Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Nicole (41) raakte ongemerkt zwanger: ‘Negen maanden! En ik had niets door’

Nicole (41) raakte ongemerkt zwanger: ‘Negen maanden! En ik had niets door’

Nicole (41) raakte ongemerkt zwanger: ‘Negen maanden!  En ik had niets door’

Drie jaar geleden kreeg Nicole (41) ineens zo veel buikkrampen en rugpijn dat ze dacht dat ze dood zou gaan. Op de spoedeisende hulp vertelde de arts haar dat ze aan het bevallen was. “Ik heb erom gelachen. Kom op zeg, ik heb drie kinderen gebaard. Ik weet toch wel of ik zwanger ben of niet!?”

“Ons gezin was af, compleet. Ik had twee prachtzoons uit een eerder huwelijk, Thijs van twaalf en Lars van negen, en er was
net een liefdesbaby bijgekomen van mij en mijn nieuwe man. De bevalling van onze Sterre was pittig. Ik had een spoedkeizersnede nodig omdat mijn baarmoederwand was gescheurd – dat kan dodelijk zijn voor zowel de baby als de moeder. De baby kan dan verdrinken in je bloed, zelf kun je overlijden aan de inwendige bloedingen.”

Ongemerkt zwanger

“Direct na de bevalling werd mijn hele baarmoeder gehecht. ‘U mag nooit weer zwanger worden,’ zeiden de artsen tegen mij. De kans dat de baarmoeder bij nieuwe weeën weer zou openscheuren, was heel groot. Ik weet nog dat ik hen antwoordde dat die waarschuwing overbodig was. Na drie kinderen was het genoeg, daar waren mijn man Theo en ik van overtuigd. Na onze thuiskomst uit het ziekenhuis werd het donker in mijn hoofd. Ik was heel blij met mijn gezin, maar ik had het fysiek zwaar na de operatie: veel buikpijn, een slechte conditie, ik kon weinig. Mijn oudste zoon heeft bovendien een vorm van autisme en de jongste zoon had een paar keer met zware longontsteking in het ziekenhuis gelegen. Astma, zo bleek later. Mijn man hielp me waar hij kon, maar toch voelde het alsof de stress van het hele gezin op mijn schouders lag. Ik had ook een boel verdriet over het mislukken van mijn eerste huwelijk nog niet goed verwerkt, mijn werk in de wijkverpleging lukte niet meer en ik kreeg het stempeltje ‘depressief’ op mijn voorhoofd geplakt.”

“Ik heb veel gepraat met een psycholoog, nam rust, maar ik knapte maar niet op. Ik snapte er niets van. Wat maakte mij nou zo somber? En hoe kon het toch dat ik me fysiek zo anders voelde? Zo moe, zo lamlendig? Mensen zeggen weleens dat een depressie voelt alsof er een heel zware deken over je heen ligt. Nou, volgens mij had ik vier van zulke dekens. Nu lach ik erom, maar het was verschrikkelijk. Ik bracht mijn dagen op de bank door, ik vermaakte en verschoonde Sterre, en dan sliep ik weer of zat ik wazig voor me uit te staren. Gelukkig waren mijn andere kinderen al wat ouder. Ik deed mijn best voor ze, maar was niet voor honderd procent aanwezig. Zo kende ik mezelf niet. Ik ben niet het type dat bij de pakken gaat neerzitten.”

“Ik werd ook wat voller bij mijn buik en benen. Ik zág het wel, mijn man ook, maar wij dachten allebei: ik zit veel, ik beweeg weinig, sport niet, heb nergens puf voor, dus ja, dan kom je wat meer aan. Ik had geen volle buik, meer zo’n flubberbuikje, maar ik was ook net bevallen en had drie kinderen op de wereld gezet. Dan krijg je dat. Ik was ook weer netjes aan de prikpil, menstrueerde elke maand. Niemand van ons dacht aan een zwangerschap.”

Plopje in mijn buik

“Tot het rond oud en nieuw 2017, zeventien maanden na de geboorte van Sterre, goed misging – toen was ik al negen maanden zwanger. Negen maanden! En ik had niets door. Ongelooflijk. Weer als ik het vertel denk ik: wat heb ik meegemaakt? Ik moest menstrueren, maar het bloeden kwam niet op gang. Ik had meer buikpijn en hoofdpijn dan normaal, en de tampon die ik had ingedaan – ik gebruik áltijd tampons – zat niet lekker. Dat vond ik wel gek, weet ik nog, want dat had ik normaal nooit. Ik heb nog paracetamol genomen, ben mopperend naar bed gegaan, werd wakker van de rugpijn, heb nog zitten googelen op mijn telefoon voor een nieuw matras, we hadden zo’n oud exemplaar, dat was wel aan vervanging toe, en de volgende dag zou Theo met de kinderen vuurwerk halen. Ik bleef thuis met Sterre, ik wilde uitzieken zodat ik met mijn gezin de jaarwisseling kon vieren. Ik dacht: die kinderen hebben geen makkelijk jaar gehad met een depressieve moeder in huis, ze verdienen een leuke avond. Maar ik voelde me met het uur beroerder, had hevige krampen onder in mijn buik en rug, maar ook op mijn anus kwam een
ontzettende druk te staan.”

“Theo kwam terug met de kinderen en ik zei: ‘Ik weet niet wat ik heb, maar dit is niet goed.’ Niet veel later voelde ik een plopje in mijn buik, ik begon te vloeien en dacht nog: hè hè, die menstruatie zet éíndelijk door. Pas toen ik op de wc zat, begon de ellende. Het voelde letterlijk alsof er iets uit wilde. Het deed zo verschrikkelijk veel pijn. En ik was bang. Ik dacht niet aan een zwangerschap – níéts wees daarop – het voelde alsof mijn darmen eruit wilden komen. Sorry, dat klinkt heel vies, maar zo was het nou eenmaal. Ik schreeuwde het uit, kon niet meer lopen of zitten. Ik was bang dat ik dood zou gaan. Zo goed en zo kwaad als het ging ben ik van de wc gekomen, omdat ik wist: de ambulance komt hier niet voor. Die waren duidelijk geweest aan de telefoon: ‘Voor hevige menstruatieklachten rijden we niet, dan moeten jullie maar naar het ziekenhuis komen.’  Dat deden we, en daar zette Theo me in een rolstoel. Toen de artsen me zagen, wisten ze: dit is menens.”

Lees ook
Siomara (37) werd mishandeld door haar vriend: ‘Hij zei altijd sorry’

Onvoorwaardelijke liefde

“Vanuit het ziekenhuis belden we onze ongeruste familie. ‘We hebben er een kindje bij.’ Ja, dat zeg je dan maar zo, op die manier. Hoe anders? Iedereen stond perplex. ‘Dit kan niet,’ zei mijn schoonmoeder tegen Theo.  ‘Ze had geen buik voor iemand die 42 weken zwanger is.’ Al had ze met kerst wel gezien dat ik een wat dikkere kont had gekregen… Mijn ouders zeiden tegen mijn zoons: ‘Dit moet mama verstopt hebben voor jullie, dit kun je niet níét voelen.’ Toch was het zo. Iedereen was in shock. Ik ook. Maar ik voelde meteen een onvoorwaardelijke liefde voor dit kleine meisje, net zoals Theo, de jongens, en mijn ouders en Theo’s ouders. Lisa was een totale verrassing, maar helemaal gezond, ze woog 3300 gram, had alles erop en eraan, en was heel erg welkom.”

Lees het hele verhaal van Nicole in Flair 28-2021. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Lisanne van Sadelhoff | Fotografie: Dafne Ederveen