaat, die in opspraak is geweest vanwege gerommel met sperma. Sinds 2004 is het in Nederland niet meer mogelijk anoniem te doneren. In de tijd dat mijn vader actief was als donor, was het nog mogelijk om anoniem te doneren, maar gelukkig heeft hij altijd toestemming gegeven zijn gegevens bekend te maken.”

Lees ook
Leila maakte de oorlog mee: ‘Ik ben geen slachtoffer, maar een overlever’

200 halfbroers- en zussen

“Het idee dat ik naast een vader ook nog zo’n tweehonderd halfbroers- en zussen heb, kan ik nog steeds niet vatten. Er zijn er inmiddels zo’n tachtig bekend bij het Fiom, maar mijn vader heeft tweehonderd keer gedoneerd, dus de kans is groot dat er de komende jaren nog meer bijkomen. Eén halfzus belde me al vrij snel op nadat ik bericht had gekregen over mijn vader. Ze is een soort tussenpersoon en regelt al een tijdje het contact tussen het Fiom en alle halfbroers en -zussen uit onze familie. Ze heeft me toegang gegeven tot een Facebookaccount waar we met z’n allen in zitten. De halfjes, heet het. Ik vind het nog steeds een beetje
overweldigend, al die mensen. Er zijn er een aantal die intensief contact met elkaar hebben en echt een broer- en zussenband hebben opgebouwd. Zelf doe ik het stap voor stap.”

Lees heel het verhaal van Stefanie in Flair 08-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Eline Doldersum