Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Bij Kirsten (34) werd bij toeval een hersentumor ontdekt: ‘‘Er zit iets in je hoofd,’ zei de arts in shock’

Bij Kirsten (34) werd bij toeval een hersentumor ontdekt: ‘‘Er zit iets in je hoofd,’ zei de arts in shock’

Bij Kirsten (34) werd bij toeval een hersentumor ontdekt: ‘‘Er zit iets in je hoofd,’ zei de arts in shock’

Toen er bij toeval een hersentumor ontdekt werd bij Kirsten (34), leek haar leven voorbij. Maar inmiddels is ze geopereerd en strijdvaardiger dan ooit. “Ik leg me niet neer bij deze tumor. Zo zit ik niet in elkaar.”

Bodyscan

“Bij Prescan, een bedrijf voor preventief medisch onderzoek, ging ik werken als manager. Het was een mooie stap in mijn carrière. Om te weten wat een bodyscan inhoudt, bood mijn baas aan om er zelf een te ondergaan. Ik twijfelde geen moment: ik voelde me prima, en trouwens, als er wél iets zou zijn, kon ik er maar beter vroeg bij zijn. Mijn moeder was een jaar eerder overleden aan maagkanker en dat had me goed wakker geschud. Ik denk weleens dat ze er nog was geweest als ze zich eerder had laten onderzoeken.”

“Ik ging blanco de scan in en verwachtte geen ernstige dingen. Ik onderging een MRI-scan, waarbij alles wordt gecheckt: bloedvaten, longen, hart, hersenen. Aan het eind kreeg ik de uitslag. Via een flatscreen hadden we contact met de Duitse arts. Hij leek in shock. ‘Er zit iets in je hoofd,’ zei hij. Ze hadden een tumor gevonden. Ik geloofde het niet, kon er gewoon echt niet bij. Mijn gedachten waren vooral bij mijn dochters: ik wilde geen zieke moeder zijn. Ik belde mijn man Job om het te vertellen. Dat was zo onwerkelijk. Hij reageerde emotioneel, maar was ook direct strijdvaardig. ‘We gaan dit samen aan,’ drukte hij me op het hart. Maar hoe of wat? Ik had geen idee.”

Kans op hersenschade

“Drie maanden na de uitslag van de scan werd ik geopereerd. Heel spannend, want er waren een hoop risico’s. Ik kreeg een ‘wakkere’ hersenoperatie: tijdens de ingreep zou ik bij bewustzijn zijn. Dan kon de chirurg testjes met me doen om erachter te komen welk weefsel hij moest weghalen. Doordat mijn tumor dicht bij mijn spraak- en bewegingscentrum zat, kon een verkeerde beweging van de chirurg hersenschade veroorzaken. En ja, er was een kleine kans dat het helemaal zou misgaan en ik het niet zou overleven. Dat vond ik vooral verschrikkelijk voor mijn kinderen. Ik wil niet dat mijn kinderen zonder moeder opgroeien, en ik wil ook niet dat ze zich later alleen een doodzieke moeder zullen herinneren. Ook al zat ik in een vroeg stadium, toch schoten al die mogelijke scenario’s door mijn hoofd. De operatie gaf me de kans op een langer en vooral op een langer  ‘normaal’ leven. Nu was ik niet ziek en zag ik er goed uit, maar met een hersentumor is de toekomst heel onzeker. De tumor groeit altijd door, de vraag is alleen hoe snel en wanneer.”

‘De toekomst is onzeker, want het is niet te voorspellen wat de tumor gaat doen’

“Mijn jongste dochter van drie kreeg nog niks van mijn ziekte mee, maar mijn oudste van vijf was zich er, door de ziekte en dood van haar oma, meer bewust van. Job en ik vonden dat we haar op de operatie moesten voorbereiden. Dat was heel heftig, en misschien wel het moeilijkste aan het hele verhaal. Tijdens die week dat ik in het ziekenhuis verbleef, huurden we een vakantiehuisje in de buurt, zodat Job en de kinderen me elke dag konden opzoeken. Zo was de sfeer wat relaxter. Vakantie is voor kinderen gewoon leuk en die week hebben ze ook genoten. Al was de oudste op de dag van de operatie wel doodziek van de spanning.”

Wakker tijdens de operatie

“Het was totaal onwerkelijk om wakker te zijn terwijl iemand in je hersenen aan het snijden is. We hebben zelfs nog grapjes gemaakt tijdens de operatie en ik heb live foto’s van mijn eigen hersenen gezien. Maar het allerbelangrijkste: het is goed gegaan. Negentig procent van de tumor is eruit gehaald, een heel mooi resultaat. Ik ben nu aan het revalideren. Mijn hersenen zijn opgeschud door de operatie en moeten tot rust komen. Daardoor kom ik soms wat moeilijk op woorden en ik ben erg snel moe, maar het gaat wel steeds beter. De toekomst is onzeker, want het is niet te voorspellen wat de tumor gaat doen. Ja, hij gaat groeien, maar wanneer? Ik moet regelmatig een scan laten maken om te kijken hoe het ervoor staat. Dat zal onderdeel van mijn leven zijn en moet ik een plekje geven: ik moet dealen met wat er op me afkomt. Spijt van de scan heb ik niet. Had ik die niet ondergaan, dan was de tumor pas ontdekt als ik uitvalverschijnselen of andere problemen had gekregen. Nu de tumor in zo’n vroeg stadium is ontdekt, is er nog hoop.”

Lees ook
Gaby (37) en haar gezin lieten alles achter in NL: ‘Voor vrienden en familie was deze stap wel even slikken’

“Ik weet niet hoe de toekomst eruit gaat zien en daardoor denk ik goed na over hoe ik mijn tijd invul. Ik wil niets meer uitstellen. Zo wilde ik al heel lang op vakantie naar Ibiza, nu doe ik dat gewoon. Wat dat betreft heeft het me veranderd. Ik was eerder best perfectionistisch, ik wilde alles voor iedereen goed doen. Dat heb ik losgelaten. Als ik nu geen energie heb voor een verjaardag, ga ik gewoon niet. Veel vriendschappen hebben zich ook verdiept. De gesprekken gaan nu over echt belangrijke zaken. En ik ben weer aan het werk, want daar krijg ik energie van. Ik wil niet altijd de zieke Kirsten zijn en ik ben ook niet zielig. Degene die ziek is, is vaak het sterkst. Dat zag ik ook bij mijn moeder. Ik wil vooral dat mijn kinderen gelukkig zijn en er niet veel van meekrijgen. Om mijn dochters maak ik me misschien nog het meeste druk: hoe zal hun toekomst eruitzien? Maar die gedachten helpen niet, daar ben ik me van bewust. Ik ben strijdbaar en ga voor het maximale. Ik leg me niet neer bij deze tumor.”

Dit artikel komt uit het Flair & VIVA Winterboek 2020. Meer van dit soort verhalen vind je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Leonieke Borghuis | Beeld: Getty Images