Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Jessica verloor haar zus: ‘Op deze wijze valt het verlies niet te bevatten’

Jessica verloor haar zus: ‘Op deze wijze valt het verlies niet te bevatten’

Jessica verloor haar zus: ‘Op deze wijze valt het verlies niet te bevatten’

Jessica (37) is elf jaar geleden haar zusje verloren aan mishandeling. Ze kenden elkaar al jaren. Haar zusje was pas 24. “Ik kon het eerst niet geloven, bleef mezelf voorhouden dat ze een fout hadden gemaakt. Suzanne moest nog leven.”

“Ik reed in de rouwstoet van mijn zusje Suzanne, achter de auto aan met daarin haar kist. Het was zo intens verdrietig. Pas 24 jaar oud, aan het begin van haar leven, en zo wreed vermoord. Aan kop liep de uitvaartbegeleidster, die ons tempo bepaalde. Ik weet niet waarom, maar ineens kwam bij mij een heel helder besef. ‘Dat werk ga ik later ook doen,’ zei ik tegen mijn man. Hij reageerde daar niet echt op, hij was meer bezig met het langzaam rijden naar de begraafplaats. Maar vanbinnen wist ik heel zeker dat ik op een dag ook uitvaarten zou begeleiden. Terwijl ik daarvoor echt nog nooit aan zo’n beroep had gedacht.

Ik had jammer genoeg al een paar jaar voor de moord geen contact met Suzanne. Die verwijdering begon toen we tieners waren. Toen ik dertien jaar oud was, gingen onze ouders uit elkaar. Suzanne, ons jongere broertje en ik bleven bij onze moeder wonen, waarna er weinig contact met onze vader was. Dat was een heftige tijd. Vooral omdat het tussen mij en mijn moeder ook niet boterde. Mijn manier om daarmee om te gaan, was zo veel mogelijk mijn eigen ding doen. Ik zat hele dagen op de manege en kreeg een vriend met wie ik steeds meer tijd doorbracht. Hij kwam uit een fijn gezin, waar ik de basis vond die ik thuis altijd miste.

‘Suzanne stond altijd voor iedereen klaar. Zo ook voor Johannes. Deze avond wilde hij haar een uilennest laten zien’

Suzanne en ik hadden ook weinig gedeelde interesses. Zij was intuïtiever dan ik, bezig met het spirituele, echt een natuurmens. Dat interesseerde mij op die leeftijd niet, waardoor we niet close waren. Daarbij ging ik zo snel mogelijk het huis uit, door in te trekken bij mijn vriend en zijn ouders. Rond de tijd dat ik trouwde, op mijn 21ste, verbrak ik het contact met mijn moeder. Daar ging natuurlijk een hoop aan vooraf, maar het was een keuze die mij meer rust gaf.

Suzanne was drie jaar jonger dan ik en woonde toen nog thuis. Toen het contact met mijn moeder stopte, sprak ik Suzanne ook niet meer. Die hoorde alleen de kant van mijn moeder en ging daarin mee. Ik nam haar daarin niks kwalijk, vond het alleen verdrietig. Ik miste haar. Maar ik ging ervan uit dat als we wat ouder waren en Suzanne ook op zichzelf woonde, we misschien een band konden opbouwen.”

Onbeschrijflijk naar

“Het was een stralende junidag in 2010 toen mijn man mij op mijn werk belde. ‘Je moet even gaan zitten,’ zei hij. We zaten op dat moment midden in een adoptieprocedure voor onze dochter. Ik dacht dat we misschien iets waren vergeten in te leveren voor ons dossier. Maar vervolgens zei hij:  ‘Suzanne is vermoord.’ Op zoiets ben je als mens niet voorbereid. Ik ben naar het magazijn van de zaak waar ik werkte gelopen en heb daar hard gegild.

Vervolgens werd ik opgehaald door mijn schoonvader en naar het huis van mijn vader gereden. Daar zat inmiddels een team rechercheurs die ons de eerste details vertelden. Suzanne was ’s avonds door een vriend van haar, Johannes, thuis opgehaald. Ze kende hem al jaren via vrienden. Hij was een jongen met veel bagage, die weleens met Suzanne kwam praten over zijn moeilijke thuissituatie. Suzanne stond altijd voor iedereen klaar. Ook voor Johannes.

Deze avond wilde hij haar een uilennest laten zien. ‘Ik ben met vijftien minuten weer terug,’ zei ze nog tegen mijn moeder. Maar in het park heeft hij haar van achteren met een hamer op haar hoofd geslagen. Terwijl ze dood lag te gaan, liet hij haar achter. Toen hij twee uur later terugging, was ze overleden. Hij heeft haar onderkleding uitgetrokken en seks met haar dode lichaam gehad. Gewoon afschuwelijk! Toen hij weer thuiskwam, vertelde hij de oom bij wie hij inwoonde dat hij iemand had vermoord. Die schrok enorm en is naar de politie gegaan. Toen de politie Johannes ophaalde, hebben ze hem zover gekregen dat hij de plek in het parkje waar ze lag aanwees. Daar vonden ze het lichaam van Suzanne.

Als je iemand verliest, is dat al een shock, zelfs als je het ziet aankomen. Maar op deze wijze valt het verlies niet te bevatten. Ik merkte dat ik het niet kon geloven. Haar lichaam moest eerst mee voor onderzoek, dus het duurde twee dagen voor we haar konden identificeren. Laat ze een fout hebben gemaakt, probeerde ik mezelf twee dagen lang voor te houden. Laat Suzanne niet dood zijn. Maar toen ik haar in het uitvaartcentrum zag liggen, was er geen twijfel over mogelijk. Daar lag mijn zusje, helemaal toegetakeld. Haar hoofd was duidelijk ingeslagen en ze had wondjes op haar gezicht. Misschien van de val of het zichzelf verdedigen.

Het was onbeschrijflijk naar om haar zo te zien. Toen ze een paar dagen later opgebaard lag, wilde ik eigenlijk nog een keertje even alleen bij haar zijn. In gedachten met haar praten. Maar toen ik in het halletje van het uitvaartcentrum stond, kon ik niet bewegen. Ik werd totaal overmand door angst en kon niet voor- of achteruit. Ik heb  mijn broertje gebeld en die is met me mee naar binnen gegaan. Alleen lukte het me gewoon niet.”

De rechtszaak

“De uitvaartbegeleiders, de mensen van Slachtofferhulp en de familierechercheurs waren die week mijn rots in de branding. Zij wisten ervoor te zorgen dat we samen als familie een goede week hadden, waarin iedereen zich gehoord voelde en er geen frictie was. Die week leek het of iedereen qua familieproblemen even alles opzijzette om er samen voor Suzanne te zijn. Maar toen de uitvaart achter de rug was, gingen we allemaal naar ons eigen huis en verdween ook direct het contact. Het bracht geen nieuwe verbindingen tot stand met mijn ouders, ik denk dat er daarvoor gewoon te veel aan vooraf was gegaan.

In de periode na de uitvaart kwam het grote verdriet bij mij los. Ik weet nog dat ik ’s nachts in mijn slaap huilde. Dan werd ik wakker met dichtgeplakte ogen van de opgedroogde tranen. Het verdriet wist me zelfs in mijn slaap te vinden. De rechtszaak maakte ook veel los. Het was de eerste keer dat ik de dader zag. Ik verwachtte een grote schurk te zien, iemand van wie je meteen denkt dat hij een enge moordenaar zou kunnen zijn. In plaats daarvan zag ik een sullig type zitten. Helemaal geen grote, sterke kerel. Hij zei niet veel en leek alleen af en toe wat te mompelen.

Lees ook
Zuellens (24) seksfilmpje belandde op internet: ‘Zelfs bekenden scholden me uit voor hoer’

In de zaak kwamen alle details voorbij. Zo hoorden we dat hij op weg was gegaan met een rugzak met daarin touw, een hamer en meer van dat soort dingen. Maar een motief is niet helder geworden. Hij beweerde zelf dat de moord in een opwelling was gebeurd nadat Suzanne een opmerking over zijn vader maakte. Ik maakte me zo boos en kreeg ook wraakgevoelens. Dan bedacht ik hoe het zou zijn om naar voren te rennen en hem een heel harde klap op zijn hoofd te geven. Maar ik was tegelijkertijd ook bang. Daarom wilde ik geen verklaring voorlezen in de rechtbank. Wat als ik nu op de voorgrond treed en hij komt vrij, dacht ik. Zal hij mij dan ook iets aandoen? Dus maakte ik geen gebruik van mijn spreekrecht.

De eerste uitspraak was twintig jaar voor moord. Ik zat bij die zitting vlak bij zijn familie. Ze waren blij dat er geen tbs bij kwam. ‘Er gaat een derde af, dus hij komt zo weer vrij,’ hoorde ik ze zeggen. Ook dat maakte me zo boos. En angstig, want ze hadden gelijk. Bij het hoger beroep is de uitspraak veranderd. Het werd doodslag, omdat werd uitgegaan van een opwelling. Hoe dat kan als je een rugzak met daarin een hamer meeneemt, weet ik niet. Maar hierdoor kreeg hij twaalf jaar celstraf. Dit keer werd naast celstraf ook tbs opgelegd. Het was een kleine troost dat de kans hierdoor klein was dat hij het iemand anders ook zou kunnen aandoen.”

Het hele interview lees je in Flair 37-2021. Deze ligt t/m 21 september in de (online) schappen. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief

tekst Michelle Iwema | fotografie Yara Brouwer