Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Bienvenida (32) brak haar zwangerschap af: ‘We namen het moeilijkste besluit ooit, uit liefde voor onze zoon’

Bienvenida (32) brak haar zwangerschap af: ‘We namen het moeilijkste besluit ooit, uit liefde voor onze zoon’

Bienvenida (32) brak haar zwangerschap af: ‘We namen het moeilijkste besluit ooit, uit liefde voor onze zoon’

Bienvenida Linscheer (32) stond voor een onmogelijke keuze: haar kind zou geen kwaliteit van leven hebben, maar in Nederland mochten de artsen niet meer ingrijpen. Ze was namelijk al 35 weken zwanger. In België kon dat nog wel.

Zwangerschap afgebroken

“Op 11 februari van dit jaar ben ik bevallen van Luke, die vlak daarvoor was overleden in mijn buik. Een keuze die mijn man Erwin (34) en ik bewust hadden gemaakt. Ruim een maand eerder, op 4 januari, reden we totaal verward en bezorgd naar huis.”

“Ik was dertig weken zwanger van ons tweede kind en we hadden net een groei-echo gehad. Alle controles waren tot die tijd goed geweest. Onze baby deed het prima en we keken samen met zijn zus Ella (2,5) enorm uit naar zijn komst. Maar opeens was het dus mis. Terwijl de echoscopist metingen deed, zei ze dat er iets niet goed was. Ze kon er niet veel over zeggen, dat zou de gynaecoloog doen, maar aan haar gezichtsuitdrukking te zien, maakte ze zich zorgen. Vervolgens stopte ze de echo, wenste ons sterkte en zei dat ze hoopte dat we niet te lang hoefden te wachten.”

‘Onze baby deed het prima en we keken enorm uit naar zijn komst. Maar opeens was het mis’

“Terug in de wachtkamer staarden Erwin en ik voor ons uit. We konden nauwelijks bevatten wat er was gebeurd. Gelukkig werden we snel geroepen door de gynaecoloog. Zij had de echo bekeken en zei dat onze baby twee weken achterliep op zijn groei. Ook waren zijn kleine hersenen (het zenuwweefsel dat zich achter en onder in de schedel bevindt, red.) veel te klein. Dit kon erop wijzen dat er iets aan de hand was met zijn brein, maar de gynaecoloog wilde het eerst verder onderzoeken voordat ze er uitspraken over deed.  Verdoofd maakten we een afspraak voor een GUO, een uitgebreid echoscopisch onderzoek.”

Ergste scenario

“Die vond twee dagen later plaats. Ook uit deze echo bleek dat er iets niet goed was. Thuis had ik al veel gegoogeld. Onze arts had nog gezegd dat ik dat beter niet kon doen, maar ik kon voor mijn gevoel niet anders. Erwin en ik moesten weten wat er met ons kind aan de hand was. De dingen die ik las, waren helaas niet hoopgevend. Zo werd een achterstand in de ontwikkeling van de hersenen vaak pas in het laatste trimester ontdekt en duidde die in het ergste scenario op ernstige afwijkingen waarbij de kwaliteit van leven laag was. Hoewel we er absoluut niet aan wilden denken, hielden we direct rekening met het laatste. Vooral omdat we voor verder onderzoek werden doorverwezen naar een academisch ziekenhuis. Daar werd een vruchtwaterpunctie gedaan om een syndroom bij de baby uit te sluiten (wat hij overigens niet had) en vervolgens kreeg ik een 4D-echo en een MRI-scan.”

“Al snel kregen we daarna de vernietigende resultaten. Het bleek dat het volledige brein van ons kind onderontwikkeld was. Er zaten grote gaten in zijn hersenen en alleen zijn hersenstam was goed. Het was het allerslechtste nieuws dat we konden krijgen. Vol afschuw hoorden we het aan. Onze baby had volgens de artsen hoogstwaarschijnlijk een ernstige meervoudige beperking. Er was een kans dat hij de bevalling niet zou overleven, maar als hij wel goed ter wereld zou komen, zou hij waarschijnlijk een onbehandelbare vorm van epilepsie hebben en niet veel meer kunnen dan met zijn ogen knipperen.”

Machteloos

“Verslagen hoorden Erwin en ik het aan. Dit was waar we zo bang voor waren geweest. Het was het laatste wat we wilden voor ons kind, dat zeiden we ook letterlijk: ‘Dit willen we niet.’ Onze artsen begrepen het, maar zeiden dat ze niks konden doen. Ik was inmiddels 34 weken zwanger – tussen de dertigwekenecho en alle daaropvolgende afspraken had ook weer veel tijd gezeten –, dus een zwangerschapsafbreking was geen optie meer. De baby zou komen, of we dat nou wilden of niet.”

“Het leek of we elkaar niet verstonden. Erwin en ik bleven herhalen dat we het allemaal niet wilden en onze artsen zeiden dat we simpelweg geen keus hadden. Als onze baby zijn geboorte zou overleven, zou hij hoogstwaarschijnlijk mee naar huis gaan. Het stond vast dat hij niet lang zou leven, maar het kon ook dat hij de eerste weken of maanden nog nergens last van zou hebben. Daarnaast was het niet zeker of hij pijn zou hebben. Het enige wat de artsen voor ons konden doen, was zich houden aan het non-interventiebeleid. Hierbij zou er niet worden ingegrepen als er tijdens of na de bevalling complicaties zouden ontstaan. Maar dat betekende dus ook dat ons kind eerst zou moeten lijden. En dat was iets wat wij absoluut niet wilden.”

“Het is bizar hoe je als ouders opeens over zulke dingen moet nadenken. Een van de artsen vroeg bijvoorbeeld in hoeverre je kunt lijden als je niet doorhebt dat je lijdt. Dat vond ik zo’n rare vraag. Hoe wist zij nou dat onze baby niet door zou hebben dat hij leed? Alleen al de gedachte daaraan maakte me misselijk. Ik voelde me zo ontzettend machteloos.”

Sprankje hoop

“Kapot van verdriet gingen we weer naar huis. Het enige wat ik kon denken, was hoe het verder allemaal zou gaan. Binnen een aantal weken zouden we opnieuw ouders worden van een kind dat ernstig ziek was. Hoe moesten we dat thuis gaan doen met nog een peuter? Hoe zou ons leven eruitzien? Die nacht sliepen we maar amper. We hadden veel zorgen en waren allebei in onze eigen gedachten verzonken.”

Lees ook
Nicole (41) raakte ongemerkt zwanger: ‘Negen maanden! En ik had niets door’

“Onverwacht sprankelde er de volgende ochtend een beetje hoop. Via via hoorden we dat er in België wel mogelijkheden waren voor een zwangerschapsafbreking na twintig weken. Erwin nam direct contact op met een ziekenhuis in Gent. We konden de volgende dag al terecht. Met een heel naar gevoel reden we naar België. Het voelde alsof we iets strafbaars deden. Natuurlijk wilden we ons kind niet kwijt, maar het was voor ons nog erger als hij zijn korte leven alleen maar zou lijden. Van alle scenario’s waar we mee te maken hadden, was ingrijpen voor ons het beste.”

Lees het hele verhaal van Bienvenida in Flair 29-2021. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Renée Brouwer | Fotografie: Ester Gebuis