Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Marit over #genoeggezwegen: ‘Er ging een verpleegster op mijn buik liggen tijdens mijn bevalling’

Marit over #genoeggezwegen: ‘Er ging een verpleegster op mijn buik liggen tijdens mijn bevalling’

Marit over #genoeggezwegen: ‘Er ging een verpleegster op mijn buik liggen tijdens mijn bevalling’

Voor de derde keer organiseert de GeboorteBeweging de actie #genoeggezwegen, bedoeld om vrouwen met een negatieve bevalervaring een podium te bieden om hun verhaal te delen. Verhalen zoals die van Marit (49). Zij had een heftige bevalling en doet aan Flair haar verhaal.

Pijn

Marit: “De bevalling van mijn eerste kind was heel heftig. Ik had nog geen idee wat me te wachten stond. Ik was excited, maar vond het ook spannend. Je bent natuurlijk nooit volledig voorbereid. Ik startte de bevalling thuis met een fijne kraamhulp, eigenlijk ging dat allemaal erg goed. Uiteindelijk kreeg ik geen persweeën; ik had geen idee wat ik moest doen. Men kan wel zeggen: pers naar beneden. Maar hoe dan? Waar? Hoe werkt het? Na veertien uur moest ik alsnog naar het ziekenhuis. Een half uur zat ik in de auto met weeën. Ook in het ziekenhuis duurde het lang en gebeurde er maar niks.

Er kwam een gynaecoloog binnen, ik vergeet het nooit meer. Hij ging aan het voeteneind van het bed staan en vroeg hoe het ging. Ik benoemde dat ik op was en zo veel pijn had. Toen zei hij: “Oh, hadden ze je niet verteld dat het pijn zou doen?” Ik kon hem wel aanvliegen – als ik niet zo’n pijn had gehad. Ik vond het echt een schandalige opmerking, zo denigrerend. Eigenlijk was mijn grens toen al overschreden, maar er was op dat moment geen andere optie dan de bevalling voortzetten.”

Roze wolk

“Na ruim nog een uur zag men ook wel dat de baby er niet uit kwam. Hij was verder in orde; zijn hartslag was stabiel. Zonder dat iemand iets tegen me zei, ging er een verpleegster op mijn buik liggen. Met haar onderarmen duwde ze die baby naar beneden. Ik was zo in shock: wat gebeurde hier? Op dat moment was ik er helemaal klaar mee en maakte het me allemaal niet meer uit. Maar achteraf dacht ik: heeft er nu iemand op mijn buik gelegen om die baby er uit te duwen? Dat vond ik zo’n bizarre gewaarwording, ook het feit dat niemand iets tegen me zei of aan me vroeg.

Eindelijk was hij geboren, na zo’n zestien uur. Gelukkig ging het goed met mijn baby. Rond een uur of negen ’s avonds kwam er iemand binnen en die nam de baby mee. Ook toen die verwarring: ik was zo jong, wist niet wat ik moest verwachten. Mijn zoontje werd meegenomen zodat ik ‘lekker kon gaan slapen’. Ik had zo’n bizarre dag achter de rug: ik heb de hele nacht wakker gelegen. ’s Ochtends brachten ze m’n zoon terug, zijn gezichtje helemaal onder de muggenbulten. Toen heb ik zo hard gehuild, dit was totaal niet de roze wolk waar ik op wilde zitten. De hele ervaring in het ziekenhuis vond ik verschrikkelijk. Gelukkig verdween het thuis wat naar de achtergrond. Daar was die roze wolk wel, met de kraamhulp en mijn baby bij me.”

Grenzen

“Lang heb ik gezegd dat ik geen tweede kindje wilde. Ik wilde dit niet nog een keer meemaken, ik vond het veel te heftig. Die gevoelens slijten een beetje op ten duur. Uiteindelijk heb ik wel nog een tweede kindje gekregen en dat was echt een droombevalling. Binnen drieënhalf uur werd hij thuis geboren. Dat maakt wel veel goed, dat je weet dat het ook anders kan.

Ik vertel het verhaal van mijn bevalling niet vaak. Iedere keer als ik iets soortgelijks lees, word ik een beetje emotioneel. Dan ben ik weer terug in dat moment. Ik vind echt dat er bij een bevalling niet over grenzen mag worden gegaan. Ook niet als iemand helemaal de weg kwijt is van de pijn of middenin een weeënstorm zit. Je moet met de moeder praten, overleggen. Niet zomaar er bovenop duiken, dat kan gewoon echt niet.”

De naam Marit is om privacyredenen gefingeerd.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: GettyImages