Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Joyce won tweehonderdduizend euro: ‘Je leert zo je vrienden wel kennen’

Joyce won tweehonderdduizend euro: ‘Je leert zo je vrienden wel kennen’

Joyce won tweehonderdduizend euro: ‘Je leert zo je vrienden wel kennen’

Joyce won (31) tweehonderdduizend euro bij een tv-show. Ze deelde het goede nieuws met iedereen die het maar wilde horen, maar heeft daar achteraf spijt van. “Plotseling kreeg ik veel vriendschapsverzoeken van onbekenden op Facebook. Heel raar, alsof ze keken wat er te halen viel.”

“‘Canberra!’ riep ik, en ik vergat de camera’s en lichten om me heen. In het publiek achter me ontstond geroezemoes. Ik hoorde mensen mompelen: ‘Oh nee, wat zegt ze nou?’ En: ‘Ze heeft het fout.’ Toch was ik overtuigd van mijn antwoord op de vraag ‘Wat is de hoofdstad van Australië?’ Mijn familie woont er en ik ben er op vakantie geweest. Mijn moeder zat naast me en hoewel ze wist dat ik het juist had, bezweek ze bijna van de spanning. Ze kon niet stilzitten. ‘Ik heb er nog nooit van gehoord,’ zei de presentator, maar het antwoord was goed. We waren door naar de volgende ronde.

Het is inmiddels tien jaar geleden. Mijn tante schreef zich destijds geregeld in als kandidaat voor tv-shows als Eén tegen 100. Ze stond aan de lopende band in een voedselfabriek en had het niet breed. Het leek haar leuk om mee te doen aan een programma en ze hoopte geld te winnen. Toen ze werd uitgekozen voor Holland’s next millionaire, een programma dat één seizoen op RTL 4 te zien was, was ze dan ook dolblij.

Ze mocht vijf mensen meenemen die haar zouden helpen vragen te beantwoorden, maar het was puur toeval dat ik daarbij was. Mijn tante vroeg mijn moeder en mijn stiefvader, maar mijn stiefvader werd al zenuwachtig bij de gedachte en paste ervoor. Op dat moment zat ik toevallig naast mijn moeder op de bank en daarom werd ik gevraagd, mijn broer en zus waren niet thuis. Ik zei ja en dacht er verder niet bij na.

De kans dat we in de studio uitgekozen werden, was alsnog één op honderd. Dus toen we – ook mijn twee neven en een vriendin van mijn tante gingen mee – naar de studio reden, waren we rustig. Maar toen tijdens de show ineens het hoofd van mijn tante groot in beeld kwam, schrok ik me rot en werd mijn moeder lijkbleek. We moesten naar voren komen en plaatsnemen op een bank achter mijn tante die achter een desk stond. De zenuwen gierden door ons lijf.”

In een roes

“Ik was 21 en woonde nog thuis. Ik had mijn mbo-opleiding laboratoriumtechniek afgerond en was net gestopt met werken in een lab. Het was namelijk niet wat ik wilde. Ik wilde verder studeren en docent worden. Maar ik moest mijn studie zelf betalen en dat ging niet. Om geld te verdienen had ik me ingeschreven om in de zomer, niet lang na de uitzending op tv, te gaan werken als reisleider voor jongeren in Spanje. Dat ik erheen zou gaan met twee ton op de bank, had ik niet kunnen dromen.

We kwamen steeds een ronde verder en het werd alsmaar spannender. Omdat we steeds dichter bij de finale kwamen, fantaseerde ik voorzichtig over wat ik zou doen met het geld. Ik zou gaan studeren en op verre vakanties. Bali stond al jaren op mijn verlanglijstje. Uiteindelijk ging het tussen twee teams, en het team dat een vraag als eerste goed beantwoordde, won. Mijn moeder hield het niet meer en ik ook niet.

De vragen gingen over en weer, de helft van de opnames is er zelfs nog uitgeknipt. Het was bloedstollend spannend. Totdat mijn tante de vraag kreeg ‘Wat is het oudste gebouw van Amsterdam?’ Ze wist het niet, je zag haar gewoon iene miene mutte doen. Wij hielden onze adem in, maar ze gokte goed. Het moment daarna is niet te beschrijven. Zonder na te denken sprintte ik naar mijn tante en sprong op haar rug. Alles gebeurde in een roes, we waren door het dolle heen, en ik kon het niet bevatten. Twee ton! Ik had twee ton gewonnen! Mijn moeder, neven en de vriendin van mijn tante kregen ook twee ton, mijn tante één miljoen.

Toen we thuiskwamen na de uitzending, waren we beduusd. We zaten op de bank en waren even doodstil. Het was zó veel geld. Mijn tante zei de volgende dag haar werk bij de fabriek op en kocht een huis en een auto. Ook nam ze vier katten en twee honden en startte ze een otterstation. Ze wilde altijd al iets met dieren doen.”

Aandacht van onbekenden

“Vlak na het winnen van het programma belandden we in een mediastorm. Lokale en landelijke kranten, tijdschriften, tv-programma’s: iedereen wilde wat van ons. Zo zaten we de volgende ochtend al live bij Koffietijd. Hartstikke spannend, ik heb alleen maar naar Loretta Schrijver zitten staren. Ik kreeg ook veel reacties van bekenden en onbekenden op straat. Ik woon in een dorp, dus iedereen wist ervan.

Naast de positieve reacties waren er ook minder leuke. Sommigen draaiden op straat hun gezicht weg of vermeden koortsachtig het onderwerp. Jaloezie waarschijnlijk. Mijn naam en foto waren overal. Op dat moment vond ik alles prima en deed ik overal aan mee, maar daar heb ik later spijt van gehad. Zo kreeg ik plotseling veel vriendschapsverzoeken van onbekenden op Facebook. Heel raar vond ik het, alsof ze keken wat er te halen viel.

Lees ook:
Dwangmatig liegen: ‘Hij vertelde zielig dat zijn moeder is overleden, maar ze bleek springlevend te zijn’

Ik heb de verzoeken niet geaccepteerd, maar ik vond het vervelend dat mensen blijkbaar mijn naam hadden opgezocht. Ook ben ik benaderd door het programma Je zal het maar zijn van BNN, maar dat heb ik afgeslagen. Na al die onbekenden die wat van me wilden, wilde ik de publiciteit niet meer opzoeken. Ik hoopte dat alle aandacht snel over zou waaien. Mijn tante had er trouwens meer last van, zij ontving veel bedelbrieven.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

tekst Marloes Vinke, Vivienne Groenewoud