Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Gaby (37) en haar gezin lieten alles achter in NL: ‘Voor vrienden en familie was deze stap wel even slikken’

Gaby (37) en haar gezin lieten alles achter in NL: ‘Voor vrienden en familie was deze stap wel even slikken’

Gaby (37) en haar gezin lieten alles achter in NL: ‘Voor vrienden en familie was deze stap wel even slikken’

Ze verkochten hun huis, namen ontslag en lieten alles achter in Nederland om op zoek te gaan naar hun ultieme woonplek. Gaby (37) leeft samen met haar man Jerry en kinderen Bor (6) en Zenn (4) haar grote droom. “Een concreet plan hebben we niet. Frankrijk was onze eerste bestemming, nu zijn we in Spanje, maar als we het hier niet vinden rijden we door naar Portugal.”

Dromen najagen

“Het idee voor ons avontuur ontstond in maart 2020. Mijn man Jerry en ik zaten ’s avonds voor onze caravan bij een knisperend kampvuur met een glas wijn. Al sinds het begin van de lockdown hadden we ons huis onder de rook van Amsterdam verruild voor onze vaste campingplaats in Drenthe. We wilden meer vrijheid, lekker buiten zijn met de kinderen. We kletsten over corona, de strenge maatregelen en onze toekomst. ‘Ik denk dat dit allemaal nog heel lang gaat duren. Dan zit ik toch liever met jullie op een berg ergens in het zonnige Spanje dan dat we nog máánden opgesloten zitten en nergens naartoe kunnen,’ zei Jerry.”

“We speelden al langer met het idee om naar het buitenland te emigreren, maar na die avond werd er een vuurtje aangewakkerd dat niet meer te doven viel. We werden steeds enthousiaster, maakten plannen en een paar maanden later hadden we onze banen – ik als dramadocent, Jerry als logistiek medewerker – opgezegd en ons huis verkocht. Het ging allemaal héél snel. Doordat we ons huis bij Amsterdam met flinke winst hadden verkocht, konden we een deel op onze spaarrekening zetten voor ons nieuwe droomhuis en het andere deel gebruiken voor het bekostigen van onze reis.”

‘In mijn dromen zie ik het helemaal voor me: een plek ergens in de natuur met een prachtige witte finca’

“Voor vrienden en familie was deze stap wel even slikken. Sommigen dachten dat het een bevlieging was, anderen waren verdrietig omdat we zouden vertrekken, maar er is ook een aantal dat het écht niet begreep en met wie we ook geen contact meer hebben. Of het jaloezie was of dat ze het ons kwalijk hebben genomen? Ik heb geen idee. Er was gewoon ineens geen contact meer. Het achterlaten van onze vrienden en familie was voor ons een van de moeilijkste dingen, maar tegelijkertijd wilden we niets liever dan onze droom najagen. Op avontuur met onze kinderen, plekken ontdekken, herinneringen maken.”

“We fantaseerden over een huis ergens in het zuiden van Europa. Spanje of Portugal leek ons fantastisch. Maar zomaar online een huis kopen of in een vliegtuig springen om een woning te bezichtigen, was niets voor ons. Wij doen alles op gevoel. Ons plan was dan ook om in een Amerikaanse camper, die we inmiddels hadden aangeschaft, op zoek te gaan naar onze droomplek. Rijden door pittoreske dorpjes, zien en voelen of het dé plek is waar we ons willen vestigen. In mijn dromen zie ik het helemaal voor me: een plek ergens in de natuur met een prachtige witte finca. Met een zwembad en een enorme tuin waar de kinderen kunnen spelen en waar we ’s avonds met z’n allen rond het kampvuur kunnen zitten. Waar we nieuwe plannen smeden om geld te kunnen verdienen. Of we daar dan ook de rest van ons leven zullen blijven, weet ik niet. Zo ver kijken we niet vooruit. Ik sluit niet uit dat we ooit terugkeren naar Nederland. Maar wanneer durf ik echt niet te zeggen.”

De kinderen bloeien op

“Een concreet plan hebben we niet. Frankrijk was onze eerste bestemming, nu zijn we in Spanje, maar als we het hier niet vinden rijden we door naar Portugal. Ik voel ook nog wel iets voor een eiland als Ibiza of Tenerife. Kortom: we hebben nog geen idee. Enerzijds voelt dat onzeker, anderzijds is het ook heel bevrijdend. In Nederland werden we geleefd, ging alles in de tiende versnelling en was er altijd haast. Dat is nu weg. Als ik ’s ochtends de deur van de camper open en meteen de zee zie, besef ik hoe fijn die rust eigenlijk is. Ik geniet meer van mijn leven dan ik ooit heb gedaan. Het buiten zijn, de tijd met de kinderen, plekken die we ontdekken, de mensen die we ontmoeten. Magisch vind ik het. Hoelang we op één plek zijn verschilt. Soms rijden we na twee dagen alweer door en soms staan we ergens een week.”

“Elke ochtend als ik wakker word, is het weer een verrassing hoe de dag eruit gaat zien. Meestal begin ik met een kop koffie in bed terwijl de kinderen verdwijnen achter de iPad. Daarna ontbijten we met z’n allen in de zon. Rond de middag fietsen we naar het strand, slenteren we door dorpjes in de buurt of relaxen we rondom de camper. Tussendoor maken we ook nog tijd voor ‘schooltje’, waarbij we de kinderen spelenderwijs lesgeven. Deze manier van scholing heeft nog best wat voeten in aarde gehad. In Nederland kun je kinderen niet zomaar thuisonderwijs geven. De enige mogelijkheid die je hebt, is de kinderen uitschrijven in Nederland. Dat is wat wij hebben gedaan. Dat klinkt rigoureus, maar voor ons is het niet zo’n probleem aangezien we toch willen emigreren.”

‘Ons doel is onze droomplek te vinden, maar verder hebben we weinig zorgen’

“De kinderen zijn inmiddels helemaal gewend aan deze manier van lesgeven. Al zijn wij ervan overtuigd dat ze meer opsteken van alles wat ze meemaken tijdens het reizen. De talen die ze horen, culturen waarmee ze in aanraking komen, de mensen die ze ontmoeten. Ze maken zo ontzettend veel mee en je merkt door de vragen die ze stellen dat ze enorm geprikkeld worden. ‘Waarom groeien sinaasappels aan bomen?’, ‘Waarom zijn er golven in de zee?’, ‘Hoe is de Sagrada Família gebouwd?’ zijn vragen die ze in Nederland nóóit hadden gesteld.”

“Ik vind het echt magisch om de wereld op die manier te ontdekken met mijn kinderen. Ik zie ze ook groeien. Mijn oudste kon in Nederland nooit helemaal zijn draai vinden. Ik houd niet zo van labels, maar we vermoeden dat hij een vorm van autisme heeft. Een officiële diagnose is nooit gesteld, omdat we – toen het werd ontdekt – net op het punt stonden om Nederland te verlaten. We merkten echter wel dat hij nooit gelukkig was, altijd in zijn schulp kroop en het liefst bij ons was. Nu we op reis zijn, bloeit hij helemaal op. In Nederland durfde hij niet eens bij opa en oma te logeren, nu wil hij het liefst bij vriendjes die hij onderweg ontmoet in de camper slapen, straalt hij van oor tot oor, heeft hij meer zelfvertrouwen en spat het geluk van hem af. Ook Zenn zie ik veranderen. In Nederland durfde hij nooit het water in tijdens zwemles, nu wil hij elke dag een stapje verder en zie ik hem glunderen van trots. Het is ook zo mooi om te zien hoe makkelijk ze contact maken met andere kinderen die ze op reis ontmoeten. Ik heb ze weleens gevraagd of ze terug zouden willen, maar dan roepen ze in koor: ‘Nee! Ik wil niet naar Nederland, want ik vind reizen met jullie zó leuk!’ Dan maakt mijn hart echt een sprongetje.”

Ultieme droom

“Ons doel is onze droomplek te vinden, maar verder hebben we weinig zorgen. Financieel kunnen we het nog wel een tijd uitzingen. Bovendien proberen we onderweg iets bij te verdienen. Zo geef ik online dramalessen, maakt Jerry dronevideo’s in ruil voorkorting op onze campingplaats en hopen we op den duur ook iets te verdienen met onze blogs en vlogs op onze website travel2wonderland. Bang dat het geld zal opraken ben ik niet. Als ik me daar nu al druk om moet gaan maken, zou dat ten koste gaan van ons avontuur. Ik ben ervan overtuigd dat er vanzelf wel iets op ons pad komt als de bodem van onze spaarpot in zicht raakt. En anders gaan we een tijdje in een bar werken, lijkt me ook onwijs tof!”

Lees ook
Toen Sophie 5 was, verliet haar moeder plots het gezin: ‘Na 7 nachtjes slapen kwam ze níét terug’

“Het is de bedoeling dat Jerry en ik, als we onze droomplek hebben gevonden, weer gaan werken. We zijn allebei levensgenieters en vinden het fijn om geld te verdienen zodat we leuke dingen kunnen ondernemen en de kinderen naar een goede school kunnen laten gaan. Bovendien zijn we allebei supercreatief en vinden we werken ook ontzettend leuk. Onze droom is een soort creatieve theetuin bij onze droomplek. Een tuin waar ik theatervoorstellingenkan geven en Jerry kan jammen voor de fun met onze gasten. Waar de kinderen spelen met vriendjes in de natuur, waar familie en vrienden kunnen verblijven en we onze camper verhuren als tiny house. Ik kan niet wachten! Tot het zover is, genieten we van dit avontuur. Er zijn vaak momenten waarop het geluk me overvalt. Als we in de camper zitten, rijdend door de bergen terwijl het landschap langzaam verandert. Als ik dan naar buiten kijk, kan ik niet stoppen met glimlachen. We zijn dit gewoon aan het doen: we leven onze droom!”

Lees het hele verhaal van Gaby in Flair 19-2021. Wil je deze editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Eline Doldersum | Fotografie: Privébeeld