Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Mira’s vriend bleek een stalker: ‘Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘Eigenlijk is hij te perfect om waar te zijn’’

Mira’s vriend bleek een stalker: ‘Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘Eigenlijk is hij te perfect om waar te zijn’’

Mira’s vriend bleek een stalker: ‘Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘Eigenlijk is hij te perfect om waar te zijn’’

Mira (28) dacht haar droomman te hebben gevonden en wilde dolgraag met hem trouwen. Totdat ze na twee jaar een geheim ontdekte waar ze de rillingen van kreeg.

“Seb en ik hadden ruim twee jaar een relatie. Misschien denk je: is het niet wat snel om dan al trouwplannen te hebben? Maar het paste perfect in het plaatje van onze relatie, die op zichzelf al net zo perfect leek. Natuurlijk is twee jaar niet lang om elkaar door en door te leren kennen, maar de omstandigheden waren ernaar.Een paar weken nadat wij iets met elkaar kregen, kwamen we door de pandemie in een soort snelkookpan terecht. De fases waar een normaal stel doorgaans jaren over doet, doorliepen wij binnen een paar maanden. Zo woonden we door de lockdown al heel snel samen. Dat was een gok die mis had kunnen gaan, maar het alternatief – elkaar maanden niet zien – was voor ons allebei geen optie.We waren waanzinnig verliefd en konden nog geen uur zonder elkaar. Natuurlijk had die verliefdheidsbubbel snel uit elkaar kunnen klappen. Niets is tenslotte zo ontnuchterend als voortdurend op elkaars lip zitten in onzekere omstandigheden – precies de reden waarom een eerste vakantie samen vaak als ultieme relatietest wordt gezien.

‘Het liefst was ik weggerend, maar in plaats daarvan klikte ik het bestand Dolly open’

Maar het tegendeel bleek waar: onze relatie was het enige wat echt geweldig was in de bizarre omstandigheden die de pandemie had veroorzaakt. We zeiden weleens een beetje beschaamd tegen elkaar dat corona ons eigenlijk veel goeds had gebracht. Ik snap dat dat gek klinkt en het is ook zeker niet zo dat we geen oog hadden voor het leed om ons heen, maar voor ons tweetjes voelde het nu eenmaal zo.

Het verplichte thuiszitten met Seb was niet bepaald een straf. We praatten urenlang met elkaar, veel meer dan we in normale omstandigheden zouden hebben gedaan. Al snel voelde het enorm vertrouwd tussen ons. Ik voelde me geborgen. Ik kon – tot voor kort – met mijn hand op mijn hart beweren dat mijn relatie met Seb de beste was die ik ooit heb gehad. Ik kon mijn geluk niet op. Hij was knap, slim, attent, grappig en zorgzaam. Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen mijn vriendinnen:  ‘Eigenlijk is hij te perfect om waar te zijn.’”

Gestolen mobiel

“Toen de lockdown voorbij was, was ik zelfs een beetje bang dat de buitenwereld onze perfecte balans zou verstoren. Maar mijn angst bleek onterecht; Seb leek verre van op me uitgekeken. Soms reageerde hij zelfs een beetje bezitterig als ik werd gebeld of afsprak met iemand anders, vooral als het om een mannelijke vriend ging. Er gingen echter geen alarmbellen bij me af, ik vond het eigenlijk wel schattig dat hij me nog steeds het liefst voor zichzelf wilde houden.

Ik verzekerde hem dat ik op mijn beurt ook niet was uitgekeken op hem. Integendeel, ik vond het heerlijk dat ik na elke afspraak buiten de deur weer terug kon naar het liefdesnestje dat ik met Seb had gebouwd. Mijn eigen flat lag er al maandenlang verlaten bij. Mijn ouders hebben de flat ooit gekocht als een investeringsobject en al die tijd had ik het stiekem fijn gevonden dat ik nog een uitvalsbasis achter de hand had. Nu durfde ik de sprong wel te wagen en zei dat ze er definitief een huurder voor konden zoeken.

Toen Seb me afgelopen zomer, tijdens de meteorenzwerm van 12 augustus die we op de heide vlak bij zijn huis bekeken, verraste met een prachtige ring en me vroeg of ik de rest van zijn leven met hem in quarantaine zou willen, wist ik niet hoe snel ik ‘ja’ moest zeggen. Natuurlijk was ik overrompeld, maar geen moment had ik het idee dat dit te snel ging. Het klopte. Alles klopte. Daarbij: we konden toch gewoon een lange verloving hebben?

Trouwen had geen haast, ook al was ik voor honderd procent zeker van mijn zaak. Ik kende Seb dan misschien pas twee jaar, het voelde als een eeuwigheid. Soms leek hij mijn gedachten te kunnen lezen… Alsof we één geest waren in twee lichamen.

Op een dag, de lockdown was net voorbij, zocht ik een nietmachine. Seb was niet thuis en ik liep naar de kamer in zijn appartement die hij als kantoor had ingericht. Ik trok wat laatjes open, maar vond niet wat ik zocht. Daarom keek ik in zijn wandkast, waar hij de mappen met zijn administratie bewaart. Terwijl ik zocht en dingen opzijschoof, viel er een stapeltje ordners om. Ik probeerde ze recht te zetten, toen ik iets zag liggen, weggestopt achter de mappen. Het was een oude mobiele telefoon.

Lees ook:
Alies groeide op als Jehova’s getuige, maar valt op vrouwen: ‘Voor mijn familie ben ik verloren’

Mijn mobiele telefoon. Waarvan ik dacht dat hij een jaar of twee geleden was gestolen op de sportschool. Ik kon mijn ogen niet geloven, maar ik vergiste me niet: mijn nepmarmeren hoesje zat er nog omheen en in het beeldscherm zat de Y-vormige kras die was ontstaan toen ik mijn telefoon een keer op straat had laten vallen. Ik pakte hem en tot mijn verbazing was hij bijna volledig opgeladen en nog steeds ingelogd op mijn Facebook-, Twitter- en Instagramaccounts.

Ik begreep er niets van, stond even vertwijfeld voor de kast, maar kroop daarna in een opwelling achter Sebs computer en zocht via ‘Finder’ op mijn naam. Niets. Daarna zocht ik op mijn achternaam. Nog niets. Ik dacht even na en tikte ‘Dolly’. Dat was zijn koosnaampje voor mij, omdat ik gek ben op Dolly Parton en hij altijd zei dat ik een poppensnuitje heb.  ‘Die grote blauwe ogen en dan dat kleine wipneusje…’  Toen hij dat zei en tegelijk een kus op mijn neus gaf, deed ik alsof ik het stom vond, maar ik vond het eigenlijk best lief. Toen wel. Dolly dus. Ik drukte op enter.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Vivienne Groenewoud