Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > LIEFDESGEDOE. De follow-up van onze Hij/Zij rubriek: hoe is het nu met?

LIEFDESGEDOE. De follow-up van onze Hij/Zij rubriek: hoe is het nu met?

LIEFDESGEDOE. De follow-up van onze Hij/Zij rubriek: hoe is het nu met?

In Flair kun je in de rubriek Hij/Zij lezen tegen wat voor probleem een stel aanloopt. Bij de praktijk van relatietherapeut Marcelino Lopez praten zij over hun issues. Online kun je nu via je QR code verder lezen hoe het met het koppel is.

Monique & Raoul

Monique: “‘Jullie passen niet bij elkaar.’ Dat was wel het laatste wat ik wilde horen. Je verwacht toch dat een relatietherapeut je relatie beter maakt? Misschien raar hoor, maar ik was verbaasd en geërgerd over het advies. Nu pas, een maand later, kan ik het iets beter accepteren.

Na het gesprek voelde ik me echt klote. Ik wilde vasthouden aan het idee dat Raoul voor mij zou kunnen veranderen als ie dat had gewild. Liefde overwint toch alles? Vooral als je er allebei voor knokt. Zo zie ik dat tenminste. Marcelino ziet dat anders. Zijn idee is dat je gek op elkaar kunt zijn en tegelijkertijd in de verkeerde relatie kunt zitten. Tja, misschien ben ik te romantisch. Mijn idee was om het – na het gesprek – nog één keer echt samen te proberen. Raoul ging daar ook in mee, dacht ik. Die zondag daarop gingen we naar een feestje van vrienden. Eventjes leek het ouderwets gezellig, maar eenmaal terug gingen we het gesprek weer aan. Zijn tranen zeiden genoeg. ‘Ik kan niet meer Moon,’ zei hij, ‘ik ben op.’ Ik voelde me zo machteloos en heb me eh… niet zo leuk tegen Raoul gedragen. Ik heb hem echt uitgescholden. Het ging die avond op een dramatische manier uit en ik wilde hem voorlopig ook niet zien.

Onverwacht kreeg ik een week geleden een superlange mail van hem. Schrijven gaat hem makkelijker af dan praten, dat wist ik al, maar ik was wel verrast door zijn openhartigheid. Hij legde uit hoe hij met zijn seksualiteit heeft geworsteld, hoe schuldig hij zich heeft gevoeld en dat hij het zo graag anders had gezien. Het waren ook lieve woorden. Daarna hebben we  een mooi gesprek gehad. Dat gaf rust. 

Mijn gevoel gaat momenteel alle kanten op. Eergisteren was ik verdrietig, gisteren was ik boos – waarom was hij niet eerder zo open en eerlijk? – en vandaag was ik juist even opgelucht dat ik eindelijk weer een normaal seksleven kan hebben. Maar ja, dus niet met de man van wie ik hou. Ik moet het allemaal nog verwerken. Over een paar maanden zit ik er hopelijk anders bij. Ik denk dat we op een gegeven moment wel weer vrienden kunnen worden.”

Raoul: “Ik voelde me ontzettend schuldig na het gesprek. Vooral omdat ik zo lang niet echt open en eerlijk tegen Monique ben geweest. Je groeit daar gewoon in. Monique is heel duidelijk over wat ze wel en niet accepteert. Ze is best veroordelend, zeg maar. Met SM hoef je bij haar echt niet aan te komen. Het is trouwens ook niet zo – zoals Marcelino tijdens de therapie dacht – dat ik mijn seksualiteit helemaal niet accepteer. Ik heb meer SM-ervaring dan ik aan Monique durfde toe te geven. Mijn eerste seksuele ervaring was namelijk met een domina, daar is het denk ik begonnen. Daarna heb ik gek genoeg alleen maar ‘normale’ vriendinnetjes gehad. Als ik een vrouw leer kennen, kan ik haar fysiek namelijk aantrekkelijk vinden en nieuwsgierig zijn naar de seks. Maar ik merkte ook dat die vrouwen SM raar vonden. Dan heb je het daar verder maar niet over. Meestal ging zo’n affaire uit voordat het écht een ding werd. Ondertussen bleef SM mij trekken en ja, op internet is alles te vinden.

Waarom ik toch zo lang met Monique kon zijn? Zij is qua uiterlijk en persoonlijkheid wél mijn type. In het begin was ook de seks daarom best oké. Ze is van zichzelf best bazig en dominant, daar val ik op. Alleen seksueel gezien wil zij uiteindelijk juist gedomineerd worden. Ik ook. Ik merkte dus al snel dat we seksueel niet zo’n match zijn, maar toch raakten we steeds meer aan elkaar gehecht.

Het voelt goed voor mij dat we er nu een punt achter hebben gezet. Marcelino heeft me geholpen de knoop door te hakken. Klote dat het op deze manier moest, maar ja. Ik kan het niet meer terugdraaien. Ik weet wel dat ik dit nooit meer wil meemaken. Ik zal echt eerlijker moeten zijn over mijn seksuele wensen. Mensen kunnen er alles over vinden, maar het hoort gewoon bij mij. 

Ik hoop dat we op een gegeven moment weer vrienden kunnen zijn. De tijd zal het leren. Voorlopig is er nog te veel pijn, denk ik. We moeten allebei tot onszelf komen.”

Bianca & Glenn

Bianca: “Sinds mijn burn-out moest ik de lat voor mezelf al lager zetten, maar ik voelde me wel een loser. Marcelino’s idee dat je dingen op je eigen manier kunt doen om gelukkiger te zijn, vond ik geruststellend. Dát is nu mijn nieuwe zoektocht geworden: wat past wel mij me? In welke omgevingen en relaties voel ik me wel fijn? Verrassend vind ik dat Glenn de laatste tijd ontzettend lief en steunend is. We hebben naar aanleiding van de therapie ook thuis mooie gesprekken gehad. Elke maandagmiddag houden we nu een brainstormsessie over hoe ik – en ook wij samen – dingen anders kunnen doen. Hij waardeert kanten van mij die ik zelf juist probeerde weg te moffelen. Zoals mijn gevoeligheid en creativiteit. Glenn is heel praktisch en geeft concrete suggesties over hoe ik dingen op mijn eigen manier kan aanpakken. Dat helpt. Zo ben ik me aan het oriënteren op een een deeltijdopleiding in de zorg. Daar had ik al vaker aan gedacht, maar dit is een perfect moment voor zo’n carrièreswitch. Financieel kunnen we het lijden, dus waarom niet. Het geeft me ontzettend veel energie. Ik heb zin om nieuwe dingen te leren en nieuwe deuren te openen.

Ook met de jongens loopt het beter. Als ik in een betere stemming ben, reageren ze direct leuker op mij. Doordat Glenn en ik ook weer closer zijn, gaan we bijna weer als één front met ze om. Sinds lange tijd zijn we weer eens met z’n vieren op pad geweest – naar zo’n bungalowpark bij de Veluwe.

Mijn grootste uitdaging is om dat kritische stemmetje in mijn hoofd vaker te negeren. Die praat me omlaag en vergelijkt me constant met anderen. Verstandelijk begrijp ik heus dat het vaak niet klopt, toch voel ik nog steeds sterk dat ik niet goed genoeg ben. Als ik een keer wel iets goed doe, zie ik dat als een toevallig mazzeltje. Die stem loopt al bijna een halve eeuw met mij mee, dus zo snel kom ik er niet van af, maar de therapiegesprekken helpen me te doorzien hoe hij mij beperkt en klein houdt. Op aanraden van Marcelino heb ik mindfulness-meditatie weer opgepakt: dat is een manier om negatieve gedachten minder serieus te nemen.”

Glenn: “De therapie had één enorme eye-opener voor mij in petto: ik zie nu dat je iemand kunt tegenwerken door hem of haar juist uit alle macht te willen helpen. Door Bianca alsmaar te willen helpen, neem ik haar juist de wind uit de zeilen. Grappig genoeg doe ik dat als collega en manager niet. Ik geef mijn werknemers veel vrijheid en vertrouw erop dat het wel los zal lopen. Natuurlijk denk ik vaak: kun je dat niet beter zus of zo doen, maar omdat ik genoeg andere dingen te doen heb, moet ik ze wel vrij laten. Anders komt het werk niet af. Op werkgebied is mijn motto: als iets goed genoeg is, is het goed genoeg. Voor mijn vrouw en gezin wil ik het allerbeste. Daar ga ik voor door het vuur. Ik doe álles voor ze, maar ik zie nu pas dat ik Bianca daar ook onbedoeld mee verstik. Dat effect zou ik op den duur ook op de jongens hebben. Vooral op de jongste die, net als Bianca, ook dromerig en gevoelig is.

Ik wil alles altijd zo efficiënt mogelijk doen, maar dat haalt ook het plezier uit het leven. Niet alleen Bianca, maar ook ik heb daarin dus nog wat te leren. Bovendien denk ik dat mijn competitieve mindset onbedoeld allerlei angsten in Bianca triggert en versterkt. Ja, dit nieuwe inzicht verandert veel voor mij, voor ons. Ik kan nog steeds een betweter zijn, maar ik zie eerder wanneer dat een valkuil is.

Bianca ziet sinds lange tijd weer nieuwe mogelijkheden voor zichzelf en is daardoor een stuk blijer. Er hangt een nieuwe energie in huis. Ik geniet er gewoon ontzettend van als Bianca in haar sas is. Ze kan weer lachen. Het is daardoor een stuk fijner tussen ons.”

Margot & Tara

Margot: “Het gesprek gaf ons allebei rust. Ik vat haar donkere momenten minder persoonlijk op. Het feit dat er een ‘scheidsrechter’ met ons meekijkt, zorgt ervoor dat we veel relaxter met elkaar omgaan. Ik ben minder bang voor Tara’s mentale schommelingen en daar reageert zij ook weer positief op. Ik vertrouw haar nu maar aan zichzelf toe als het niet zo goed  met haar gaat. Natuurlijk is dat makkelijker sinds we hebben afgesproken dat ze iets van zichzelf laat horen wanneer ze zich in haar hok terugtrekt. Haha, die gek laat nu te pas en te onpas van zich horen: ‘Niet schrikken hoor: ik ben gewoon even sigaretten halen.’ Het feit dat ze bereikbaar is, maakt voor mij hét verschil. Daardoor wordt mijn angst niet meer getriggerd en hoef ik niet meer als een idioot aan haar te trekken of haar voicemail vol te blaffen. Echt waar, het gaat verrassend goed met ons. Ik moet zeggen: dat komt ook omdat het relatief goed gaat met Tara. Dat zal ze zelf wel vertellen.”

Tara: “Inderdaad, het gaat lekker. Ten eerste: dat gesprek luchtte enorm op. Ik had voor het eerst het gevoel dat Margot kon accepteren dat mijn stemmingen en oestergedrag niks met haar te maken hebben. De oorzaak ligt in ieder geval niet bij haar. Nu ze dat beseft, kan ze mij ook makkelijker vrijlaten als ik in een slechte bui ben. Het positieve effect daarvan heeft me echt verrast: het is meteen een stuk relaxter om bij elkaar te zijn. Daardoor voel ik me dus al snel weer wat beter. Zij raakt niet meer in zo’n kramp, waardoor ik zelf ook ontspan. Het geeft me rust als ik ook in mijn dalen even mag zijn wie ik ben. Dat ik dan geen masker hoef op te zetten. Ik hoop dat deze dynamiek doorzet, want een echt lange depressieve episode heb ik na het gesprek niet meer gehad. Het gaat sowieso best goed met me, want ik heb een nieuwe boekendeal gekregen. Dat geeft mijn leven meteen weer wat richting en structuur. In ieder geval voor het komende jaar. Ik trakteer Margot en mij op een weekendje weg. Dat heeft ze verdiend, want zonder haar had ik die deal nooit gekregen. Ze is mijn grootste fan. En andersom geldt dat ook.”

Martien & Lisa 

Martien: “Het was nodig om met een therapeut te praten, want Lisa en ik kwamen er echt niet meer uit. Het heeft de lucht tussen ons behoorlijk geklaard. Ik vond Lisa na het gesprek een stuk aardiger. Ze merkte hoe hoog ik haar eigenlijk heb zitten. Dat liet ik vóór ons gesprek niet meer zo blijken, omdat ik te veel bezig was met eh… me zorgen maken. Nu mijn woorden en daden minder verwijtend en veroordelend zijn, zie ik dat Lisa andersom ook minder fel is. Ja, ik ben heel blij dat we weer een beetje vriendjes zijn geworden. Ondertussen maak ik me heus nog wel zorgen om haar, maar ik heb Lisa en mezelf beloofd dat ik mijn mond hou. Het is háár leven en ze weet heus hoe ik erover denk. Discussies leiden nergens toe. Nou ja, tot ergernis en ruzie. We hebben op aanraden van Marcelino  afgesproken voorlopig geen discussies te voeren. Vooral niet over racisme en andere maatschappelijke wantoestanden te. We houden ons daar verrassend goed aan. Ik denk dat we allebei de hervonden vrede tussen ons waarderen. Verder heb ik Darryl en Lisa uitgenodigd in een vakantiehuisje op Vlieland. Dat was heel gezellig. Darryl is een schat van een jongen. Ik had geen idee dat zij dacht ik Darryl niet als eh… schoonzoon accepteerde. Ik was daar ontzettend boos over, want dat ís helemaal niet zo. Hij was altijd heel aangenaam en relaxed, ik had gewoon minder zin om dingen met Lisa te ondernemen.

Binnenkort hebben we nog een afspraak met Marcelino over Lisa’s toekomst. Ik vind: als zij echt onafhankelijk wil worden, moet ze ook financieel leren rondkomen. Aan de andere kant is dat momenteel heel lastig als student en dat is niet haar schuld. De woningmarkt is verziekt. Die arme meid betaalt zich scheel als ze een beetje normaal wil wonen.”

Lisa: “De sfeer is écht iets chiller thuis. Ik ben het met mijn moeder eens. Haha, echt! Ik reageer er heel slecht op als ik denk dat iets onrechtvaardig is. Of als ik gemanipuleerd wordt. Ik kan daar zó slecht tegen. Tijdens het gesprek zag ik dat dat kwam omdat ze eigenlijk niet weet wat ze met me aan moet. Achter die zakelijke houding zat een een berg onzekerheid. Ik zag haar echt strugglen en kreeg zelfs een beetje medelijden met haar. Ik heb haar ook lang niet zien huilen. Dat raakte me wel.

Ik weet niet, ik vind haar nu gewoon weer wat liever, eerlijker. Minder bitchy. Verder heb ik een goed gesprek met Darryl gehad. Dat hielp ook. Hij vindt sowieso dat ik te hard ben voor mijn moeder. Zijn moeder is veel a-relaxter dan de mijne. Darryls ma is altijd veel strenger en onredelijker voor haar kids geweest. Wat wil je ook, met drie zoons. Hij noemt haar de generaal.

Die paar dagen Vlieland deden ons goed. Ik vond het ook leuk om te zien dat mijn moeder en Darryl best goed gaan samen. Grappig, weet je wat Darryl zei? Dat hij goed met mijn moeder overweg kan omdat zij zo op mij lijkt. ‘Je hebt zelfs je moeders humor’ zei ie. Auw, die kwam wel hard binnen, haha.”

Anouk & Elmo

Anouk:

“Ik vond het gesprek een domper. Natuurlijk wist ik dat Marcelino mij de les zou lezen. Ik bedoel, ik wist dat onze situatie onhoudbaar was. Vreemdgaan is natuurlijk niet goed te praten. Het is dat Elmo voorstelde om naar een therapeut te gaan, zelf zou ik daar niet voor hebben gekozen. Ik deed het voor hem. Voordat we bij Marcelino kwamen, had een andere relatietherapeut ons trouwens al geweigerd. Die wilde alleen werken met een stel dat écht voor elkaar heeft gekozen. Daar is ook iets voor te zeggen.

Ik was zó verliefd op Elmo dat ik alleen maar bij hem wilde zijn en niet meer aan de gevolgen dacht. Egoïstisch misschien, maar het gevoel was sterker dan mezelf. Misschien was ik de realiteit wel een beetje kwijt, ja. Dat zegt Elmo tenminste en dat proef ik ook uit de woorden van Marcelino. De sessie met Marcelino was een wake-up call. Je hebt soms een buitenstaander nodig om te begrijpen dat je niet lekker bezig bent. Elmo en ik zaten in een gekke bubbel samen. Hij is een weifelaar. Elke keer als hij twijfels had over de hele situatie, kon ik hem vrij gemakkelijk toch weer overhalen door te gaan. Dat lijkt nu voorbij. Hij houdt echt afstand en dat maakt me soms bijna gek. Ik voel me klote sinds ik Elmo niet meer zie. Weet je, zelfs mijn relatie met Ben was beter toen ik Elmo zag. Gewoon omdat ik door Elmo in een goed humeur was. Daardoor deed ik ook leuker en liever tegen ben. Ontzettend scheef natuurlijk. Wat een knotsgekke situatie.

Ik ben momenteel erg down en weet even niet wat ik moet. Volgens Marcelino moet ik dit gevoel vergelijken met afkicken van drugs en alcohol, ook dat voelt klote. Ik wil helemaal niet afkicken. Soms hoop ik dat mijn gevoel voor Elmo in rook oplost, soms wil ik juist niets liever dan mijn leven  met hem delen. We hebben besloten ons contact op een laag pitje te zetten. Nou ja. Ik heb behoefte om hem af en toe te spreken, maar hij houdt het op het moment echt af. Ook heeft hij plannen gemaakt om op reis te gaan.”

Elmo:

“Ik ben blij dat we naar een therapeut zijn gegaan. Ik kreeg de laatste tijd steeds meer het gevoel dat we in een soort waan zaten en de controle kwijt waren. Een folie à deux noemen ze dat toch? Samen stiekeme dingen doen waar de rest van de wereld niks over mag weten. In het begin was het spannend en leuk, maar ik vond het langzamerhand een beetje duister worden. Ik vertrouwde haar én mezelf niet meer en kreeg steeds meer medelijden met Anouks man, terwijl Anouk zich steeds roekelozer en obsessiever ging gedragen. Op momenten dat ik wilde stoppen of een moeilijk gesprek begon, wilde ze daar niets van weten. Daardoor begon ik haar met andere ogen te zien.

Anouk en ik zien en spreken elkaar niet. Ik hou me daar beter aan dan zij. Zij zoekt regelmatig contact, maar ik houd dat voorlopig echt af. Ik reageer ook niet meer op apps. Ik merk ook dat er ergens iets is veranderd in mijn gevoel. Anouk lijkt op dit moment wel geobsedeerd door mij. Dat vind ik ongezond en het stoot me zelfs een beetje af. Om van de waanzin bij te komen, heb ik besloten om binnenkort een paar maanden op reis te gaan. Dat is een plan dat ik al langer had, maar dit lijkt me een ideaal moment. Er is veel gebeurd de afgelopen paar jaar: de breuk met mijn ex, de situatie met Anouk… Ik wil er even een tijdje tussenuit. Mijn zus woont in Canada en die ga ik eerst opzoeken. Ik heb afgelopen week een ticket geboekt.”

Marina

Marina:

“Het gesprek was een eyeopener. Ik was mezelf echt een beetje aan het verliezen in de wereld van zelfhulp en spiritualiteit. Het is makkelijk om daarin te blijven hangen. Dat zie ik ook bij sommige vrienden. Die lijken wel verslaafd aan zelfhulp, net als ik. Ik heb nu eigenlijk alles op dit gebied wel gelezen en geprobeerd. Daar heb ik veel van geleerd hoor, maar ik merkte ook dat ik op een gegeven moment niet veel verder kwam. Elke keer opnieuw in de ban raken van het volgende zelfhulpboek, een nieuwe youtube-goeroe… het voelde op een gegeven moment echt dwangmatig. Elke keer opnieuw denken dat je eindelijk het missende puzzelstukje hebt gevonden waardoor alles op magische manier in elkaar valt. In de praktijk verandert er uiteindelijk niet zoveel. Ik kreeg door al die therapieën, workshops en boeken ook steeds meer het gevoel dat er echt iets mis met is en ik nóg harder mijn best moet doen. Het gesprek met Marcelino werkte ontnuchterend. De les die ik er uit haal is dat ik niet hoef te wachten op een magisch inzicht of nieuwe theorie die me zal verlossen. Er zijn geen ultieme oplossingen of antwoorden. Het is normaal om te worstelen in het leven.

Wat mannen betreft? Het grappige is dat ik meteen weer op de proef word gesteld. Ik ben laatst spontaan uitgevraagd door een man. Niet direct mijn type, maar goed… op advies van Marcelino heb ik besloten ook mannen die níet mijn type zijn wel een kans te geven. Ik stond er vrij relaxed en zonder verwachtingen in. We zijn inmiddels een paar dates verder en eigenlijk vind ik hem heel leuk. En ja hoor, zodra ik iemand leuk vind, begint het meteen weer te spoken in mijn hoofd. Ik word dan bang dat hij afhaakt en zoek constant naar signalen dat hij niet meer wil. Na een tweede gesprek met Marcelino heb ik besloten om het gewoon eens eerlijk met die man over mijn onzekerheden en angsten te hebben. Bij wijze van experiment. Ik was onwijs bang dat hij daardoor zou afhaken, maar dat gebeurde niet. Hij vond het juist fantastisch dat ik zo open was, hij vond mij af en toe afstandelijk en kil en werd daardoor zelf ook onzeker. Hij was dus bang dat ik hém niet echt leuk vond. Tja, daar kom je natuurlijk alleen achter als je allebei gewoon open en kwetsbaar met elkaar te durft te zijn. Hoe het verder zal gaan tussen ons weet ik niet, maar ik denk wel dat hij en ik van elkaar kunnen leren op liefdesgebied.”

Karin & Jeroen

Karin: 

“Ik zag het gesprek met Marcelino als strohalm, maar mijn laatste sprankje hoop dat Jeroen tot inkeer zou komen was al snel weg. Ik had er stiekem toch te veel van had verwacht. Ik zag het als een goed teken dat hij meeging naar therapie. Misschien twijfelt hij ergens nog, dacht ik? Maar nee, in zijn hart heeft hij allang gekozen. Ik had het alleen nog niet zo duidelijk uit zijn mond gehoord. Na de sessie heb ik mijn logeerspullen gepakt, ben naar een vriendin gegaan en heb daar keihard staan janken. Al die onzekerheid, stress, angst en boosheid die ik maanden had opgespaard kwamen er in één keer uit. Na een uur janken was ik helemaal leeg. Ik had verwacht dat ik weken of maanden van streek zou zijn, maar ik voelde me vooral die eerste dagen na die huilpartij juist kalm en rustig. Het maandenlange vechten, wachten en piekeren was voorbij. Nu was het tenminste duidelijk. Die onzekerheid van het ‘niet zeker weten’ is eigenlijk veel slopender. De eerste dagen kwam ik ook in een praktische doe-modus. Dingen regelen voor de scheiding, het huis, dat soort zaken. Jeroen ging al twee dagen na het gesprek op het baggerschip wonen. Ik ben ook meteen het huis gaan aanpakken. Ik weet niet, misschien om Jeroens sporen te wissen. Ik wilde er heel concreet míjn plek van maken. Ik ben ontzettend teleurgesteld in hoe onze relatie eindigt. Zoals Marcelino al zei: het zal echt even duren voordat ik hem normaal in de ogen kan kijken. Ik focus me nu op de kinderen en vrienden, heb heel veel steun aan ze. Ik leef voorlopig met de dag. Mijn beste vriendin logeert af en toe bij me en helpt met klussen en schilderen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Dus het is niet alleen maar ellende wat de klok slaat. Het is nu een kwestie van wonden likken om langzaam mezelf opnieuw uit te vinden. Marcelino gaat me daar in therapie bij helpen.”

Jeroen: 

“Ik vond het heel dubbel. Ik heb me heel  klote gevoeld tijdens en na het gesprek, maar ook enorm opgelucht. Er kwam ontzettend veel energie los. Ik worstel hier al anderhalf jaar mee… heb constant in tweestrijd gezeten. Ik kon af en toe amper normaal ademen door het schuldgevoel. Ik heb nog nooit zoveel kalmeringsmiddelen en borrels genomen als afgelopen jaar. Ook al vind ik het vreselijk Karin zo te zien, nu de breuk officieel is, valt er toch een last van me af. Nu kunnen we allebei echt verder. Ik kan niet in de toekomst kijken. Natuurlijk heb ik twijfels: wat ben ik nou voor sukkel die zijn vrouw verlaat voor een jonge vrouw aan de aan de andere kant van de oceaan? Wat zullen anderen ervan denken? Karin? Mijn kinderen? Onze vrienden? Ik heb mezelf in mijn hoofd zo vaak afgestraft en uitgescholden. Dacht ook steeds dat het wel zou overwaaien, maar dat deed het niet. Na het gesprek raakte ik ook weer in de knoop: is het wel oké wat ik doe? Slaat het allemaal wel echt ergens op? Toch komt steeds hetzelfde antwoord bovendrijven: ik moet dit gewoon doen.

Karin en ik zijn al heel lang samen. Ik heb heel lang geleefd voor mijn gezin en ik heb mezelf daarbij dingen ontzegd. Ik weet dat veel mensen – vooral vrienden en familie van Karin – mij een egoïstische klootzak vinden. Dat vind ik erg. Ik hoop dat de pijn en teleurstelling op een gegeven moment zakken. Ik hoop vooral dat Karin snel weer gelukkig is.”

Ard & Marcia

Ard: “Ik vond het vreselijk om naar een therapeut te gaan. Je ziel en zaligheid blootleggen bij iemand die je niet kent. Niet mijn stijl. Ik geef Marcia wel gelijk dat het nodig was: vier jaar geen seks is een probleem. Gelukkig viel het gesprek honderd procent mee. Marcia en ik hadden het hele onderwerp ‘seks’ weggestopt, maar stiekem gaat het er eigenlijk heel vaak tóch over. Als we het over kinderen hebben, wanneer we een seksscène op tv zien, als vrienden een seksgrap maken. Ook zoenen is ongemakkelijk. Ik vond het toch wel bevrijdend om die pijnlijke momenten zo open en bloot te bespreken. Ook omdat het volgens Marcelino blijkbaar zo vaak voorkomt. Daardoor voelde het ineens als een normaal probleem en voelde ik me minder een weirdo. Gelukkig hebben Marcia en ik ook best wat humor, dus we zagen ook wel de lol in van de massage-opdracht. Marcelino had ons al gewaarschuwd dat het ongemakkelijk zou worden en omdat we wisten dat seks niet mocht, waren de verwachtingen niet zo hoog. Dat verlaagde de druk. Toch merkte ik dat ik tijdens de opdracht wel erg bezig ben met seks en het krijgen van een erectie. Met presteren dus. Ik kom daardoor direct in een piekermodus. Marcia zelf maakte er geen ding van. Ze kon het makkelijker loslaten dan ik. Tijdens de derde massage stimuleerde ze me om haar oraal te blijven bevredigen. Omdat zij steeds verder opgewonden raakte en mijn gehannes negeerde werd het rustiger in mijn hoofd en raakte ik zelf ook opgewonden. Sinds lange tijd hebben we – tegen het seksverbod in – dus ook weer seks gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat die twee biertjes vooraf vast ook positief hebben gewerkt.”

Marcia: “Het was geen vuurwerk of zo, maar ik vond het heel fijn. Ik had het eigenlijk niet verwacht, maar Marcelino’s opdracht werkte wel. In het begin vonden we het erg ongemakkelijk. We lachten dat een beetje weg, maar stiekem zat er veel druk op. Je wilt toch dat het werkt. Maar tijdens het masseren, veranderde dat gewoon. Tijdens de tweede massage voelde ik al minder ongemak en meer ontspanning. Erotisch gezien gebeurde er trouwens helemaal niets. Bij ons allebei niet. De derde massage was nadat we net waren  thuisgekomen na een bezoekje bij vrienden. We waren eigenlijk te aangeschoten en te moe om de opdracht te doen, maar we deden het toch maar om er vanaf te zijn. Ha, dat heb ik geweten. Op een gegeven moment dacht ik: whatever, ik ga gewoon genieten. Ik was in een fijne roes en kon me makkelijk op mijn lichaam focussen. Daardoor kwam ik in de stemming en werd ik echt geil. Met hulp van Ard en wat eigen vingerwerk raakte ik steeds meer opgewondener. Vroeger was ik te zelfbewust om bij Ard te masturberen, maar daar had ik nu geen last van. Doordat ik zo genoot werd Ard ook geil… en toen werd het ineens heel leuk.

Het voelde wel een beetje als een overwinning. Toch heeft Marcelino ons gewaarschuwd om seks nu niet als hoofddoel te zien. Het komt wanneer het komt. Tot die tijd proberen we elkaar fysiek ook op andere manieren te verwennen.”

Annabel & Eric

Annabel: “Het gesprek met Marcelino heeft nogal wat in gang gezet. Ik ben daarna kritisch naar mezelf gaan kijken. Wat verwacht ik eigenlijk van Eric? Wat zoek ik in een relatie? En kan dat wel? Ik voel me honderd procent thuis bij Eric, maar ik mis ook wat pit en power bij hem. Dat schuif ik niet onder stoelen of banken. Ook als ik niks zeg, voelt hij dat ik niet happy ben. Het komt er eigenlijk op neer dat ik dingen van Eric verwacht die hij niet in zich heeft. Dat is niet eerlijk naar hem toe. Hij is zo’n ontzettend goede man voor mij geweest. Geduldig en betrouwbaar. Ook op momenten dat ik er doorheen zat of wanneer ik me prinsesserig en verwend gedroeg. Wat moet ik met mijn tegenstrijdige verlangens? Hij verdient dit niet.

We hebben besloten dat ik even – een maandje of twee – bij mijn zus ga wonen om wat zaken op een rijtje te zetten. Daar zit ik nu al drie weken. Eric accepteerde het vrij snel. Dat verbaasde me. Eigenlijk is het voor hem ook wel goed. Hij geniet ervan dat hij zijn huis weer even voor zichzelf heeft. De toekomst? We zijn vorige week uit eten gegaan en dat was echt een fijne avond. We hadden een open gesprek over de lastige en mooie kanten van onze relatie. Ik ben het afgelopen jaar niet zo leuk tegen hem geweest en hij heeft daar echt onder geleden.

Nu we niet meer zo op elkaars lip zitten, snap ik ook weer waarom ik verliefd op hem werd. Ik merk zelfs dat ik hem weer begin te missen. We hebben het erover gehad om in de toekomst eventueel te latten. Omdat we niet per se kinderen willen, zou dat best kunnen. Maar goed, dat zien we nog wel. Ik denk dat het voor nu goed is allebei op onszelf te zijn. Het voelt een beetje als vroeger: alsof we weer aan het daten zijn.”

Eric: “Het was verhelderend, dat gesprek. Marcelino verwoordde mijn situatie perfect. Zonder me ervan bewust te zijn, was ik constant bezig om Annabel te paaien. Zij vindt alles wat ik voor haar doe vanzelfsprekend en ziet vooral wat ik haar níét kan bieden. Daardoor ging ik steeds harder werken, zonder resultaat. Ik voelde me steeds machtelozer worden. Stiekem was ik ook boos was op haar geworden – boos dat ik niet gewoon goed genoeg ben zoals ik ben. Ik liet dat alleen niet blijken omdat ik boosheid als zwaktebod zie. Het gebeurde allemaal in mijn hoofd, zonder dat met Annabel te delen.

Toen zij met het plan kwam om naar haar zus te gaan, schrok ik even, maar daarna had ik zoiets van: ga ook maar. Voorheen zou ik ontzettend gekwetst zijn als ze zoiets zou doen. Op een of andere manier voel ik me nu heel sterk. Het gesprek met Marcelino heeft iets in mijn hoofd veranderd. Er is een kwartje gevallen. Ik ga weer mijn eigen gang en vecht nu niet voor onze relatie. En dat bevalt me eigenlijk wel. Ik merk ook dat ik weinig nodig heb om gelukkig te zijn. Een glas wijn en een boek. Goede muziek. Een beetje in de tuin of in de schuur rommelen. Misschien maakt mij dat voor Annabel een tikkeltje saai, maar ja: wiens probleem is dat eigenlijk? Niet echt het mijne.

Nu ik me wat onafhankelijker gedraag, merk ik dat Annabel meer moeite voor me begint te doen. Dat vind ik fijn, maar ik realiseer me ook dat ons oude patroon op de loer ligt. Soms mis ik haar, maar het geeft me ook rust en kracht om even los van elkaar elkaar te zijn. Ik weet nu weer wie ik ben zonder Annabel. We gaan volgend weekend samen weg. Zij heeft blijkbaar iets geregeld, een verrassing. Ik ben heel benieuwd.”

Lowie & Kristien

Lowie: ‘Door naar de relatietherapeut te gaan, werd het idee om onze relatie ‘open’ te zetten ineens écht. Alsof ik toestemde met Kristiens wensen en niet meer terug kon. Dan benauwde me van tevoren, maar tijdens het gesprek kreeg ik juist een nog beter gevoel over onze relatie. Onze liefde staat op zichzelf en wordt niet zomaar door een ander bedreigd – hoe leuk die persoon ook is. Zelfs als ik een superleuke vrouw tegenkom, hou ik ook nog steeds van Kristien. ’

‘Ik zie het nu als ‘ons’ experiment. Als iets waar ik zelf ook controle over heb. We hebben samen regels opgesteld waarin we ons allebei kunnen vinden. Niet met bekenden aanpappen is de belangrijkste regel. Ook vind ik het belangrijk dat we allebei het recht hebben om relatie tijdelijk te ‘sluiten’, als een van ons in een mindere periode zit en daar behoefte aan heeft. Voor nu voelt het bevrijdend.’

‘Kris spreekt regelmatig af met Hannah, ik heb er geen problemen mee. Die heb ik afgelopen week voor het eerst ontmoet. Kris vond dat ongemakkelijker dan Hannah en ik, maar het werd een heel gezellige avond. Hannah is een ontzettend leuk mens. Kris heeft smaak. Ik voelde ook geen enkele jaloezie. Misschien dat verandert als er een man in het spel zou zijn? We zien het wel.’

‘In mijn eigen leven is nog niets met een ander gebeurd. Ik ben nu nog niet actief op zoek, ik heb niet meteen Tinder op mijn telefoon geïnstalleerd. Ik merk hoogstens dat ik met andere ogen kijk naar vrouwen die ik tegenkom. Zo van: ‘Zouden jij en ik een gezellige avond kunnen hebben?’ Het lijkt me bijzonder om weer eens met een andere vrouw te vrijen.

Kristien: ‘Ik ben in de zevende hemel. Het openen van onze relatie heeft mijn liefde voor zowel Lowie als Hannah verdiept. Daarvoor voelde ik me steeds schuldig naar Lowie toe dat ik – in ieder geval in mijn hoofd –  met iemand anders bezig was. Ook remde ik natuurlijk mijn gevoelens voor Hannah. Nu ik niet meer op de rem hoef te trappen, stroomt mijn liefde weer volop. Voor hen allebei. Het is zo ontzettend fijn dat dit kan. Ik wist natuurlijk allang dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden, maar dat je die liefde ook openlijk kunt vieren is nieuw voor me. Die avond met Lowie en Hannah was fantastisch. Wijntjes drinken en eindeloos kletsen met de twee mensen waar ik het meest van hou.’

‘Ik ben een mazzelaar met Lowie. Ik kon zien dat hij écht genoot om mij zo met Hannah te zien. De meeste partners zouden dit niet accepteren, maar hij wordt juist blij als hij ziet dat ik gelukkig ben.’

‘Hoe ik zal reageren als Lowies een leuke vrouw tegenkomt? Ik heb geen glazen bol. Misschien raakt hij dan wel zo gefocust op die andere vrouw dat er geen plaats meer is voor mij. Dat kan. Toch maak ik me daar nu geen zorgen over. En bovendien kan dat net zo goed gebeuren in een ‘gesloten’ relatie. Onze basis is ijzersterk: ik zie ons niet zo snel uit elkaar gaan.’

Pieter & Inez

Pieter: “Voor mij was het gesprek met een relatietherapeut extreem pijnlijk en confronterend. Ik had ergens een sprankje hoop dat een onafhankelijk iemand Inez terug naar de realiteit zou kunnen brengen. Maar dat gebeurde niet. Ik was teleurgesteld, maar onverwacht was het niet. Er zijn inmiddels genoeg mensen geweest die hebben geprobeerd die ideeën uit haar hoofd te praten. Ze is daardoor alleen maar feller en stelliger geworden in discussies. Ze is inmiddels immuun voor alle kritiek op haar wereldbeeld.”

“Ik was blij dat Marcelino er geen discussie van maakte, dat kwam de sfeer enigszins ten goede. Door het gesprek zag ik ook in dat het geen zin heeft om te wachten tot Inez weer wordt zoals ze was: ze is een volwassen vrouw en mag geloven wat ze wil.”

“We hebben het er ook gehad hoe belangrijk het in een relatie is om onenigheid te kunnen accepteren. Als twee partners het eens zijn dat ze het oneens mogen zijn, dan kun je nog best een prettige relatie hebben als je allebei andere dingen gelooft. Maar in onze situatie is zelfs dat niet mogelijk: onze wereldbeelden liggen te ver uit elkaar. Inez had na het eerste gesprek met Marcelino geen behoefte om verder te gaan met de therapie. Ze heeft het gevoel dat ook hij niet snapt wat er allemaal op het spel staat.”

“Inez is een hartstikke lief en oprecht mens en we hebben een fijne relatie gehad, maar we hebben besloten dat we zo niet verder kunnen. We voelen ons allebei niet meer thuis bij elkaar. Dan houdt het op. Zij heeft een nieuwe groep mensen om zich heen verzameld waarin zij zich meer thuis voelt. Ik ben onwijs verdrietig dat onze relatie zo moet eindigen, maar ik voel na ons gesprek wel dat ik alles geprobeerd heb. Wie weet draait ze in de toekomst nog bij. Of ík, als blijkt dat haar extreme ideeën toch waar zijn. Ik reken er niet op.”

Inez wilde niet reageren.

Vera & Sebastiaan

Vera: “Het gaat erg goed. Onze relatie is altijd heel vrij en relaxt geweest, maar ik voelde de laatste tijd dat het niet klopte. Ik dééd nog wel lief, toch voelde ik steeds meer afstand. Mijn enthousiasme was minder oprecht. Omdat Sebas niet per se kinderen wilde heb ik Max’ opvoeding helemaal naar mezelf toegetrokken en geprobeerd om Sebas niks in de weg te leggen. Dit voelde ergens als een deal waar ik niet aan mocht tornen. Ik wilde niet de grote spelbreker zijn, maar stiekem werd ik steeds bozer dat Sebas zijn oude leventje bleef leiden terwijl ik dat niet kon. Ik werd een beetje bitter. Zo ken ik mezelf niet en zo wil ik niet zijn.”

“Ik vond het een enorme stap om de onvrede aan te kaarten en daarna ook nog een gesprek bij een therapeut te regelen. Sebas’ weerstand was enorm, maar ik ben achteraf zo blij dat ik het heb gedaan. Hij reageerde tijdens het eerste gesprek supergoed en snapt me ook.”

“Vorige week heeft hij een lang weekend Normandië voor ons geregeld, vlak bij de plek waar wij elkaar ooit hebben ontmoet. Hij was superlief en las een zelfgeschreven brief voor. Het was een bijzondere avond met veel wijn, tranen en liefde. We hebben voor het eerst sinds tijden gepraat over onze verlangens, angsten en gezamenlijke dromen. Tijdens dat weekend hebben we afgesproken om thuis wat dingen anders aan te pakken. Hij regelt onder ander een extra werknemer zodat hij vaker thuis kan zijn. Ons doel is samen een leuk, vrij en avontuurlijk leven te hebben, maar ook om elkaar meer te steunen. Hem kennende zal dat ook gebeuren. Hij houdt zich altijd aan zijn woord.”

Sebastiaan: “De gesprekken bij Marcelino hebben veel bij ons teweeggebracht. Ik vond het eerst onterecht dat ik eigenlijk verwend werd genoemd. Dat stak me. Ik zag mezelf altijd als iemand die juist heel hard heeft gewerkt om zijn doelen te bereiken. Maar ik moet toegeven dat dat misschien mijn blinde vlek was: hoe veel mensen kunnen nou helemaal van hun hobby hun beroep maken? Die surflevensstijl is best egocentrisch. Ook mijn vrienden zijn nogal bevoorrecht. Allemaal uit een rijker milieu, gezond, succesvol met werk, zien er goed uit, hebben veel van de wereld gezien. Best verwend dus. Voor ons is dat altijd normaal geweest, maar dat is het natuurlijk niet.”

“Ik denk ook dat ik Vera’s liefde als te vanzelfsprekend zag. Niemand is een meer relaxte partner dan Vera. Daar wezen mijn vrienden mij ook vaak op. Zij zitten allemaal meer onder de plak dan ik. Ik realiseer me hoeveel mazzel ik met haar heb. Misschien dat ik dat minder waardeerde omdat ik nooit per se een serieuze relatie zocht. Na een paar weken of maanden was het wel klaar omdat ik het te ingewikkeld werd. Dat veranderde toen ik Vera tegenkwam.”

“Vorige week heb ik Max naar mijn ouders gebracht en we zijn met tweetjes naar Frankrijk gereden voor een romantisch weekend. Ik uit mijn gevoelens niet zo makkelijk en werd superemotioneel toen ik haar probeerde uit te leggen hoe belangrijk ze eigenlijk voor mij is. Wat moet ik zonder haar? Ik hou zielsveel van die vrouw en wil gewoon dat zij óók gelukkig is.”

Vanessa & Rik

Vanessa: “We hebben samen met Marcelino een simpel ruzieprotocol afgesproken. Elke keer dat ik me aan Rik erger, hou ik me in en schrijf ik de aanleiding kort op in mijn iPhone. Ik vond het eerst moeilijk om Rik niet direct te mogen confronteren als hij in mijn ogen iets verkeerd deed, maar het gaf ons wel rust. Het scheelde dat ik het later alsnog mocht zeggen. Elke woensdag hebben we klaagkwartier.”

“Ik ging drie keer de mist in door toch weer de confrontatie te zoeken, maar Rik hield zich netjes aan zijn deel van de afspraak. Telkens als ik over de schreef ga, geeft Rik een afgesproken stopteken – het peaceteken – en loopt daarna even weg. Dat werkt dus. De eerste keer het gebeurde moest ik gewoon lachen… zo onwerkelijk. Dat is nog nooit gebeurd namelijk.”

“Die rust doet ons goed – al voelt het wat kunstmatig. Ik merk dat Rik daardoor ook iets liever tegen mij doet en merkbaar zijn best doet om rekening met me te houden. Eigenlijk best een lieve man, haha: als ík aardig doe, reageert hij ook aardig. Best simpel eigenlijk. Het ruzieprotocol geeft een gevoel van controle waardoor ik minder behoefte heb om te tieren.”

“Ik zag ook in dat ik veel makkelijker klaag dan vraag. Wat een eyeopener: ik vind het moeilijk om direct te vragen waar ik emotioneel behoefte aan heb. Ook met vriendinnen heb ik dat. Ik kan me er dood aan ergeren als een van hen iets vergeet of verkeerd doet terwijl ik hen zelf dan niet heb gezegd wat ik wél van hen verwacht.”

“Op aanraden van Marcelino wachten Rik en ik nog even met serieuze discussies over geld en de toekomst enzo, want daar ging het nog mis. Die zaken bespreken we nog samen in de praktijkkamer. Voelt kinderachtig, maar het is heel nuttig om zo meer te leren over goede communicatie. Van Rik nam ik op een gegeven niets meer aan, maar van een onafhankelijke therapeut wel. Dat heeft de negatieve spiraal doorbroken.”

Rik: “De afgelopen weken waren heel fijn. Eindelijk weer wat rust in huis. Ik vond het natuurlijk heerlijk dat Vanessa geen ruzie mocht zoeken. Dat vond zij aanvankelijk ook echt niet fair, maar nadat ze het met Marcelino besprak kon ze zich beter aan haar deel van de afspraak houden.”

“De sfeer tussen ons is inmiddels een stuk beter geworden. Omdat zij minder heftig reageert, wordt het voor mij ook makkelijker om leuk op haar te reageren aardig tegen haar te doen.”

“Ik moet zeggen dat ik háár nu ook beter begrijp. Wat betreft haar werk bijvoorbeeld: ik had niet helemaal door hoe moeilijk ze het daar heeft gehad. Ik ben zelf manager en moet af en toe ook lastige, onpopulaire beslissingen nemen. Hoort erbij. Ik vond eigenlijk dat ze zeurde en gewoon even zou moeten genieten van haar gedwongen pauze. In therapie werd mij echt duidelijk hoe slecht ze daar is behandeld  – vooral door die sneaky manager. Dat, terwijl ze echt ontzettend haar best heeft gedaan om dat bedrijf helpen op te zetten. Net als zij kan ik totaal niet tegen onrecht: we zijn nu samen bezig om een beetje rechtvaardigheid te krijgen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk weer in dezelfde boot zitten.”

Malou & Bartek

Bartek: “Ik ben koppig. Ik neem niet graag iets van anderen aan, zeker niet van een psycholoog. Toch begon ik te twijfelen. Ik wist heus wel dat ik íets moest veranderen, want ik had Malou en mezelf nu schaakmat gezet. Ergens was ik aan het wachten totdat Malou mij zou verlaten zodat ik nóg bozer op haar worden. Het zou de ultieme bevestiging zijn dat het allemaal aan haar lag. Tot ik een breakdown kreeg.”

“Malou bracht Jonah naar bed. Ze was bezig zijn pyjama aan te trekken, zo’n dagelijks gevecht dat ze altijd op geniale manier wint. Vraag me niet waarom, maar ik brak gewoon! Ineens zag ik weer die Malou van vroeger, dat meisje dat altijd zo ontzettend haar best doet, precies zoals nu, maar dan met ons kind. De realiteit kwam binnen. Ik besefte ineens dat ik onze relatie heel langzaam naar de afgrond aan het duwen was. Niet Malou had de sleutel had tot een goede afloop, maar ik. Mijn verdriet was niet meer te stoppen, bizar. Het hele kussen was doorweekt. Malou kwam op een gegeven moment bij me liggen. Mijn hele lichaam was aan het schokken, ze hield me heel hard vast en we hebben samen wel een uur gejankt. Voor het eerst stond ik weer open voor haar. Ik besefte ook dat de wrok die ik tegen Malou koesterde niet alleen over haar ging, of over die ene avond waarop ze de fout inging. Ja, ze heeft iets doms gedaan, maar hoe lang zou ze daar nog voor moeten boeten?”

“Ik heb nooit geleerd met heftige emoties om te gaan. Ik verdraag geen onrecht, afwijzingen of onzekerheid. Als dingen niet op mijn manier gaan, word ik boos. En trek ik me terug. Er is dan eigenlijk niets met mij te beginnen. Zo was ik als kind al. Mijn vader is ook zo. Die kon dagenlang niks tegen mijn moeder zeggen als ze in zijn ogen iets verkeerds had gedaan. Mijn wrok was op Malou gericht, maar ik werd er zelf het meest ziek van. Sinds mijn breakdown is er een nieuw begin gemaakt.”

Malou: “Voor mij was het advies van Marcelino een geruststelling; een erkenning van mijn machteloosheid. Wat ik ook deed, het was in Barteks ogen gewoon nooit genoeg. Ik was al een jaar aan het wachten tot er iets in zijn gevoel zou veranderen, maar dat kwam maar niet. Hij had me daardoor in z’n macht, zo voelde het. Ik zag mezelf de hele tijd door zijn ogen en vond mezelf steeds weer een monster dat moest boeten. Ik voelde me te schuldig om na te denken over een leven zonder hem, maar soms dacht ik: misschien moet hij er maar gewoon een grote dikke streep onder zetten. Dan is het klaar, kunnen we allebei verder.”

“Marcelino’s advies voelde ergens als toestemming om weer te gaan leven en daarvan te genieten, want ik wachtte eigenlijk op Barteks vergeving zodat ik ook mezelf zou kunnen vergeven. Die avond heeft alles veranderd. Het was onwijs verdrietig, maar ook fijn: een ontlading van een jaar lang vast gekropte emotie. Ik merk aan Bartek dat er sindsdien écht iets is veranderd. Er is een knop om. Hij is veel zachter en zoekt nu zelf weer toenadering. Ik heb het gevoel dat ons leven opnieuw is begonnen. Hij is zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Een Bartek zonder opgekropte boosheid… die hebben we allebei lang niet meer meegemaakt. Eindelijk. Het leven stroomt weer.”

Miranda en Patrick

Miranda: “Het klopt dat ik altijd bang ben iets te missen. Ik maak mezelf gek. En daarmee Patrick ook. Ik vond het confronterend te horen dat ik hét waarschijnlijk nooit helemaal ga vinden in het leven, maar ook geruststellend. Dan accepteer je dat de oplossing in je hoofd is, en niet daarbuiten, in een grootser of meeslepender leven. Dat besef geeft rust. Ik heb een rijke fantasie, maar ik moet die ook leren beteugelen om gelukkiger te zijn. Anders leef je steeds in de toekomst.

Terugkijkend: de momenten dat ik tevreden ben, zijn altijd die perioden waarop ik niets speciaals hoef en geniet van de kleine, dagelijkse dingen. Mijn beste vriendin, die ik al mijn hele leven ken, zegt altijd: ‘Het paradijs dat jij zoekt bestaat alleen in je hoofd. Geniet nou gewoon wat meer, joh.’ Achteraf best wijs advies eigenlijk, toch neem je het van een deskundige eerder aan. Wat dat betreft is de coronatijd ook leerzaam. De hele wereld viel stil en daar werd ik zelf ook rustiger van. Dat verraste me. Toen de boel stukje bij beetje weer openging, voelde ik die bak onrust weer langzaam terugvloeien. Daardoor ging het tussen mij en Pat ook slechter.

Pat en ik hebben een pauze van drie maanden afgesproken. Normaal zouden we elkaar tussendoor emotionele apps en mails blijven sturen, maar omdat we dat nu niet mogen, geeft dat veel rust. Geen eindeloze discussies waar we toch niet uitkomen. Onze relatie stond daardoor echt onder druk en we hebben dingen gezegd en gedaan die echt pijn deden. Ik hou ontzettend van hem, maar het is nog te vroeg om te zeggen wat er gebeurt – ik weet het echt niet – maar ik heb er wel vertrouwen in dat onze beslissing zal voortkomen uit rust en liefde, en minder uit angst.”

Patrick: “Ik moet eerlijk zeggen dat ik die pauze eerst een klote-idee vond. Het voelde toch alsof ik extra werd bestraft. Ik wilde een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’ van Miranda, daarom zette ik haar ook onder druk. Nu is alles nog steeds onzeker. Maar goed, na een tijdje snapte ik het idee achter zo’n soort pauze wel en ik moet zeggen dat ik me er toen ook aan kon overgeven. Deze pauze is nu door een ander besloten, een psycholoog die er verstand van heeft. Dat maakt het makkelijker. Ik vind het inmiddels ook fijn om niet te hoeven vechten voor de relatie. De laatste tijd was het een gevecht. Ik reageerde steeds heel allergisch op Miranda waardoor alles wat ze deed onder een vergrootglas kwam. De angel is nu even uit.

Ik heb nu besloten dat ik me voorlopig even helemaal ga richten op een nieuw werkproject met een vriend. Daarna zie ik Miranda weer. Dat voelt goed. Natuurlijk, mis ik haar en word ik soms bang als ik aan een toekomst denk zonder haar. Toch, nu ik niet zo op haar gericht ben, voel ik ook ruimte om over andere dingen na te denken. Ik krijg nieuwe inzichten en voel me minder een slachtoffer. Dat gevoel wil ik vasthouden.

Het is duidelijk dat we veel van elkaar houden, maar dat het zo niet verder kon. Wat mij betreft maken we een frisse start… maar ik zal me in ieder geval niet meer als slachtoffer gedragen. Ik zie deze pauze als een reset.”

Bianca en Glenn

Bianca: “Sinds mijn burn-out moest ik de lat voor mezelf al lager zetten, maar ik voelde me wel een loser. Marcelino’s idee dat je dingen op je eigen manier kunt doen om gelukkiger te zijn, vond ik geruststellend. Dát is nu mijn nieuwe zoektocht geworden: wat past wel mij me? In welke omgevingen en relaties voel ik me wel fijn? Verrassend vind ik dat Glenn de laatste tijd ontzettend lief en steunend is. We hebben naar aanleiding van de therapie ook thuis mooie gesprekken gehad. Elke maandagmiddag houden we nu een brainstormsessie over hoe ik – en ook wij samen – dingen anders kunnen doen. Hij waardeert kanten van mij die ik zelf juist probeerde weg te moffelen. Zoals mijn gevoeligheid en creativiteit. Glenn is heel praktisch en geeft concrete suggesties over hoe ik dingen op mijn eigen manier kan aanpakken. Dat helpt. Zo ben ik me aan het oriënteren op een een deeltijdopleiding in de zorg. Daar had ik al vaker aan gedacht, maar dit is een perfect moment voor zo’n carrièreswitch. Financieel kunnen we het lijden, dus waarom niet. Het geeft me ontzettend veel energie. Ik heb zin om nieuwe dingen te leren en nieuwe deuren te openen. 

Ook met de jongens loopt het beter. Als ik in een betere stemming ben, reageren ze direct leuker op mij. Doordat Glenn en ik ook weer closer zijn, gaan we bijna weer als één front met ze om. Sinds lange tijd zijn we weer eens met z’n vieren op pad geweest – naar zo’n bungalowpark bij de Veluwe.

Mijn grootste uitdaging is om dat kritische stemmetje in mijn hoofd vaker te negeren. Die praat me omlaag en vergelijkt me constant met anderen. Verstandelijk begrijp ik heus dat het vaak niet klopt, toch voel ik nog steeds sterk dat ik niet goed genoeg ben. Als ik een keer wel iets goed doe, zie ik dat als een toevallig mazzeltje. Die stem loopt al bijna een halve eeuw met mij mee, dus zo snel kom ik er niet van af, maar de therapiegesprekken helpen me te doorzien hoe hij mij beperkt en klein houdt. Op aanraden van Marcelino heb ik mindfulness-meditatie weer opgepakt: dat is een manier om negatieve gedachten minder serieus te nemen.”

Glenn: “De therapie had één enorme eye-opener voor mij in petto: ik zie nu dat je iemand kunt tegenwerken door hem of haar juist uit alle macht te willen helpen. Door Bianca alsmaar te willen helpen, neem ik haar juist de wind uit de zeilen. Grappig genoeg doe ik dat als collega en manager niet. Ik geef mijn werknemers veel vrijheid en vertrouw erop dat het wel los zal lopen. Natuurlijk denk ik vaak: kun je dat niet beter zus of zo doen, maar omdat ik genoeg andere dingen te doen heb, moet ik ze wel vrij laten. Anders komt het werk niet af. Op werkgebied is mijn motto: als iets goed genoeg is, is het goed genoeg. Voor mijn vrouw en gezin wil ik het allerbeste. Daar ga ik voor door het vuur. Ik doe álles voor ze, maar ik zie nu pas dat ik Bianca daar ook onbedoeld mee verstik. Dat effect zou ik op den duur ook op de jongens hebben. Vooral op de jongste die, net als Bianca, ook dromerig en gevoelig is.

Ik wil alles altijd zo efficiënt mogelijk doen, maar dat haalt ook het plezier uit het leven. Niet alleen Bianca, maar ook ik heb daarin dus nog wat te leren. Bovendien denk ik dat mijn competitieve mindset onbedoeld allerlei angsten in Bianca triggert en versterkt. Ja, dit nieuwe inzicht verandert veel voor mij, voor ons. Ik kan nog steeds een betweter zijn, maar ik zie eerder wanneer dat een valkuil is.

Bianca ziet sinds lange tijd weer nieuwe mogelijkheden voor zichzelf en is daardoor een stuk blijer. Er hangt een nieuwe energie in huis. Ik geniet er gewoon ontzettend van als Bianca in haar sas is. Ze kan weer lachen. Het is daardoor een stuk fijner tussen ons.”

Monique en Raoul

Monique: “‘Jullie passen niet bij elkaar.’ Dat was wel het laatste wat ik wilde horen. Je verwacht toch dat een relatietherapeut je relatie beter maakt? Misschien raar hoor, maar ik was verbaasd en geërgerd over het advies. Nu pas, een maand later, kan ik het iets beter accepteren.

Na het gesprek voelde ik me echt klote. Ik wilde vasthouden aan het idee dat Raoul voor mij zou kunnen veranderen als ie dat had gewild. Liefde overwint toch alles? Vooral als je er allebei voor knokt. Zo zie ik dat tenminste. Marcelino ziet dat anders. Zijn idee is dat je gek op elkaar kunt zijn en tegelijkertijd in de verkeerde relatie kunt zitten. Tja, misschien ben ik te romantisch. Mijn idee was om het – na het gesprek – nog één keer echt samen te proberen. Raoul ging daar ook in mee, dacht ik. Die zondag daarop gingen we naar een feestje van vrienden. Eventjes leek het ouderwets gezellig, maar eenmaal terug gingen we het gesprek weer aan. Zijn tranen zeiden genoeg. ‘Ik kan niet meer Moon,’ zei hij, ‘ik ben op.’ Ik voelde me zo machteloos en heb me eh… niet zo leuk tegen Raoul gedragen. Ik heb hem echt uitgescholden. Het ging die avond op een dramatische manier uit en ik wilde hem voorlopig ook niet zien.

Onverwacht kreeg ik een week geleden een superlange mail van hem. Schrijven gaat hem makkelijker af dan praten, dat wist ik al, maar ik was wel verrast door zijn openhartigheid. Hij legde uit hoe hij met zijn seksualiteit heeft geworsteld, hoe schuldig hij zich heeft gevoeld en dat hij het zo graag anders had gezien. Het waren ook lieve woorden. Daarna hebben we  een mooi gesprek gehad. Dat gaf rust.

Mijn gevoel gaat momenteel alle kanten op. Eergisteren was ik verdrietig, gisteren was ik boos – waarom was hij niet eerder zo open en eerlijk? – en vandaag was ik juist even opgelucht dat ik eindelijk weer een normaal seksleven kan hebben. Maar ja, dus niet met de man van wie ik hou. Ik moet het allemaal nog verwerken. Over een paar maanden zit ik er hopelijk anders bij. Ik denk dat we op een gegeven moment wel weer vrienden kunnen worden.”

Raoul: “Ik voelde me ontzettend schuldig na het gesprek. Vooral omdat ik zo lang niet echt open en eerlijk tegen Monique ben geweest. Je groeit daar gewoon in. Monique is heel duidelijk over wat ze wel en niet accepteert. Ze is best veroordelend, zeg maar. Met SM hoef je bij haar echt niet aan te komen. Het is trouwens ook niet zo – zoals Marcelino tijdens de therapie dacht – dat ik mijn seksualiteit helemaal niet accepteer. Ik heb meer SM-ervaring dan ik aan Monique durfde toe te geven. Mijn eerste seksuele ervaring was namelijk met een domina, daar is het denk ik begonnen. Daarna heb ik gek genoeg alleen maar ‘normale’ vriendinnetjes gehad. Als ik een vrouw leer kennen, kan ik haar fysiek namelijk aantrekkelijk vinden en nieuwsgierig zijn naar de seks. Maar ik merkte ook dat die vrouwen SM raar vonden. Dan heb je het daar verder maar niet over. Meestal ging zo’n affaire uit voordat het écht een ding werd. Ondertussen bleef SM mij trekken en ja, op internet is alles te vinden.

Waarom ik toch zo lang met Monique kon zijn? Zij is qua uiterlijk en persoonlijkheid wél mijn type. In het begin was ook de seks daarom best oké. Ze is van zichzelf best bazig en dominant, daar val ik op. Alleen seksueel gezien wil zij uiteindelijk juist gedomineerd worden. Ik ook. Ik merkte dus al snel dat we seksueel niet zo’n match zijn, maar toch raakten we steeds meer aan elkaar gehecht.

Het voelt goed voor mij dat we er nu een punt achter hebben gezet. Marcelino heeft me geholpen de knoop door te hakken. Klote dat het op deze manier moest, maar ja. Ik kan het niet meer terugdraaien. Ik weet wel dat ik dit nooit meer wil meemaken. Ik zal echt eerlijker moeten zijn over mijn seksuele wensen. Mensen kunnen er alles over vinden, maar het hoort gewoon bij mij.

Ik hoop dat we op een gegeven moment weer vrienden kunnen zijn. De tijd zal het leren. Voorlopig is er nog te veel pijn, denk ik. We moeten allebei tot onszelf komen.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

 Tekst: Marcelino Lopez | Beeld: Getty