Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Real Life > Karianne woont in een gemeenschap: ‘We zouden allemaal naakt rondlopen en met 10 mensen een relatie hebben’

Karianne woont in een gemeenschap: ‘We zouden allemaal naakt rondlopen en met 10 mensen een relatie hebben’

Karianne woont in een gemeenschap: ‘We zouden allemaal naakt rondlopen en met 10 mensen een relatie hebben’

Het leek of Karianne alles had wat haar hart begeerde, maar ze was doodongelukkig. Via haar moeder ontdekte ze de Orde der Transformanten: een christelijk leefgemeenschap. Volgens velen een sekte, voor Karianne de hemel op aarde.

‘Ik ben gelukkiger dan ooit, op een andere manier dan veel mensen zich kunnen voorstellen’

“Na een lange dag werken doe ik de voordeur open. Max, Tess en Lisa rennen met open armen op me af. ‘Mamaaaa!’ roepen ze in koor. Intussen staan Tamara en Marleen zich uit te sloven in de keuken. Lasagne, mijn lievelingsgerecht. ‘Heb je trek?’ Tamara schept een bord vol en schenkt een wijntje in. Ik kan meteen aanschuiven. Zo fijn, als moeder hoef je hier niets alleen te doen. We wonen met zeventig mensen in grote huizen bij elkaar en doen veel dingen samen, van wassen en koken tot de kinderen opvoeden. In elk huis wonen meerdere gezinnen. De meeste leden van de Orde, zoals we onszelf noemen, zijn tussen de dertig en veertig, maar er wonen ook kinderen en ouderen. Overdag werken veel mensen buitenshuis en gaan de kinderen naar normale scholen. Zelf werk ik 32 uur per week als manager. Als ik moet overwerken, is er altijd iemand thuis om Max, Tess en Lisa op te vangen. We vertrouwen elkaar blindelings.

Geloof

‘Het geloof, dat is wat de Orde verbindt. We geloven dat we op aarde zijn om met God te leven, voor elkaar en met elkaar. Samen vormen we een cirkel, een soort wiel met spaken. In het midden staat God, de as waar alles om draait. Ons belangrijkste doel: ons leven zo zinvol mogelijk inrichten. We geloven dat we bij onze geboorte talenten meekrijgen en om die zo goed mogelijk te ontwikkelen, zorgen we goed voor ons lichaam. We gebruiken geen drugs, roken niet en doen niet aan overmatig drankgebruik. We kiezen daar bewust voor, we
nemen de Orde serieus. Toch zal niemand je op de vingers tikken; je hebt vooral jezelf ermee als je je lichaam kapotmaakt. We gaan wekelijks naar de kerk en luisteren daar naar de voorganger. Aan het begin van de dienst lopen twee tieners in lange gewaden met een groot kruis rond. Het kruis heeft in het midden een hartvormig gat, dat symbool staat voor openheid. Transformanten zijn eerlijk over hun gevoelens, what you see is what you get. We houden nooit de schijn op, zeggen waar het op staat, ook tegen elkaar. Natuurlijk is er weleens onenigheid, daar praten we dan rustig over. Ruzie hebben we nooit.’

‘Laatst vroeg iemand of we wel tv mogen kijken. Ik moest lachen en dacht terug aan de avond dat we met z’n allen naar het WK keken. Dansend, juichend en schreeuwend zaten we met oranje hoedjes op voor de tv. We hebben geen leider die de regels bepaalt, niemand is beter of belangrijker dan een ander. De taken verdelen we onderling, we maken roosters en delen ons wekelijks in voor activiteiten. Dat gaat soepel. Ik ben vooral een doe-moeder, op zaterdag sta ik te juichen langs het voetbalveld. Andere moeders doen de boodschappen, maken huiswerk of lezen voor. Daarin wisselen we elkaar af. Onze portemonnee houden we zelf in de gaten. Als ik van mijn geld een nieuwe fiets wil kopen, heeft niemand daar iets over te zeggen. Wel doen we elke maand geld in een pot om gezamenlijk de vaste lasten te betalen. Linda kan heel goed boekhouden, die berekent hoeveel we moeten inleggen. Al onze tuinen zijn met paadjes verbonden, dus we kunnen bij iedereen in- en uitlopen. Verder zijn overal gemeenschappelijke kamers waar je kunt werken, eten of muziek maken. Wie privacy wil, kan zich terugtrekken op zijn kamer. Ik heb mijn eigen bed en spullen, mijn deur kan op slot en ik heb een vaste partner. Toch kies ik bewust voor het groepsleven. De meeste aansluiting vind ik bij andere moeders. We eten aan lange tafels, de mannen en de vrouwen apart. Dat is niet uit principe, als moeders praten we nou eenmaal over andere dingen, zoals poepluiers en wasverzachter. Op verjaardagen zie ik dat ook, dan zitten de mannen aan de ene kant van de kamer en de vrouwen aan de andere kant.”

Digitale schandpaal

“Voordat ik Transformant werd, was ik ongelukkig. Voor de buitenwereld leken Jeroen en ik het perfecte stel. We kenden elkaar ruim tien jaar, woonden in het Gooi, hadden twee kinderen en een goede baan. Ik als manager in de zorg, hij bij een salesafdeling. Maar achter de voordeur was veel mis, mijn relatie zat al jaren niet goed. Mijn man ging naar de hoeren en loog alles bij elkaar. Ik deed alsof ik gelukkig was, maar vanbinnen huilde ik. De enige met wie ik erover kon praten, was mijn moeder. Zo ongelukkig als ik was, zo gelukkig was zij. Elke keer dat ik haar zag, straalde ze van oor tot oor. Via een vriendin had ze contact met de Orde der Transformanten, een religieuze gemeenschap in Brabant. Ze kwam er op den duur zo vaak dat ze besloot in Brabant te gaan wonen. Glunderend vertelde ze dat ze wekelijks naar de kerk ging. Ik had niets met het geloof, maar zag hoe goed het haar deed, dus respecteerde ik haar keuze.
De eerste keer dat ik het terrein op liep, viel mijn mond open van verbazing. Voor me zag ik acht villa’s naast elkaar, een soort modern klooster. Buiten scheen de zon, kinderen huppelden over het gras, binnen speelde iemand trompet. Tijdens mijn bezoek kon ik meteen met de groep mee eten. We zongen aan tafel en moesten hard lachen. Ik voelde me er enorm vertrouwd en had al snel een klik met mijn moeders nieuwe vrienden, dus besloot ik een keer mee te gaan naar een kerkdienst. Samen met mijn moeder reed ik naar een kerkgebouw in de buurt. Daar zag ik een stuk of tachtig mensen in kerkbanken zitten, jong en oud door elkaar. Er ging een wereld voor me open: iedereen was onbevangen, onbevooroordeeld. De leden waren eerlijk over hun gevoelens, ik kon zeggen wat me dwarszat en samen zochten we naar een oplossing. De voorganger vertelde over eigen keuzes maken, verantwoordelijk zijn voor je eigen geluk.’

Gevangen zitten

‘Het groepsleven sprak me erg aan, ik wilde de leden vaker zien. Het idee van samen voor de kinderen zorgen, ze niet op een crèche hoeven dumpen, sprak me erg aan. Mijn
kinderen mogen nooit het gevoel hebben dat ze teveel zijn. Ik besloot in Brabant te gaan wonen, in de leefgemeenschap van de Orde der Transformanten waar mijn moeder al woonde. Jeroen en ik gingen uit elkaar en al snel vond ik een baan in m’n nieuwe woonplaats. Alles viel op z’n plek. Veel mensen van vroeger bekijken me niet meer, zijn fel tegen het leven dat ik leid. Dat komt door Jeroen, hij kan onze scheiding niet verkroppen en stookt iedereen tegen me op. Na de breuk begon hij een website met leugens over de Orde. Aan iedereen die het maar wilde horen, sprak hij over ‘de sekte’, internet gebruikte hij als digitale schandpaal. We zouden allemaal kaal zijn, met wel tien mensen een relatie hebben en de hele dag poedelnaakt achter een charismatische goeroe aan lopen, die alle vrouwen misbruikte. Onzin, we hebben geen leider. Toch pikten de kranten dat op. Ik zou hier gevangen zitten en gehersenspoeld wegkwijnen. Banden die vroeger zo hecht leken, vielen massaal weg. Vrienden en familie geloven liever hem dan mij. ‘Als het in de krant staat, is het waar,’ zei een vriendin. En alsof dat niet erg genoeg was, staat ook mijn baan op de tocht. Als manager mag je geen dingen doen die controversieel zijn, en mijn werkgever grijpt Jeroens leugens aan om van me af te komen. Ik werk hard voor mijn baan en heb het enorm naar mijn zin, toch zie ik collega’s denken: zij is van die sekte. Jeroen probeert niet alleen mijn leven stuk te maken, zijn leugens bepalen ook het beeld dat anderen van mijn vrienden hebben. Regelmatig komen anonieme dreigbrieven binnen, per post en per mail. ‘Gooi maar een molotovcocktail op de Orde,’ las ik laatst op een forum. Ik gruwel als ik het lees.’

Ondanks de ellende ben ik gelukkiger dan ooit, op een andere manier dan veel mensen zich kunnen voorstellen. Ik ben veel vrienden kwijtgeraakt, maar heb er nieuwe voor teruggekregen. De Orde der Transformanten voelt als familie en geeft diepgang aan mijn leven. Veel vrouwen hechten waarde aan status, zijn gelukkig met een glimmende auto voor de deur en een paar dure laarzen. Voor mij betekent het veel meer als ik er voor anderen kan zijn en diepzinnige gesprekken kan voeren. Vroeger vond ik het een stuk
belangrijker hoe anderen over me dachten, nu kan het me weinig schelen. Ik ben een zelfstandige, hoogopgeleide vrouw die prima haar eigen keuzes kan maken. Ik hoef de schijn niet op te houden en kan volledig mezelf zijn. Als ik later terugkijk op mijn leven, kan ik er trots op zijn dat ik er alles uit heb gehaald wat erin zat. Ik heb een zinvol en rijk bestaan, met veel mensen en liefde om me heen.” •

Tekst: Rowan Booij