Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Bibi over haar overleden vriendin na een avond stappen: ‘We weten zeker dat ze is vermoord’

Bibi over haar overleden vriendin na een avond stappen: ‘We weten zeker dat ze is vermoord’

Bibi over haar overleden vriendin na een avond stappen: ‘We weten zeker dat ze is vermoord’

Dertien jaar geleden overleed Mariska, de vriendin en pleegzus van Bibi (38), onder verdachte omstandigheden in Honduras na een avond stappen met haar duikinstructeur, die vervolgens op de vlucht sloeg. “Dat hij nu gewoon rustig doorleeft in Australië is niet te verkroppen.”

“Mariska en ik leerden elkaar kennen op de iPABO-opleiding toen ik twintig was en zij negentien. Ze was iemand die iedereen er graag bij had, met haar open, positieve uitstraling. Als we muziekles hadden, maakte ze er altijd een feestje van. Tussen ons ontstond al snel een vriendschap. Op een dag vertelde ze me in de trein dat haar ouders uit elkaar gingen. Ze gingen allebei verhuizen en door omstandigheden konden Mariska en haar twee jaar jongere zusje Amanda niet mee. Ineens waren ze niet meer zeker van waar ze gingen wonen. Ik vertelde dit thuis aan mijn moeder en die zei: ‘Dan komen ze toch bij ons.’ Zo kwam het dat Mariska en haar zusje bij ons introkken.

Vanaf dat moment waren Mariska en ik echt twee handen op één buik. We gingen samen naar school, daarna zat ze bij mij op de kamer om samen te kletsen of te tutten. Of we keken met Amanda naar afleveringen van Sex and the city.

’s Avonds gingen we samen stappen. Dan zetten we in de auto het nummer Suavemente op om alvast in de stemming te komen. Ik weet nog hoe we op een van die stapavonden in de auto zaten en Mariska me aankeek met haar mooie donkere ogen.  ‘Ik ben blij dat ik niet meer de oudste ben,’ zei ze tegen me.  ‘Nu ben jij mijn oudere zus.’ Vanaf dat moment waren we ook echt zussen. Ik noemde haar  ‘ukkie’ en zij mij  ‘grote zus’.

‘Mariska zat vol plannen en wilde naar Honduras. ‘Als ik straks oud ben, heb ik mijn kleinkinderen wat te vertellen,’ zei ze lachend’

Na een paar maanden verhuisden Mariska en Amanda. Door urgentie kregen ze via de gemeente hun eigen huisje. Daar hielp ik met het schilderen en lampen ophangen. Waar we eerder samen in mijn kamer zaten, ging ik nu naar hun huis. Als we gingen stappen, bleef ik daarna bij Mariska slapen. Ze zat vol plannen: ze wilde een grote reis gaan maken naar Honduras en stage lopen in Medellín om daar kansarme kinderen te helpen. Ik snapte daar niks van, mij trok het buitenland niet, er  zijn genoeg leuke vakantieplekken in Nederland.  ‘Maar als ik straks oud ben en in mijn schommelstoel zit, heb ik mijn kleinkinderen wat te vertellen,’ zei ze lachend.

Eigenlijk had ik nooit ruzie met Mariska. Dat was ook lastig, ze was bijna nooit chagrijnig en zag overal het positieve van in. Toch kregen we het met elkaar aan de stok. Als ik terugdenk aan de reden voelt het zo stom. Ik kreeg ook een eigen huis en wilde dat Mariska kwam kijken. Maar ze had het druk met haar stage en het plannen van de reis naar Honduras. Ze zegde een paar keer af en toen ik haar boos belde, liepen de emoties hoog op. Ik gooide de hoorn erop en ineens was er geen contact meer. We kwamen elkaar weleens tegen, maar dan zeiden we niks, we waren allebei te koppig om het goed te maken.

Zo verstreken er maanden. Ik was net zwanger van mijn oudste kind toen ik naar de Sex and the city-film in de bioscoop ging. Echt een film waar Mariska en ik samen heen zouden gaan, dacht ik nog. En daar liep ik haar inderdaad tegen het lijf. We keken elkaar een beetje schaapachtig aan, vroegen hoe het was, wensten elkaar plezier bij de film en gingen naar onze plek in de zaal. Na afloop zag ik haar buiten en lachten we naar elkaar. Toen wist ik dat het vanzelf goed zou komen. De boosheid was bij ons allebei weg. We waren nog altijd zusjes. Dan kun je ruziemaken én het weer goedmaken. Daar hadden we nog alle tijd voor.”

Op de vlucht

“Kort daarop vertrok Mariska naar Honduras. Via haar reisblog hield ik bij wat ze deed. Ze beleefde zo veel avonturen en op alle foto’s stond ze lachend. Ze had het duidelijk naar haar zin. Maar op mijn babyshower belde mijn broer me op.

‘Mariska is dood,’ zei hij huilend. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Hoe kon een meisje van 23 ineens dood zijn? Hoe en wat precies wist mijn broer op dat moment ook niet. Ik heb die babyshower verdoofd uit­gezeten, was volledig in shock, kon het gewoon niet geloven. De volgende dag ging ik naar Amanda toe. Dat voelde vreemd, door de ruzie met Mariska had ik haar ook al een tijdje niet gezien. Maar ze ontving me met open armen.

Ze zei:  ‘Voor Mariska vertrok, vertelde ze me dat ze het weer goed wilde maken met je. Dat was ze van plan te doen zodra ze weer terug was van haar reis.’ Die woorden betekenden zo veel voor me. Ook dat ik hoorde hoe ze de babypagina die ik bijhield in de gaten hield. We volgden elkaar dus wel, wisten wat er in elkaars leven speelde, zelfs toen we daar geen deelgenoot van waren.

Maar ik hoorde nu ook de eerste details over wat er zou zijn gebeurd. Mariska was op haar laatste avond in Honduras met haar duikinstructeur wat gaan eten en dansen. Die avond is ze met hem mee naar huis gegaan en daar is ze overleden. Hij beweerde dat ze was gevallen in de bad­kamer, waarbij haar voortand was afgebroken. Hij zou haar hebben gevraagd of ze naar een tandarts wilde gaan waarop ze aangaf te willen gaan slapen.

Toen wist ik dat hij moest liegen: Mariska was maar wat trots op haar mooie, rechte tanden. Ze zou het repareren van een kapotte voortand echt niet hebben afgewimpeld. Daarna is ze volgens hem onwel geworden en heeft hij haar naar een ziekenhuis gebracht. Eigenlijk gedumpt, want hij is meteen weggegaan. Volgens de artsen was ze toen al dood. De Hondurese autoriteiten wilden meer van de duikinstructeur horen. In afwachting van het onderzoek namen ze hem zijn Britse paspoort af, zodat hij het land niet uit kon. Maar ze wisten niet dat hij ook een Australisch paspoort had. Daarna heeft hij de benen genomen naar Australië en daar leveren ze geen eigen burgers uit.

Lees ook:
Sarah liep tijdens noodweer op Pukkelpop een dwarslaesie op: ‘Ook al zou ik nooit meer kunnen lopen, ik lééf nog’

Vanwege het onderzoek kon Mariska’s lichaam niet meteen terug naar Nederland gebracht worden. Eerst moest in Honduras een autopsie worden verricht. Toen de foto’s daarvan naar Amanda werden gestuurd, kon zij het niet aan om te kijken. ‘Dat doe ik wel,’ zei ik toen. Die foto’s staan nu dertien jaar later nog op mijn netvlies gebrand. Haar gezicht zat onder de zwellingen en blauwe plekken en ook op haar nek zaten plekken. Ze bleek een schedel-basisfractuur te hebben aan de achterzijde van haar hoofd. Hoe kan dat als je voorover valt? Dat klopte niet met het verhaal van die duikinstructeur. Hierdoor weten we eigenlijk voor honderd procent zeker dat ze vermoord is. Misschien wilde hij meer dan zij en is het die avond uit de hand gelopen. Gezien alle verwondingen zal ze in die angst gevochten hebben voor haar leven.”

Het hele interview lees je in Flair 48-2021. Deze ligt t/m 7 december in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Michelle Iwema | fotografie Ester Gebuis