Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Chetanya (47) is helderziend: ‘Ineens wist ik waar het leven écht over ging’

Chetanya (47) is helderziend: ‘Ineens wist ik waar het leven écht over ging’

Chetanya (47) is helderziend: ‘Ineens wist ik waar het leven écht over ging’

Dertien jaar geleden studeerde Chetanya de Wit (47) medicijnen, toen ze plotseling ernstig ziek werd. Op het hoogtepunt van haar ziekbed had ze een levensveranderende spirituele ervaring. Aanvankelijk had ze geen idee wat ze daarmee moest. Inmiddels werkt ze als medium. “Ik weet nu dat hoger bewustzijn geen hocus pocus is, maar gewoon een onderdeel van jezelf.”

Helderziend

“Op een avond, terwijl ik op bed lag, zag ik plotseling een helder, wit licht. Als ik het moet omschrijven, leek het nog het meest op wanneer je in een vliegtuig zit en boven de wolken vliegt, alleen nu was ik volledig omringd door het ‘wolkendek’. Sterker: ik was er voor mijn gevoel zelf onderdeel van geworden. Ik ervoer op dat moment ook geen contact met mijn lichaam. En, er werden me dingen verteld. Ik hoorde een stem die ik niet met woorden kan beschrijven. Hij was niet mannelijk of vrouwelijk, maar deed me denken aan wanneer je naar je eigen innerlijke stem luistert.”

“Toen het witte licht wegvloeide, ervoer ik een vreemd soort helderheid. Ineens wist ik waar het leven over ging. Daarmee bedoel ik: waar het écht over ging. Dat uitleggen is nog altijd lastig, maar het voelde alsof ik een kijkje kreeg in de vragen waar velen hun leven lang mee worstelen. Waarom ervaren we verdriet? Wat is de bedoeling van ons leven? Ik omschrijf het nu zo begrijpelijk mogelijk, want ik blijf het lastig vinden om het precies in woorden te vangen. Daarna is mijn herinnering vaag, ik denk dat ik in slaap ben gevallen. De volgende ochtend werd ik wakker. Ik dacht nog even dat ik alles gedroomd had, maar ik voelde dat er iets was veranderd. Alsof er een nieuwe energie in de kamer hing. Ook werd ik me ervan bewust dat ik nog steeds stemmen hoorde, waaronder ook de stem die ik ’s nachts had gehoord. ‘De bron’ noem ik ’m, bij gebrek aan beter. Het is een heel prettige, zuivere stem.”

Overleden mensen zien

“Ik werkte inmiddels als co-assistent in het ziekenhuis, maar ook daar kon ik niet ontsnappen aan mijn nieuwe gave. Ik kreeg op de onhandigste momenten informatie door over mensen. Ik probeerde mijn gave daarom te ‘parkeren’ door niet op de informatie te reageren en ernaar te handelen. Dat lukte wel een beetje, maar het werd steeds lastiger voor me om de informatie die ik doorkreeg te onderdrukken. Ook zag ik schimmen, een soort contouren waarvan ik wist dat het overleden mensen waren. Dat vond ik in het begin zo eng, ik was zelfs doodsbang, maar ik merkte dat ze er altijd maar heel even zijn. Ik negeerde ze, en het is niet zo dat ze dan aandringen. Op een dag in het ziekenhuis zag ik een ‘vrouw’ die bij het bed van haar zoon met kanker stond, ik voelde dat hij zou sterven. Ik wist dat ik hem kon steunen door hem te vertellen dat zijn moeder bij hem was om hem op te halen. Maar die dubbelrol voelde niet goed en zelfs enigszins onethisch. Ik zag haar grote verlangen om de angst van haar kind weg te nemen. Maar daar een actieve rol in spelen, durfde ik op dat moment nog niet.”

‘Door deze gesprekken ben ik gaan inzien dat ik niet gek was geworden’

“Om dingen voor mezelf helder te krijgen, heb ik in die periode veel gesproken met een vriendin die psycholoog is. Door deze gesprekken ben ik gaan inzien dat ik niet gek was geworden. Onder andere omdat ik ook dingen over haar kon zeggen die ze me nooit had verteld. Ze was natuurlijk verbaasd, maar zag ook dat ik verder nog steeds dezelfde rationele persoon was als altijd. Ik ben niet veranderd, er is alleen een stukje bijgekomen. Het heeft mijn vriendschappen gelukkig ook niet veranderd, behalve misschien dat de banden juist nog wat dieper zijn geworden. Ik zeg nog steeds de dingen die elke andere vrouw zou zeggen om een vriendin te steunen, alleen heb ik altijd net een beetje meer informatie.”

“Zo ben ik, stukje bij beetje, mijn weerstand tegen mijn gave gaan loslaten. Het kostte me zo veel energie om me ertegen te verzetten en diep vanbinnen wist ik ook dat ik deze gave niet voor niets had gekregen. Na anderhalf jaar, toen ik een beetje gewend was aan mijn ‘extra stukje’, ben ik consulten gaan geven aan vrienden en bekenden. Zo ben ik langzaam in mijn huidige werk als medium gerold. Eerst deed ik dat gratis, door steeds meer met mensen te delen, maar nu ben ik helemaal ‘uit de kast’ en is het ook echt mijn werk.”

Lees ook
Bij Kirsten (34) werd bij toeval een hersentumor ontdekt: ‘‘Er zit iets in je hoofd,’ zei de arts in shock’

Verantwoordelijkheid

“Ik twijfel nooit aan wat ik ‘zie’. Ik ervaar er juist rust in, voel me echt geleid worden. Denk aan een oude wijze man of vrouw die je een beetje probeert te behoeden. Het enige wat ik nooit doe, is me op het medische vlak begeven, dat vind ik niet kunnen. Ik ben afgestudeerd als antropoloog en arts, maar ben door mijn gave mediamieke consulten gaan geven. Mensen staan vaak sceptisch tegenover een medium en zoals nu wel duidelijk is, heb ik zelf ook gestruggeld met mijn gave. Ik ben nooit religieus geweest. Liefde, kennis, compassie en kracht… dat is voor mij het ‘al’. Sommige mensen noemen het God, energie, Boeddha of Allah. Hoe je het ook noemt, het bestaat! En het voelt voor mij als een verantwoordelijkheid om er iets mee te doen.”

“Misschien kan ik op deze manier nog wel meer mensen helpen dan ik als arts had gekund. Ik weet nu dat hoger bewustzijn geen hocus pocus is, maar gewoon een onderdeel van jezelf. Ja, ik heb een extra stukje, maar ik ben ook nog steeds dezelfde nuchtere, rationele vrouw die ik dertien jaar geleden was, voordat ik zo ziek werd. Als ze me er de eerste jaren naar hadden gevraagd, had ik zonder meer gezegd: ik wil dit niet. Inmiddels ben ik niet meer bang, voel ik geen weerstand meer, maar koester ik mijn gave. Ik kan er zelfs om lachen. Mijn man en ik maken weleens een grapje over dat hij nooit kan vreemdgaan. Dan zeg ik: ‘Jawel hoor, ik kom het wel te weten!’”

Lees het hele verhaal van Chetanya in Flair 20-2021. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in ons magazine. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Vivienne Groenewoud | Fotografie: Privébeeld