Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Relatie & Seks > Barbara (43) ging door een maagverkleining van 115 naar 63 kilo: ‘Aan de buitenkant ben ik een totaal andere vrouw’

Barbara (43) ging door een maagverkleining van 115 naar 63 kilo: ‘Aan de buitenkant ben ik een totaal andere vrouw’

Barbara (43) ging door een maagverkleining van 115 naar 63 kilo: ‘Aan de buitenkant ben ik een totaal andere vrouw’

Toen Barbara Ploeger (43, projectontwikkelaar in vastgoed) 115 kilo woog, was ze niet ontevreden met zichzelf. Maar toen ze fysieke klachten kreeg, besloot ze haar lijf rigoureus aan te pakken: ze liet haar maag verkleinen en weegt nu 63 kilo. Dat klinkt eenvoudig, maar was zwaar: “Het ging zo snel, dat ik er met mijn hoofd vrijwel niet bij kon.”

Maagverkleining

“Een maagverkleining is als de verbouwing van je huis terwijl je er zelf in woont. Je verliest snel kilo’s, maar in je hoofd gaat het niet zo snel. Het is voor mij nu drie jaar geleden, maar nog steeds kan ik er soms maar moeilijk
aan wennen dat ik die slanke vrouw ben die ik zie in de weerspiegeling van een etalageruit. Ook als ik foto’s van mezelf van nu en vroeger bekijk, blijft dat vervreemdend. Vanbinnen ben ik nagenoeg dezelfde persoon, maar aan de buitenkant ben ik een totaal andere vrouw.”

Gastric sleeve

“Mijn vaatarts zei dat ik minstens dertig kilo zou moeten afvallen om van de trombose af te komen. Daar begon ik vrij optimistisch aan. Ik probeerde meer te bewegen en volgde verschillende diëten. Ik viel wel wat af, maar dat ging langzaam en was bij lange na niet genoeg. Je moet het écht echt willen, net als stoppen met roken. Maar ik was niet doodongelukkig toen ik te zwaar was, daardoor voelde ik de urgentie nog niet. Ik zag mezelf op een bepaalde manier niet als dik, was geen schranser en had ook geen eetstoornis of iets dergelijks. De kilo’s zijn er heel geleidelijk aangekomen, dus daar wen je onderweg aan. Als je ongelukkig bent met je lijf, jezelf te dik vindt en anderen vinden dit ook, is het anders. Dan is dat je stok achter de deur. Die stok had ik niet.”

“Tijdens een bezoek aan mijn vaatarts opperde zij op een gegeven moment: ‘Misschien moet je een operatie overwegen. Die eerste vijftien kilo lukt je zelf misschien nog wel, maar daarna wordt het echt heel lastig.’ Dat was slikken, maar wel realistisch, en fijn dat iemand het zo zei. Maar ik dacht: een operatie? Zo zwaar ben ik nou toch ook weer niet? Een operatie voelde als falen. Ik moest dit toch ook gewoon op eigen kracht kunnen? Maar hoe meer dit idee begon in te dalen, hoe meer rust ik voelde. Ik was net begonnen in het vastgoed en daar bleek ik goed in, ik wilde dat nieuwe leven met beide handen aangrijpen en beginnen aan de ‘herontwikkeling van mezelf’. Twee jaar deed ik zo veel mogelijk onderzoek naar een operatie. Ik werd lid van allerlei Facebookgroepen met mensen die al een maagverkleining hadden ondergaan en ik ging naar voorlichtingsavonden. Uiteindelijk meldde ik me aan bij de arts voor een intake.”

“Daar gebeurde iets vrij bizars, want hoewel ik verwachtte dat hij me wel toe zou laten in het voortraject voor de operatie, vertelde hij me dat maagverkleinende operaties in Nederland pas worden uitgevoerd vanaf zo’n 130 kilo en een bepaald BMI. Ik werd eigenlijk te licht bevonden! Ik stond met mijn oren te klapperen, want dit was tijdens al mijn gesprekken niet aan bod gekomen. Via via kwam ik terecht bij een arts die ook werkzaam was in België. Ik had vanaf het eerste moment een goed gevoel bij hem. Weliswaar moest ik de 9.000 euro dan zonder tegemoetkoming van mijn verzekering helemaal zelf zien op te hoesten, maar ik wilde het inmiddels zo graag dat ik besloot ervoor te gaan. Hij zei dat ik het beste kon kiezen voor een gastric sleeve, een operatie waarbij je maag met 75 procent verkleind wordt en er een kleine buisvormige maag overblijft. Je kunt daardoor veel minder eten en zult je eetpatroon moeten aanpassen. Gezonder eten en in kleinere porties. Daar voegde de chirurg aan toe: ‘Die operatie is een eerste stap, maar beloof me dat je daarna ook aan jezelf gaat werken.’”

Zwaar proces

“Ik wil graag mijn verhaal vertellen omdat ik mensen ervan bewust wil maken dat een maagverkleining een zwaar proces is, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik deel regelmatig iets over mijn operatie op social media en krijg daardoor vragen van mensen die nadenken over zo’n ingreep. Vaak hebben ze geen idee wat hen te wachten staat en denken ze er te makkelijk over. Die operatie is een eerste stap, de rest zul je echt zelf moeten doen. Je moet je hoofd en je lijf op één lijn zien te krijgen. Vaak genoeg lees ik op allerlei fora berichten van mensen die na een maagverkleining geestelijk in de put belanden omdat ze niet kunnen omgaan met hun nieuwe lijf. Ze worden diep ongelukkig. Ik ben zelf lang in therapie geweest bij mijn coach en bij een psycholoog om mijn hele denkpatroon over eten te veranderen.”

‘Een vriendin zei na mijn operatie: ‘Lekker makkelijk, zo afvallen. Je koopt gewoon een nieuw uiterlijk’’

“Ik heb me vaak afgevraagd en in mijn omgeving gevraagd: ‘Vonden jullie me eigenlijk te dik?’ Nee, zeiden de meesten. Ik was ‘goed in verhouding’ en wist me altijd goed te kleden. Daardoor was ik niet onzeker, ik kreeg aandacht genoeg van mannen en had echt wel zelfvertrouwen. Ik heb mezelf ook nooit lelijk gevonden of negatieve gevoelens gehad over mijn lichaam. Maar ik wilde echt gezonder worden en dat is gelukt. Ik heb nu een gezond BMI en cholesterol, en mijn conditie is veel beter. Ik kan nu lekker sporten, loop met gemak een trap op en ben inmiddels heel blij met mijn nieuwe lichaam. De trombose is over, maar heeft wel schade aangericht, waardoor ik bloedverdunners moet blijven slikken.”

Lees ook
Een familielid van Miloe (46) was NSB’er: ‘De schaamte in onze familie zit heel diep’

“Daarnaast heb ik een vrij grote persoonlijkheid en ben ik altijd vrolijk en optimistisch, kreeg ik terug. Niemand heeft daarom ooit gezegd dat ik er iets aan zou moeten doen. Een vriendin zei na mijn operatie wel: ‘Lekker makkelijk, zo afvallen. Je koopt gewoon een nieuw uiterlijk.’ Ik moest daar even over nadenken, maar ik vond het zo’n nare opmerking. Het voelde als een persoonlijke veroordeling, zonder kennis van zaken. Deze operatie heeft me bewust gemaakt van wat ik wel en niet meer wil. Dit soort mensen om mij heen horen daar niet bij. Ik had er een mooie auto van kunnen kopen of een droomvakantie kunnen vieren. Toch besloot ik die 9.000 euro in mezelf te investeren. Het was het mooiste cadeau dat ik mezelf had kunnen geven, het best bestede geld ever. Dat voel ik nog elke dag.”

Lees het hele verhaal van Barbara in Flair 23-2021. Wil je deze editie (na)bestellen? Dat kan kan hier

Tekst: Merel Brons | Fotografie: Marloes Bosch