Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Hester en Dirk verwerkten ongewilde kinderloosheid tijdens roadtrip naar Japan: ‘Ons verdriet achtergelaten’

Hester en Dirk verwerkten ongewilde kinderloosheid tijdens roadtrip naar Japan: ‘Ons verdriet achtergelaten’

Hester en Dirk verwerkten ongewilde kinderloosheid tijdens roadtrip naar Japan: ‘Ons verdriet achtergelaten’

Als hij 500.000 kilometer op de teller heeft staan, rijden Hester van der Vliet (59) en haar man Dirk Jan Roeleven (59) hun Subaru Forester terug naar zijn geboorteland Japan. Tijdens deze reis bespreken ze het verdriet dat ze altijd hebben weggestopt: hun ongewilde kinderloosheid.

Overstag voor ivf

“Dat wordt een ivf-je”, herinnert Dirk Jan zich de botte boodschap van de gynaecoloog zo’n twintig jaar geleden. “Alsof het niks was”, voegt Hester toe. “De normaalste zaak van de wereld. Maar ik dacht: ho eens even. Ik weet helemaal niet of ik dat wel wil. Ik weet niet of ik wel zin heb in die troep in mijn lijf. Die naalden. Ik wilde graag op natuurlijke wijze een kindje krijgen.”

Dat krijgen van een kindje stond nooit hoog op de lijst van het stel. “Ik ben niet zo’n vrouw die als kind al droomde over het moederschap. Daarbij hebben Dirk Jan en ik altijd gevonden dat er al te veel mensen op de wereld zijn.” Toch veranderde er iets toen de 35 naderde en ze zagen hoe iedereen om hen heen kinderen kreeg. Hester: “Kinderen waren nooit een onderwerp voor ons, maar onze liefde was zo groot, hoe mooi zou het zijn als we een kindje hadden dat daaruit voortkwam? Een kleine Hester of Dirk. We besloten het toch te proberen. We realiseerden ons hoe erg we naar een kind verlangden. Ons kind.” Het stel maakte een duidelijke afspraak met elkaar: drie keer en niet meer. “Ik wilde niet gekaapt worden door een kinderwens”, legt Hester uit.

Pijnlijke ontdekking

Het telefoontje over de uitslag van die derde, laatste poging vergeet Dirk Jan nooit meer. “De receptionist bij de kliniek nam giechelig op. Op de achtergrond hoorde ik lachende mensen. Het contrast met mijn emoties kon niet groter zijn. Vol spanning gaf ik onze naam door. Ik werd in de wacht gezet. Het leek een eeuwigheid te duren. ‘De uitslag is er nog niet, belt u straks maar even terug’, hoorde ik uiteindelijk aan de andere kant van de lijn. Alsof het niks was. We wachtten een kwartier en belden opnieuw. Ik werd gek van de spanning. ‘Er rolt net een fax binnen. Ik zie het al. Helaas, het is mislukt.’ Dat was het. Geen empathie, geen lieve woorden. Ik hing boos op, Hester brak. We zeiden niks tegen elkaar. We staarden voor ons uit op de bank.”

Verwerkingsreis

“Ik had al een paar jaar het plan om onze auto, een twintig jaar oude Subaru Forester die wij de Boswachter noemen, terug te brengen naar zijn thuisland Japan zodra de kilometerteller de 500.000 aantikte”, vertelt Dirk Jan. “Maar ik heb wel vaker gekke ideeën, dus wilde ik Hester er niet mee lastigvallen. Ze betrapte mij toen ik erover sprak met een goede vriend. Tot mijn grote verbazing zei ze direct: ‘Leuk, ik ga mee’. Ik verwachtte al die jaren dat ze mij voor gek zou verklaren.”

De reis draaide om meer dan alleen het ‘thuisbrengen’’van een auto. Sinds Dirk het boek De nieuwe fiets schreef over het verlies van zijn vader, speelde hij met het idee van een boek over het ongewild kinderloos zijn. “Het gesprek tussen mij en Hester was al die jaren niet op gang gekomen, deze reis leek mij een mooie kruiwagen. We zouden maandenlang samen in een kleine ruimte zitten, de perfecte gelegenheid om dit stille verdriet samen tot achter de komma door te beredeneren en hopelijk een plek te geven.”

Lees ook
Femke zeilde een jaar over de wereld na de dood van haar man: ‘Dit is puur geluk, dacht ik aan het roer’

Plottwist

Toen het stel na zes maanden roadtrippen door ongerepte natuur, afgelegen dorpen en megasteden met hun auto uiteindelijk bij de Subaru-fabriek in Tokyo aankwam, werd de auto tot hun grote teleurstelling geweigerd. “Het thuisbrengen van onze Boswachter was het hele idee van deze reis. Ik had verwacht dat hij als een soort eregast zou worden onthaald en een object voor de wetenschap zou worden. Dat ze vol verbazing zouden onderzoeken hoe hij de tand des tijds had doorstaan. We hebben zelfs niet één keer pech gehad onderweg”, vertelt Dirk Jan. Plots begint hij te lachen: “Achteraf is het ook wel begrijpelijk. Komt er opeens een gekke Nederlander met een oude auto aanrijden die verwacht dat je er heel blij mee bent en de auto ergens gaat stallen.”

“Later bleek: we hebben onze auto niet begraven en ook onze kinderwens konden we niet achterlaten. Ze zijn beiden met ons mee teruggereisd naar Nederland. Onze kinderwens zal nooit verdwijnen, maar een groot deel van het verdriet hebben we wel tijdens onze reis achtergelaten.” Hester beaamt dit: “De reis en ons boek daarover voelen als een afronding van dit hoofdstuk. Ik zie sinds de reis meer rust in Dirk en voel meer blijdschap bij hem. Zelf ben ik ook rustiger geworden. Ik ben echt een controlfreak, maar weet door de reis dat altijd alles goed komt. Of je nou in een storm belandt of verdwaalt op zoek naar een grot, het gaat altijd zoals het moet gaan. Ik heb acceptatie gevonden.”

Lees het hele verhaal van Hester en Dirk Jan in Flair 10-2021. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Jadrike Boels