Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Op 22 maart 2016 werden er rond Brussel verschillende aanslagen gepleegd, waarbij 32 mensen overleden. Melanie (23) was op vliegveld Zaventem aan het inchecken toen de bommen afgingen. “Ik bleef maar denken aan de mensen die niet meer leefden of zwaargewond waren. Waarom was hen dat overkomen? Waarom was ik er nog?”

Aanslag vliegveld Zaventem

“Ik was een van de eersten van mijn klas die bij de selfservicebalie stond om de koffer in te checken voor onze reis naar Rome. Ik vloog vaker, dus ik kende het systeem. Maar toen ik klaar was, zag ik mijn klasgenoten ermee worstelen. Dus bleef ik staan om de anderen te helpen. Toen mijn klas ingecheckt was, stond de volgende klas van onze school klaar met hun koffers. Ik help hen ook nog wel even, dacht ik toen. Ik denk dat ik een koffer of drie verder was toen we in de verte een heel harde klap hoorden.”

“We vielen allemaal stil, keken elkaar een beetje vragend aan. We raakten niet in paniek. Het was alsof we niet konden plaatsen wat we hoorden. ‘Was dat een bom?’ hoorde ik iemand vragen. Ik probeerde de klap te rationaliseren. Het kon immers ook een koffer zijn die hard op de grond was gekletterd. Maar een paar seconden later werd die eerste klap gevolgd door een keiharde knal. Ik herinner me het geluid en vervolgens alleen fragmenten en beelden. Zo zag ik een paneel van het dak naar beneden komen en een enorme hoeveelheid stof opwaaien. Ik zat op de grond te gillen, alsof mijn lichaam compleet versteend was geraakt. Ik keek naar beneden en zag de roze tegeltjes van de vertrekhal met zijn zwarte en witte spikkels. Opeens hoorde ik: ‘Melanie, lopen!’ Dat zorgde ervoor dat er iets in mijn hoofd klikte: natuurlijk moest ik hier wegkomen.”

‘Normaal hoor je die dingen op het nieuws, nu overkwam het mij’

“Ik stond op en zag schoolgenoten een bepaalde kant op rennen. Ik ging achter hen aan. Ik keek niet om me heen, richtte mijn blik naar beneden, op de roze tegeltjes. Ik weet dat er dode mensen hebben gelegen en gewonden waren, maar die heb ik niet gezien. Ik hoorde gegil en bleef rennen, een roltrap af en door een nooduitgang. Het ging allemaal zo snel, we wisten niet wat we moesten en waarheen. Naar het dak toe? Dat ging niet vanwege het protocol, legde iemand van het personeel uit. Als dit een aanslag was, konden er schutters op het dak zitten. We wisten natuurlijk niet hoeveel daders er waren.”

“Ik heb snel mijn moeder gebeld. ‘Ik ben veilig, maar er is iets gebeurd,’ zei ik tegen haar. ‘Je moet de school op de hoogte stellen.’ Mijn moeder schrok natuurlijk enorm. Op dat moment was het nog niet eens op het nieuws geweest. Ik maakte me zorgen over mijn klasgenoten die al waren doorgelopen vanaf de check-in. Waar waren zij en leefden ze nog? Ik probeerde ze te bellen, maar tegen die tijd was het netwerk overbelast en kwam ik er niet doorheen.”

“Uiteindelijk zijn we naar een hangar gebracht en kregen we dekens en water. Een paar schoolgenoten waren er ernstig aan toe. Zij hadden glasscherven in hun been en werden opgehaald met een ambulance. Wij moesten wachten. Ik weet nog hoe ik naar mijn kleding keek en allemaal pluisjes stof zag. Ik voelde het op mijn haar en proefde het in mijn mond. Zelfs mijn wimpers waren helemaal vastgeplakt.”

Lees ook
Bienvenida (32) brak haar zwangerschap af: ‘We namen het moeilijkste besluit ooit, uit liefde voor onze zoon’

“Langzaam maar zeker kregen we meer informatie. Zo hoorden we dat het ging om een bomaanslag en dat er bij een metrostation in Brussel ook een aanslag was geweest. Het was zo onwerkelijk. Normaal hoor je die dingen op het nieuws, nu overkwam het mij. Toen we uiteindelijk weg mochten, haalde een bus ons op. Bij het dorpsplein van Zaventem stopten we en kwam er nog een bus aan met mijn klasgenoten. We vielen elkaar huilend in de armen. Van opluchting dat we het allemaal overleefd hadden en van de shock om wat we hadden meegemaakt.”

“Als je zoiets meemaakt, ben je denk ik nooit meer hetzelfde. Bij mij is het naïeve dat ik vroeger had er een beetje af. Ik ben alerter en bewuster. Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn. Je gaat anders naar het leven kijken.”

Lees het hele verhaal van Melanie in Flair 30-2021. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Michelle Iwema | Fotografie: Marloes Bosch