Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Jekaterina woont op Sint Maarten als orkaan Irma alles verwoest: ‘Het was echt de hel’

Jekaterina woont op Sint Maarten als orkaan Irma alles verwoest: ‘Het was echt de hel’

Jekaterina woont op Sint Maarten als orkaan Irma alles verwoest: ‘Het was echt de hel’

‘De ravage was onvoorstelbaar. Alsof er een kernbom was gevallen’ Jekaterina (33) woont krap een maand met man en kind op het paradijselijke Sint Maarten als orkaan Irma op 6 september 2017 alles verwoest waar ze net van was gaan houden. ‘Het was de hel, echt de hel.’

‘De hel brak los. Water spoot door alle kieren, het was alsof er buiten tientallen kettingzagen tekeergingen’tekst Lydia van der Weide“Het zwartste moment was toen ik naar mijn dochtertje keek, naast me in de meterkast, terwijl buiten de verwoestende orkaan raasde. Ik vroeg me serieus af of ik niet beter mijn handen om haar hals kon leggen. Het huis kon elk moment instorten. Dan zouden we meegezogen worden en te pletter slaan tegen de rotsen. Dat ik zo aan mijn einde zou komen, daar had ik me al bij neergelegd, maar ik wilde mijn dochter die angst en paniek besparen. Toen deze afweging door mijn hoofd schoot, dacht ik: dit is de hel, echt de hel. Terwijl ik juist had gedacht dat we in het paradijs waren beland…’

Droomhuis gezocht

Ons avontuur was twee jaar eerder begonnen, door een aflevering van het programma Droomhuis gezocht op Sint Maarten. Mijn man en ik waren op slag verliefd op het eiland en dachten: dat is ook wat voor ons! Hij werkt bij defensie en werd geregeld uitgezonden. Dan zorgde ik voor ons dochtertje en zette me in voor mijn bedrijf, twee fitnessstudio’s. Een leuk maar stressvol leven; we waren beiden in voor iets nieuws. En jawel, mijn man kon voor meerdere jaren op Sint Maarten worden geplaatst. Wat hadden we er zin in! Zo’n prachtig eiland, altijd zon, een relaxte sfeer en veel tijd samen: beter kon niet. En toen bleek ik ook nog over tijd. Een cadeautje, omdat zwanger worden bij mij niet makkelijk gaat. Mijn buik begon zich na vier maanden al duidelijk af te tekenen toen we met onze dochter van drie op het vliegtuig stapten.

De eerste maand leefden we uit onze koffer. We zaten net in een tijdelijk huis toen er berichten kwamen over een naderende orkaan. Tja, die zijn er in het Caribisch gebied, dat wisten we. ‘Als we er dan toch wonen, doe ons dan ook maar een orkaantje,’ zeiden we lacherig. Deze orkaan werd Irma genoemd, en terwijl nog niet duidelijk was of zij wel echt onze kant opkwam, kregen we toch het advies om alvast blikvoer in te slaan. Ja hoor, dachten wij met onze Hollandse nuchterheid.
Noem het vrouwelijke intuïtie, maar na een paar dagen kreeg ik toch het gevoel: dit kan weleens heftig worden. Dus ik kocht eten, maakte grote hoeveelheden nasi en vroor dat in. Mocht na de storm alles dicht zijn, dan konden wij tenminste vooruit. De situatie werd met de dag spannender. Toch kwam het niet bij ons op om van het eiland af te gaan. Mijn man moest als militair aanwezig zijn bij eventuele problemen en ik wilde niet weg. We waren hier toch juist gekomen om bij elkaar te zijn?”De hel brak los
“De dagen voordat Irma het eiland bereikte, was het klam en windstil. Letterlijk stilte voor de storm. De zee veranderde: de altijd zo korte golven werden langer, overspoelden de stranden en maakten een onheilspellend geluid. Tel daar de bloedmaan bij op en het was bijna apocalyptisch te noemen. Samen met Nederlandse vriendinnen ging ik al onze lievelingstentjes af. ‘Nu kan het nog,’ grapten we. ‘Nu staan ze er tenminste nog!’ Maar er leek steeds minder te lachen. Irma kwam precies onze richting op en zou een orkaan in de categorie vijf zijn; de zwaarste die er is, met windsnelheden van maar liefst 250 kilometer per uur (dat werd uiteindelijk 300 km per uur, red). Ter vergelijking: windkracht twaalf, voor het laatste gemeten in Nederland in 1944, heeft een snelheid van zo’n 120 kilometer per uur. In de orkaan Irma – zo groot als Frankrijk! – konden plaatselijke tornado’s zitten, wat het helemaal Russische roulette maakte. Wat stond ons in hemelsnaam te wachten?

Mijn dochter

We besloten te schuilen in het volledig gebarricadeerde huis van een collega van m’n man, op een berg. Daar gingen we dan, met onze dochter, vier katten en een puppy. Die avond brak de hemel open. Wolken vormden uitzonderlijke formaties, ik zag kleuren zoals ik ze nog nooit had gezien. Heel indrukwekkend.
Toen de mannen gingen slapen, bleef ik nerveus op fora over orkanen lezen. In het donker en in de bloedhitte welteverstaan; de elektriciteit was toen al uitgevallen en de airco deed het dus niet meer. Toen hield ook de internetverbinding ermee op. Het ging steeds harder regenen. De wind trok aan. Door het steeds harder klinkende natuurgeweld werden de mannen wakker. Toen we een raar, schurend geluid hoorden en beseften dat het de loodzware betonnen tuintafel moest zijn die langs het huis werd geblazen, keken we elkaar verbijsterd aan. Holy shit, dit was echt heftig!

Dat was nog een understatement. De hel brak los. Water spoot door alle kieren. Het was alsof er buiten tientallen kettingzagen tekeergingen. We hoorden klappen, bonken: van omgetrokken bomen en auto’s die door de lucht vlogen. En dan de druk op onze oren. Alsof ze op knappen stonden. Ook het sluitwerk op de ramen en deuren stond op knappen, ze bolden helemaal op. Als dat zou gebeuren, kon er zomaar van alles het huis inwaaien. Puin, rotsblokken. Of wij zouden er door de zuigende werking uitgesmeten worden.”In het oog van de orkaan
“Mijn grootste zorg betrof mijn dochter en onze dieren. Aan mijn zwangerschap dacht ik amper, daar was gewoon geen ruimte voor. Ik probeerde voor mijn dochter zo rustig mogelijk te blijven en haar af te leiden met de iPad. Dat lukte gelukkig redelijk. Ze kreeg niet mee hoe ontzettend bang ik was. Steun aan mijn man had ik bijna niet. Hij is een echte alfaman en zijn manier om met de spanning om te gaan was kwajongenshumor met zijn collega. Dat voelde eenzaam. Toen werd het plotseling stil. We moesten in het oog van de orkaan zitten – het tweede deel stond ons nog te wachten. De mannen gingen naar buiten, om te checken hoe erg de schade was. Ze keken bij de buren, die riepen: ‘Zijn jullie helemaal gek geworden, om nu naar buiten te gaan?’ Terecht, want het kon elk ogenblik weer losbarsten.
Toen de orkaan opnieuw aanzwol, werd het nog veel erger. Ik raakte al het besef van tijd kwijt, ging volledig op in de angst. Op een gegeven moment zat ik met mijn kind en de dieren in de badkamer. Daar heb ik afscheidsfilmpjes gemaakt voor mijn familie in Nederland. Achteraf denk ik: tjezus, dat ik dat deed! Maar op dat moment voelde het juist. Passend. Toen er delen van het huis in elkaar stortten en het ook in de badkamer te onveilig werd, ben ik met mijn dochter in de meterkast gaan zitten. Vanaf daar hoorde ik onze puppy doodsbang boven het lawaai uit blaffen. Het leek wel een film. Maar dan wel een heel slechte.

Overleefd

Na wat een oneindigheid leek, nam de storm af. Het lawaai doofde. De druk verminderde. En waar ik niet meer op had durven hopen, bleek waar: we hadden het overleefd! Buiten was de ravage onvoorstelbaar, alsof er een kernbom was gevallen. Ook andere mensen kwamen uit hun schuilplaatsen en we vielen elkaar huilend in de armen. We zetten André Hazes op, er werd gefeest, gedanst, de euforie was net zo groot als de angst eerder was geweest.

Mijn man en zijn collega gingen al snel op pad om eerste hulp te verlenen. Toen hij later terugkwam, zag ik in zijn ogen hoe verschrikkelijk de situatie was. Niet alleen door Irma; ook door de massale plunderingen en overvallen die direct op de orkaan volgden. Winkels en huizen waren zo vernield dat je alles zo kon meenemen. En dat gebeurde ook. Het Heineken warehouse was ingestort, mensen liepen over straat met bier en whisky onder hun arm. Daar kun je de humor nog wel van inzien. Dat er winkelwagens vol elektronica door het puin werden geduwd, was minder grappig. Sommige mensen keken met tranen in hun ogen toe hoe hun bezittingen werden weggedragen. De sfeer op het eiland werd al gauw zo grimmig en onveilig dat ik, samen met andere vrouwen van defensie, geëvacueerd werd naar Curaçao. Dit om onze mannen de ruimte te geven zich vol op hun werk te storten, zonder dat zij zich zorgen hoefden te maken over hun gezin. De busrit naar het vliegtuig zal ik nooit vergeten. Al onze favoriete plekjes waren inderdaad weggevaagd. Níets was er nog over van ons mooie, groene eiland. Alles was grauw en verwoest. Kon dit ooit nog goed komen?
Toen we op het vliegtuig stonden te wachten, voelde ik me net een vluchteling. Daar stond ik dan, met een koffer, die mijn man gehaast voor me had ingepakt. Hij had er een kanten jurkje in gestopt, hoe verzin je het! Op Curaçao had ik veel steun aan de anderen met wie ik was geëvacueerd. We leefden allemaal in dezelfde onzekerheid. We hadden geen idee hoe onze toekomst eruit zou zien. Toch wisten we één ding zeker: we zouden níet terug naar Nederland gaan. Juist door wat er was gebeurd, voelden we ons nog sterker verbonden met Sint Maarten. Het was ons eiland, ons leven, ons thuis. En wij zouden meehelpen om er weer de fantastische plek van te maken die het eerder was geweest.”

Weer een friendly island

“Inmiddels gaat het goed met ons. Ik heb een gezonde zoon gekregen – in een ziekenhuis in Nederland, want hij moest met een keizersnede worden gehaald. Mijn dochter en ik hebben psychologische steun gehad waardoor we onze ervaringen beter konden verwerken. Mijn dochter lijkt er niets aan over te hebben gehouden, godzijdank. De relatie met mijn man heeft onder spanning gestaan. Het was moeilijk dat we tijdens de orkaan zo anders met onze emoties omgingen. Ook zijn we in de nasleep verschillende periodes van elkaar gescheiden geweest, zoals toen ik op Curaçao zat en voor de bevalling in Nederland was. Het kostte tijd om weer op hetzelfde level te komen, maar dat is gelukkig wel gelukt.
Niet alleen wij, maar het hele eiland was getraumatiseerd na Irma. De bijnaam van Sint Maarten was friendly island maar lange tijd is vriendelijkheid ver te zoeken geweest. Nu bloeit het eiland weer. Huizen zijn gerenoveerd, leuke tentjes zijn geopend. Het is weer groen, ongelofelijk hoe snel de natuur zich herstelt. Er leggen cruiseschepen aan, er komt geld binnen. Ja, het eiland is opgeveerd na de ergste natuurramp ooit. Wat voel ik me trots als ik dat zie!
We wonen nu op de mooiste plek die je maar kunt verzinnen. Op een berg met veel fruitbomen, een mini-jungle met apen en uitzicht op verschillende stranden en de Atlantische Oceaan. Adembenemend. Het avontuur waarvan wij droomden is écht begonnen. En dat zien we nog steeds helemaal zitten. Spijt dat we hiernaartoe zijn gekomen, hebben we nooit gehad. Ook al hadden we alles geweten, dan hadden we het nog gedaan. Wij zijn avonturiers en het aanschouwen en overleven van dergelijk natuurgeweld geeft je een springlevend gevoel.”