Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Lisa (42): ‘Het is waar. Ik ben verliefd op de man van mijn zus’

Lisa (42): ‘Het is waar. Ik ben verliefd op de man van mijn zus’

Lisa (42): ‘Het is waar. Ik ben verliefd op de man van mijn zus’

Ze had het ábsoluut niet zien aankomen, toch viel Lisa (42) als een blok voor de man van haar zus. En nu maar wachten tot het overgaat. Dat wil ze, want dit leidt tot niets en doet alleen maar pijn.

Verliefd

“Al vier jaar lang hoop ik dat het de volgende keer over zal zijn; het melancholische, verwarrende gevoel dat me bij elke familieontmoeting overvalt. Dat me ervan weerhoudt echt te genieten en als een glazen plaat staat tussen mij en de mensen van wie ik zo veel hou. Het verwarrende gevoel sluimert altijd en speelt meestal op de achtergrond. Alleen tijdens feest- en verjaardagen is het prominent aanwezig. Omdat hij dan continu in mijn buurt is.

Hij, op wie ik in stilte verliefd ben. Hij, die tegen mijn zin in zo vaak in mijn hoofd opduikt. Jos, de man van mijn zus, de vader van haar zoon. En dat terwijl Jos de eerste keer dat ik hem de hand schudde amper indruk maakte. Ik lette ook niet zo op hem: mijn zus Liesbeth had altijd veel verschillende vriendjes, nam telkens iemand anders mee naar huis. Maar Jos bleek een blijvertje. Ze trouwden drie jaar later. Ik was blij voor mijn zusje, want Jos was een leuke, lieve man, dat wist ik inmiddels. Meer zag ik niet in hem. Toen nog niet.

‘Ik heb moeite om normaal tegen mijn man te doen. Ik neem het hem kwalijk dat hij Jos niet is’

Liesbeth en ik schelen zes jaar en zijn meer vriendinnen dan zussen. Ik weet nog hoe trots ik was toen zij werd geboren. En dat ben ik altijd gebleven. Mijn zus is extraverter en veel onder-nemender dan ik. Zij ging wél in haar eentje op wereldreis, terwijl ik na mijn studie die kans had laten lopen voor de zekerheid van een vaste baan. Maar jaloers ben ik nooit geweest. Ik was simpelweg gelukkig met mijn eigen leven. Op mijn vijfentwintigste ontmoette ik de man met wie ik oud wilde worden en met wie ik drie kinderen kreeg. We hebben een fijne relatie, nog altijd. Stabiel, zonder ruzies.

Er is niemand die ik méér vertrouw dan hem. Het enige wat ik betreurde is dat hij, toen onze kinderen klein waren, niet de vader was die ik hoopte dat hij zou zijn. Baby’s, peuters, hij had er niet veel mee. Hij hield van onze kinderen, maar eigenlijk begon hij zich pas oprecht in hen te verdiepen toen hij gesprekken met ze kon voeren. Misschien kwam het hierdoor dat Jos zo’n indruk op mij maakte toen hij en Liesbeth een kind kregen. Hij was stapelgek op zijn zoontje, dat straalde ervan af.

Lees ook:
Dora (33) laat zich bewust niet vaccineren: ‘Mijn lichaam kan een besmetting zelf oplossen’

Wanneer ik hen samen zag, vertederde mij dat enorm. En op de verjaardag van mijn neefje, nu vierenhalf jaar geleden, sloeg de bliksem in. Zo voelde het letterlijk. Jos en ik zaten te praten, zijn zoon klom op zijn schoot en sloeg zijn armen rond Jos’ nek. En plotseling voelde ik tintelingen door mijn lichaam trekken en merkte ik dat ik rood werd. Ik liep naar de keuken, zocht afleiding, maar de rest van de dag kon ik mijn ogen niet van Jos afhouden.

Deze Real Life lees je in Flair 46-2021. Deze ligt t/m 23 november in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Lydia van der Weide | beeld: GettyImages